هند تقابل‌های نظامی ادامه‌دار با چین در مرز آروناچال پرادش را تأیید کرد

فرمانده کل پلیس مرزی هند و تبت (ITBP) تأیید کرد که نیروهای نظامی هند و چین همچنان در چندین نقطه در امتداد مرز آروناچال پرادش درگیر بن‌بست و تقابل فعال هستند. این اظهارات نخستین اذعان رسمی به تداوم تنش‌ها در بخش شرقی این خط مرزی به شمار می‌رود.[1][4]

شاتروجیت کاپور، مدیرکل پلیس مرزی هند و تبت، در تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶ در گفت‌وگو با خبرنگاران اعلام کرد که تقابل‌ها با ارتش آزادی‌بخش خلق چین در بیش از یک نقطه از این منطقه در جریان است. نیروهای این واحد در امتداد «خط کنترل واقعی» به طول ۳۴۸۸ کیلومتر که دو کشور را از یکدیگر جدا می‌کند مستقر هستند.[1][6]

کاپور در جریان نشست خبری سالانه خود در دهلی‌نو گفت: «رویارویی‌ها در چندین نقطه در آروناچال پرادش ادامه دارد.» او خاطرنشان کرد که وضعیت مرز همچنان متغیر است و نیروهای هر دو کشور استقرار خط مقدم خود را در این مناطق مرتفع حفظ کرده‌اند.[1][3]

این تأیید حاکی از چرخشی آشکار در رویکرد عمومی اخیر دهلی‌نو در قبال بخش شرقی مرز است. تا پیش از این، دولت هند گزارش‌های گروه‌های مدنی و رسانه‌های محلی مبنی بر پیشروی‌های نظامی چین به درون آروناچال پرادش را تا حد زیادی رد می‌کرد.[3][4]

پیامدهای سیاسی در داخل هند

سخنان فرمانده پلیس مرزی هند و تبت بلافاصله به مناقشه‌ای سیاسی در دهلی‌نو انجامید و احزاب اپوزیسیون خواستار شفافیت بیشتر از سوی دولت حاکم شدند. حزب کنگره ملی هند دولت نارندرا مودی، نخست‌وزیر این کشور، را به پنهان‌کاری واقعیت‌های مرزی از افکار عمومی متهم کرد.[2][5]

مقامات حزب کنگره بر ناهمخوانی میان برآورد عملیاتی نیروهای مرزبانی و پیام‌های دیپلماتیک دولت تأکید کردند. رهبران اپوزیسیون با استناد به بیانیه‌های رسمی پیشین یادآور شدند که دولت پیش‌تر از تثبیت اوضاع مرزی پس از درگیری‌های مرگبار سال ۲۰۲۰ در دره گالوان سخن گفته بود.[2][5]

یکی از سخنگویان حزب کنگره در تاریخ ۲۳ اکتبر اعلام کرد: «دولت در قبال مسئله مرزی دچار سکوتی سنگین شده و دست به امتیازدهی‌های حساب‌شده می‌زند.» این حزب اپوزیسیون رسماً از نخست‌وزیر خواست درباره تعداد دقیق نقاط اصطکاک و گستره کنترل سرزمینی چین شفاف‌سازی کند.[2][5]

فشارهای سیاسی کنونی، مدیریت افکار عمومی داخلی را در بحبوحه مذاکرات با پکن برای دولت مودی پیچیده‌تر می‌کند. دهلی‌نو از زمان آغاز بحران در اواسط سال ۲۰۲۰، با اعزام ده‌ها هزار نیروی کمکی، حضور سنگین نظامی خود را در سراسر این مرز تثبیت کرده است.[4][6]

پاسخ دیپلماتیک پکن

دولت چین به‌سرعت توصیف فرمانده پلیس مرزی هند از وضعیت مرز را رد کرد. پکن در واکنش به این ادعاها در تاریخ ۲۶ اکتبر، اتهام گشت‌زنی‌های تهاجمی توسط ارتش آزادی‌بخش خلق در مناطق مورد مناقشه را بی‌اساس خواند.[7]

