پنتاگون زیردریایی هسته‌ای کلرادو را به عنوان نخستین شناور چرخشی آکوس به استرالیا اعزام می‌کند

وزارت دفاع ایالات متحده زیردریایی اتمی یو‌اس‌اس کلرادو (SSN 788) را به عنوان نخستین شناور آمریکایی برای پیوستن به نیروی چرخشی جدید مستقر در استرالیا برگزید. این شناور تهاجمی سریع از کلاس ویرجینیا از اواخر سال ۲۰۲۷ در پایگاه دریایی HMAS Stirling در استرالیای غربی مستقر خواهد شد.[1][3]

این استقرار، سنگ‌بنای «نیروی چرخشی زیردریایی-غرب» (SRF-West) محسوب می‌شود که بخش محوری پیمان امنیتی آکوس میان آمریکا، بریتانیا و استرالیا به شمار می‌رود. هدف این ابتکار، ایجاد ظرفیت لازم در استرالیا برای بهره‌برداری و نگهداری ناوگان زیردریایی‌های دارای پیشرانه هسته‌ای با تسلیحات متعارف است.[1][7]

این نیروی چرخشی پس از رسیدن به ظرفیت کامل عملیاتی، میزبان چهار زیردریایی آمریکایی کلاس ویرجینیا و یک زیردریایی تهاجمی بریتانیایی به صورت دوره‌ای خواهد بود. این حضور مستمر با هدف تقویت قدرت بازدارندگی متحدان در حوزه اقیانوس هند و آرام و آموزش هم‌زمان خدمه استرالیایی طراحی شده است.[6][7]

اعلام نام یو‌اس‌اس کلرادو هم‌زمان با آغاز یک دوره تعمیر و نگهداری زیردریایی آمریکایی صورت می‌گیرد که اواخر این هفته در پایگاه استرالیا آغاز می‌شود. این اقدام شامل عملیات پیچیده تعمیراتی در خارج از کارخانه‌های کشتی‌سازی خاک اصلی آمریکا برای آزمایش تاب‌آوری لجستیک منطقه‌ای است.[6][7]

آماده‌سازی زیرساخت‌ها

دولت استرالیا برای پشتیبانی از ورود شناورها و پرسنل مرتبط با پیشرانه هسته‌ای، طرح توسعه ۸ میلیارد دلار استرالیایی پایگاه HMAS Stirling را در جزیره گاردن در نزدیکی پرت اجرا می‌کند که شامل بهسازی گسترده اسکله‌ها و تسهیلات پشتیبانی است.[2]

نیروی دریایی ایالات متحده در ژوئن ۲۰۲۶ واحد پشتیبانی دریایی استرلینگ را در همین پایگاه برای تسهیل انتقال ایجاد کرد. این مرکز برنامه‌های اداری و پشتیبانی را برای نظامیان، پیمانکاران غیرنظامی آمریکایی و خانواده‌هایشان که در غرب استرالیا مستقر می‌شوند، فراهم می‌کند.[3]

دوره‌های نگهداری به شناورهای پشتیبان زیردریایی نظیر یو‌اس‌اس اموری اس. لند وابسته است که پیش‌تر برای آموزش پرسنل استرالیایی به این پایگاه اعزام شده بود. این تمرین‌های مشترک به ملوانان نیروی دریایی سلطنتی استرالیا امکان می‌دهد تعمیرات مکانیکی را زیر نظر کارشناسان آمریکایی تجربه کنند.[1][3]

مقامات دفاعی تأکید دارند که عملیات نگهداری پیش‌رو نشان‌دهنده توان فنی فزاینده استرالیا برای پشتیبانی از شناورهای هسته‌ای آمریکا و بریتانیا است. تسلط بر این فرایندهای دقیق فنی، پیش‌شرط الزامی استرالیا برای راه‌اندازی ایمن ناوگان زیردریایی مستقل خود به شمار می‌رود.[6][7]

مسیر راهبردی آکوس

این نیروی چرخشی نشان‌دهنده فاز دوم طرح موسوم به «مسیر بهینه» آکوس است که در مارس ۲۰۲۳ تدوین شد. فاز نخست بر افزایش بازدیدهای بندری تمرکز داشت و در فاز سوم، آمریکا حداقل سه زیردریایی کلاس ویرجینیا را در اوایل دهه ۲۰۳۰ به استرالیا خواهد فروخت.[2]

