پایان غیبت‌های طولانی؛ دانشگاه تهران حضور منظم اساتید را الزامی کرد

برای ده‌ها هزار دانشجوی شاغل به تحصیل در دانشگاه تهران، کیفیت آموزش مستقیماً به حضور فیزیکی اساتید گره خورده است. اکنون و در جلسه شورای دانشگاه در شهریور ۱۴۰۵، مدیریت این نهاد با یک تغییر رویه جدی، پایان مدارا با غیبت‌های طولانی‌مدت اعضای هیئت علمی را اعلام کرده است تا اطمینان حاصل شود که دانشجویان خدمات آموزشی متناسب با جایگاه این دانشگاه را دریافت می‌کنند.[1]

دکتر محمدحسین امید، رئیس دانشگاه تهران، در این جلسه صراحتاً اعلام کرد که بی‌نظمی و عدم حضور اساتید در محیط دانشگاه «غیر قابل اغماض» است. وی با اشاره به اینکه در گذشته موارد متعددی از عدم حضور منظم اعضای هیئت علمی مشاهده شده، تاکید کرد که این رویه ساختار علمی دانشگاه را متزلزل می‌کند و از این پس با جدیت با آن برخورد خواهد شد.[1][2]

بر اساس مقرراتی که اکنون با دقت بیشتری اجرا می‌شود، نحوه همکاری اساتید با دانشگاه تنها به دو شکل تمام‌وقت و نیمه‌وقت تعریف شده است. اساتیدی که قرارداد نیمه‌وقت دارند نیز موظف‌اند حداقل نیمی از روزهای هفته (معادل ۳ روز کاری) را به صورت فیزیکی در دانشگاه حضور داشته باشند و پاسخگوی نیازهای آموزشی دانشجویان باشند.[2]

یکی از مهم‌ترین بخش‌های این تصمیم، تعیین تکلیف اساتیدی است که در خارج از ایران اقامت دارند. مدیریت دانشگاه اعلام کرده است که این دسته از همکاران دیگر نمی‌توانند به عنوان «عضو پیوسته» محسوب شوند. در عوض، امکان ادامه همکاری با آن‌ها تنها در قالب «استاد وابسته» فراهم خواهد بود تا خللی در برنامه‌ریزی درسی ایجاد نشود.[1][2]

برای تضمین اجرای این مقررات، «مرکز ارزیابی کیفیت» دانشگاه تهران که پس از چند سال تعطیلی مجدداً با مصوبه قانونی احیا شده، فعالیت خود را آغاز کرده است. این مرکز وظیفه دارد تمامی حوزه‌های آموزشی، پژوهشی، اداری و مالی دانشکده‌ها و پردیس‌ها را به صورت مستمر ارزیابی کند و بر اساس گزارش‌های آن، مدیریت دانشگاه در مورد تشویق یا اصلاح عملکردها تصمیم‌گیری خواهد کرد.[1]

در کنار سخت‌گیری‌های داخلی، دانشگاه تلاش می‌کند از حقوق اساتید در برابر طرح ۳۳ ماده‌ای موسوم به «صیانت از نفوذ بیگانگان» دفاع کند. طبق ماده ۲ بند ۷ این قانون، هرگونه فعالیت علمی و پژوهشی در ۶ قالب مختلف باید تحت نظارت انجام شود. رئیس دانشگاه اعلام کرد که در حال رایزنی با مجلس است تا اجرای این طرح مزاحمتی برای فعالیت‌های بین‌المللی اساتید ایجاد نکند.[1][2]

دانشگاه تهران همچنین در حال تدوین یک آئین‌نامه داخلی جدید است که جایگزین شیوه‌نامه‌های ابلاغی وزارت علوم خواهد شد. هدف از این آئین‌نامه، فراهم کردن فرصت‌های بیشتر برای مشارکت اساتید در پروژه‌های صنعتی است. قرار است این طرح با مجوز وزارتخانه، به صورت آزمایشی برای یک، دو یا سه سال در این دانشگاه اجرا شود و سپس نتایج آن گزارش گردد.[1]

این مجموعه اقدامات نشان‌دهنده یک رویکرد عمل‌گرایانه در مدیریت آموزش عالی در پاییز ۱۴۰۵ است؛ رویکردی که در آن حقوق دانشجو برای دسترسی به استاد بر انعطاف‌پذیری‌های اداری ارجحیت دارد. با اجرای دقیق این ارزیابی‌ها، انتظار می‌رود نظم آموزشی در بزرگ‌ترین نهاد آموزش عالی کشور به شکل ملموسی ارتقا یابد.[2]