حمله هوایی گسترده روسیه به کی‌یف دست‌کم ۲۷ غیرنظامی را کشت

موج هماهنگ موشک‌های کروز و مافوق صوت روسیه صبح روز پنجشنبه چندین هدف مسکونی و زیرساختی را در سراسر کی‌یف هدف قرار داد که منجر به کشته شدن دست‌کم ۲۷ غیرنظامی و تحت فشار قرار گرفتن شبکه پدافند هوایی پایتخت شد. این بمباران که از ترکیبی پیچیده از بیش از ۴۰ پرتابه استفاده کرد، یکی از مرگبارترین حملات انفرادی به پایتخت اوکراین در سال جاری محسوب می‌شود. با طلوع آفتاب، خدمات اضطراری به سمت چندین محل اصابت شتافتند و با ساختمان‌های آپارتمانی فروریخته، مغازه‌های ویران‌شده و آتش‌سوزی‌های گسترده مواجه شدند.[1][2]

این حمله با تاکتیک پیچیده «حمله انبوه» (swarm) مشخص شد که به طور خاص برای از کار انداختن و دور زدن سامانه‌های یکپارچه پدافند هوایی طراحی شده بود. اپراتورهای رادار، امواج مهمات پرسه زن (loitering munitions) را ردیابی کردند که ابتدا وارد حریم هوایی شدند و به عنوان طعمه عمل کردند تا باتری‌های اوکراینی مجبور به مصرف رهگیرهای ارزشمند شوند. اینها به سرعت توسط موشک‌های کروز سنگین و در نهایت، سه موشک مافوق صوت کینژال (Kinzhal) دنبال شدند که قبل از اینکه رهگیرها بتوانند به طور مؤثر آنها را ردیابی کنند، با نیروی جنبشی ویرانگر به اهداف خود اصابت کردند.[3][6]

با جستجوی تیم‌های نجات در میان آوار یک مجتمع مسکونی چند طبقه در منطقه مرکزی شهر، تلفات انسانی به طور فزاینده‌ای آشکار شد. امدادگران، با کمک داوطلبان غیرنظامی، از ماشین‌آلات سنگین و سگ‌های جستجو برای یافتن بازماندگان گرفتار شده در زیر هزاران تن بتن و فلز درهم پیچیده استفاده کردند. مقامات پزشکی تأیید کردند که بیش از ۸۵ نفر دچار جراحات مختلف از زخم‌های شدید ترکش گرفته تا ضربه ناشی از نیروی شدید شده‌اند که مراکز درمانی محلی را به حداکثر ظرفیت خود رسانده است.[2][7]

حجم و سرعت بالای پرتابه‌های ورودی، فشار بی‌سابقه‌ای را بر سپر دفاعی کی‌یف وارد کرد. در حالی که نیروهای اوکراینی بخش قابل توجهی از پهپادها و موشک‌های کروز قدیمی‌تر را با موفقیت رهگیری کردند، متوقف کردن موشک‌های مافوق صوت کینژال پس از اشباع شدن باتری‌های دفاعی اولیه تقریباً غیرممکن بود. تحلیلگران دفاعی خاطرنشان کردند که این حمله یک آسیب‌پذیری حیاتی را برجسته می‌کند: واقعیت ریاضی این است که ذخایر رهگیرها سریع‌تر از آنکه متحدان غربی بتوانند آنها را تولید و تحویل دهند، در حال کاهش است.[1][6]

در بحبوحه عملیات نجات، وزارت دفاع روسیه با صدور بیانیه‌ای ضمن تأیید حملات، روایتی کاملاً متفاوت ارائه کرد. مقامات روسی ادعا کردند که این عملیات منحصراً مجتمع‌های نظامی-صنعتی و مناطق استقرار مزدوران خارجی را هدف قرار داده است. این وزارتخانه همچنین تأکید کرد که هرگونه آسیب به زیرساخت‌های غیرنظامی نتیجه مستقیم نقص عملکرد موشک‌های زمین به هوای اوکراینی بوده که به مناطق پرجمعیت سقوط کرده‌اند.[4]

این چارچوب‌بندی به سرعت توسط رهبری اوکراین و خبرنگاران بین‌المللی حاضر در محل رد شد، زیرا آنها اصابت مستقیم موشک‌ها به سازه‌های غیرنظامی بدون ارزش نظامی آشکار را مستند کردند. تأیید مستقل دهانه‌های انفجار و قطعات موشک‌های بازیابی شده، هدف‌گیری عمدی مراکز شهری را نشان می‌دهد، تاکتیکی که به طور گسترده به عنوان تلاشی برای تضعیف روحیه غیرنظامیان در طول مرحله‌ای طاقت‌فرسا از درگیری تفسیر می‌شود.[2][3][5]

مقامات اوکراینی در یک سخنرانی فوری پس از حملات، این بمباران را به عنوان یک اقدام تروریستی محکوم کردند و نارضایتی خود را متوجه جامعه بین‌المللی ساختند. دولت تکرار کرد که بدون سرازیر شدن فوری و قابل توجه سامانه‌های پدافند هوایی پیشرفته – به ویژه باتری‌های پاتریوت و ناسامز – پایتخت در معرض رویدادهای مشابه با تلفات گسترده باقی خواهد ماند. آنها همچنین خواسته‌های خود را برای کسب مجوز استفاده از تسلیحات دوربرد غربی برای حمله به پایگاه‌های هوایی روسیه که این حملات را آغاز می‌کنند، تجدید کردند.[1][5]

بازتاب‌های ژئوپلیتیکی این حمله در حال حاضر در پایتخت‌های غربی احساس می‌شود، جایی که وزرای دفاع در تلاشند تا زرادخانه‌های رو به کاهش خود را ارزیابی کنند. این حملات بر یک جنگ فرسایشی بی‌رحمانه تأکید می‌کند، جایی که هزینه دفاع از حریم هوایی بسیار بیشتر از هزینه مهمات تهاجمی است. سیاست‌گذاران تحت فشار فزاینده‌ای قرار دارند تا یا تولید داخلی رهگیرها را افزایش دهند یا خطر فروپاشی چتر دفاعی را که به کی‌یف اجازه داده است به عنوان یک پایتخت زمان جنگ عمل کند، بپذیرند.[6][7]

با فرارسیدن شب بر فراز شهر، صدای ژنراتورها جایگزین صدای آژیرها شد و نورافکن‌ها عملیات بازیابی در حال انجام را روشن کردند. خانواده‌ها در نزدیکی نوارهای پلیس جمع شدند و منتظر اخبار بستگان مفقود شده خود بودند، در حالی که بیل‌های مکانیکی سنگین با دقت بزرگترین قطعات آوار را جابجا می‌کردند. تأثیر روانی این حمله عمیق است و حس شکننده عادی بودن زندگی را که در طول ماه‌های گذشته به بخش‌هایی از پایتخت بازگشته بود، در هم شکست.[3][5]

در آینده، تمرکز فوری بر تأمین امنیت حریم هوایی در برابر حملات احتمالی بعدی باقی می‌ماند، حملاتی که از نظر تاریخی امدادگران را در صحنه اصابت‌های اولیه هدف قرار داده‌اند. کانال‌های دیپلماتیک نیز به طور همزمان در حال تسریع هستند و جلسات اضطراری میان متحدان ناتو برای رسیدگی به کمبود حیاتی در قابلیت‌های پدافند هوایی پیش‌بینی می‌شود. با این حال، برای ساکنان کی‌یف، اولویت بقا و عزاداری برای تلفات ویرانگر جانی در جنگی است که نشانه‌ای از فروکش کردن ندارد.[1][6]