مرحله نهایی نیز به ساخت کلاس جدیدی به نام «اس‌اس‌ان-آکوس» اختصاص دارد که مبتنی بر طراحی بریتانیایی و سیستم‌های رزمی آمریکایی است. ساخت این شناورها در بریتانیا و یک کارخانه کشتی‌سازی جدید در استرالیای جنوبی از اواخر دهه ۲۰۳۰ کلید خواهد خورد.[2]

برآورد می‌شود کل برنامه زیردریایی‌های آکوس تا ۳۶۸ میلیارد دلار استرالیا طی سه دهه آینده هزینه داشته باشد. طبق این توافق، کانبرا حدود ۴ میلیارد دلار استرالیا نیز در زیرساخت‌های صنعتی زیردریایی آمریکا و بریتانیا سرمایه‌گذاری می‌کند تا گلوگاه‌های تولید رفع شوند.[2]

ادغام شناورهای بدون سرنشین زیرسطحی نیز رویکردی موازی برای گسترش سریع نظارت و اشراف دریایی است. این سامانه‌های خودمختار همگام با زیردریایی‌های کلاس ویرجینیا فعالیت خواهند کرد تا برد حسگرها را افزایش داده و پوششی کم‌هزینه در برابر تهدیدات پیرامونی ایجاد کنند.[3]

قابلیت‌های فنی شناور

یو‌اس‌اس کلرادو که در سال ۲۰۱۸ به آب انداخته شد، یک زیردریایی تهاجمی سریع بلاک ۳ از کلاس ویرجینیا است. این شناور با تناژ جابه‌جایی ۷۸۰۰ تن و طول ۳۷۷ فوت، توسط کادری متشکل از حدود ۱۳۵ افسر و ملوان هدایت می‌شود.[1][3]

طراحی بلاک ۳ از دماغه اصلاح‌شده و دو لوله بارگذاری بزرگ بهره می‌برد که هر کدام ظرفیت شلیک ۶ موشک کروز تاماهاوک را دارند. این زیردریایی همچنین به چهار لوله پرتاب اژدر ۲۱ اینچی برای شلیک اژدرهای پیشرفته مارک ۴۸ مجهز است.[1]

فراتر از تسلیحات ضربتی، یو‌اس‌اس کلرادو برای نظارت پنهانی طولانی‌مدت بر آب‌های ساحلی و پشتیبانی از نیروهای ویژه مهندسی شده است. حسگرهای صوتی پیشرفته و دکل‌های فیبر نوری به خدمه اجازه می‌دهند اطلاعات شناسایی را بدون قرار گرفتن در دید رادارهای متخاصم جمع‌آوری کنند.[1]

پنتاگون در بیانیه‌ای مشترک تصریح کرد: «نیروی چرخشی زیردریایی-غرب آمادگی استرالیا را برای مالکیت، هدایت، تعمیر و نظارت بر قابلیت زیردریایی‌های مجهز به پیشرانه هسته‌ای با تسلیحات متعارف شتاب خواهد داد و دامنه پشتیبانی فنی منطقه‌ای را گسترش می‌دهد.»[1][3]

ملاحظات راهبردی و دیپلماتیک

چارچوب عملیاتی این استقرار در ۳۰ مه در سنگاپور نهایی شد؛ جایی که پیت هگست وزیر دفاع آمریکا با ریچارد مارلز وزیر دفاع استرالیا و جان هیلی وزیر دفاع بریتانیا دیدار و زمان‌بندی دقیق اجرای این پیمان امنیتی را قطعی کردند.[3][7]

شرکای سه‌جانبه خاطرنشان ساختند که تمامی فعالیت‌های این نیروی چرخشی تحت توافق وضعیت نیروهای آمریکا و استرالیا انجام می‌گیرد و کاملاً منطبق بر پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای و پادمان‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی خواهد بود.[6][7]

این عملیات همچنین تعهدات استرالیا را طبق پیمان منطقه عاری از سلاح هسته‌ای در جنوب اقیانوس آرام (پیمان راروتونگا) محترم می‌شمارد. رآکتورهای این شناورها از اورانیوم بسیار غنی‌شده در محفظه‌های پلمپ‌شده مادام‌العمر استفاده می‌کنند و فاقد کلاهک اتمی خواهند بود.[6]

موفقیت این نیروی چرخشی آزمونی جدی برای توان زنجیره صنعتی آمریکا و بریتانیا در پشتیبانی از تسلیحات هسته‌ای پیشرو و آموزش هم‌زمان نیروی کار شریک منطقه‌ای است؛ روندی که هماهنگی پیوسته‌ای می‌طلبد تا هنگام بازنشستگی زیردریایی‌های کلاس کالینز استرالیا خلاء قابلیتی پدید نیاید.[2][7]