مقامات چینی مسئولیت حفظ ثبات را مستقیماً بر دوش دهلی‌نو نهادند و از مقامات هندی خواستند به‌طور دقیق به توافقات دوجانبه موجود پایبند باشند. پکن تأکید دارد که نیروهایش گشت‌زنی‌های معمول را صرفاً در قلمرو چین و بر اساس قرائت خود از خط کنترل واقعی انجام می‌دهند.[7]

این تبادل دیپلماتیک بار دیگر چالش بنیادین در حل مناقشه مرزی را آشکار کرد: دو کشور بر سر محل دقیق مرز بالفعل توافق ندارند. خط کنترل واقعی هرگز به‌صورت دوجانبه نشانه‌گذاری نشده و همین امر به ادعاهای متداخل و رهگیری مکرر گشت‌ها منجر می‌شود.[4][7]

آروناچال پرادش یکی از حساس‌ترین کانون‌های بحران در مناقشه سرزمینی گسترده‌تر میان دو طرف است. چین تمام این ایالت هندی به مساحت ۸۳ هزار و ۷۴۳ کیلومتر مربع را با عنوان «زانگ‌نان» یا جنوب تبت متعلق به خود می‌داند؛ ادعایی که هند همواره آن را بی‌اساس و مردود خوانده است.[3][6]

واقعیت‌های عملیاتی در میدان

پلیس مرزی هند و تبت که مسئولیت اصلی حفاظت از مرزهای هند در زمان صلح را بر عهده دارد، در یکی از خشن‌ترین مناطق جغرافیایی جهان خدمت می‌کند. این نیروها در پاسگاه‌هایی با ارتفاع بین ۹ هزار تا ۱۸ هزار و ۷۰۰ پا مستقر هستند و هم‌زمان با سرمای شدید و تهدیدات نظامی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.[1][6]

هند برای مقابله با توسعه زیرساخت‌های چین در آن‌سوی مرز، روند احداث جاده‌ها، پل‌ها و پایگاه‌های پیشرو خود را تسریع کرده است. این نیروی مرزی اکنون در حال تشکیل هفت گردان جدید با حدود ۹۴۰۰ نیرو است تا حضور عملیاتی خود را در مرز تقویت کند.[1][4]

کاپور تأیید کرد که تشکیل گردان‌های جدید برای پاسخ به نیازهای عملیاتی، زودتر از جدول زمانی پیش‌بینی‌شده آغاز شده است. این نیرو همچنین در حال تأسیس ۴۷ پاسگاه مرزی جدید و ۱۲ قرارگاه تدارکاتی موقت است تا فاصله میان پایگاه‌های گشتی و خط مقدم مناقشه را به حداقل برساند.[1][3]

تداوم تنش‌ها در آروناچال پرادش نشان می‌دهد که رویارویی نظامی از کانون‌های اولیه در بخش غربی لداخ فراتر رفته است. با وجود اینکه دو طرف از سال ۲۰۲۰ در چندین نقطه اصطکاک در بخش غربی تنش‌زدایی کرده‌اند، بخش شرقی همچنان دستخوش ناپایداری شدید است.[3][4]

پیامدهای راهبردی

حضور درازمدت نیروهای متخاصم در فاصله اندک از یکدیگر، خطر درگیری‌های ناخواسته میان دو همسایه مجهز به تسلیحات اتمی را دوچندان می‌کند. با وجود ۲۱ دور مذاکره در سطح فرماندهان ارشد، هنوز راهکاری جامع برای حل این بحران مرزی به دست نیامده است.[4][7]

تأیید رسمی این رویارویی‌ها نشان می‌دهد که روابط دوجانبه در آینده نزدیک همچنان دچار رکود خواهد بود. هند همواره تأکید کرده است که احیای روابط عادی دیپلماتیک و اقتصادی مشروط به برقراری صلح و آرامش کامل در سرتاسر مرز مشترک است.[5][7]

با فرارسیدن زمستان در ارتفاعات هیمالیا، هر دو ارتش خود را برای فصل دیگری از استقرار در خط مقدم آماده می‌کنند. بار لجستیکی ناشی از نگهداری ده‌ها هزار نیرو در شرایط یخبندان، عمق این بن‌بست راهبردی را نشان می‌دهد.[1][6]