پنتاگون دستورالعمل رسمی غربالگری اجباری تستوسترون برای سربازان مرد بالای ۳۰ سال را منتشر کرد

تصمیم‌گیری درباره نیاز به درمان جایگزین هورمونی، نه در باشگاه‌های ورزشی و نه با احساس خستگی روزمره، بلکه در آزمایشگاه و با دو بار خون‌گیری دقیق در ساعات اولیه صبح تعیین می‌شود؛ مرحله‌ای حیاتی که مرز بین یک افت طبیعی ناشی از افزایش سن و یک کمبود بالینی نیازمند مداخله پزشکی را مشخص می‌کند. اکنون پنتاگون با ابلاغ دستورالعملی جدید و بی‌سابقه، این مرحله تشخیصی را برای صدها هزار سرباز آمریکایی اجباری کرده است تا اطمینان حاصل کند که نیروهای مسلح در بالاترین سطح آمادگی بیولوژیکی قرار دارند.

در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶، وزارت دفاع ایالات متحده (پنتاگون) دستورالعمل بالینی جدیدی را منتشر کرد که بر اساس آن، تمامی سربازان مرد بالای ۳۰ سال باید در معاینات دوره‌ای سلامت خود (PHAs) تحت غربالگری اجباری تستوسترون قرار گیرند. این طرح که ابتدا در ماه جولای توسط پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، با هدف «بهینه‌سازی توانایی‌های طبیعی» نیروها مطرح شده بود، پس از یک وقفه کوتاه در اوایل سپتامبر برای انجام بازبینی‌های نهایی، اکنون به صورت رسمی و اجرایی به تمام واحدهای نظامی ابلاغ شده است.[1]

شان پارنل، سخنگوی ارشد پنتاگون، در بیانیه‌ای پیرامون اهداف این سیاست جدید اعلام کرد: «با شناسایی و درمان پیشگیرانه سطوح پایین هورمونی، این وزارتخانه به سرمایه‌گذاری بر روی سلامت جنگجویان خود ادامه می‌دهد تا عملکرد آن‌ها را تقویت کرده و آمادگی نیروها را به حداکثر برساند.» به گفته مقامات دفاعی، این برنامه بخشی از یک استراتژی کلان‌تر برای حفظ تاب‌آوری نیروها در برابر فشارهای فیزیکی و روانی محیط‌های عملیاتی مدرن است.[1][2]

بر اساس جزئیات این دستورالعمل، سربازانی که نتایج آزمایش آن‌ها نشان‌دهنده کمبود بالینی تستوسترون باشد، می‌توانند به صورت کاملاً داوطلبانه تحت درمان جایگزین هورمونی (TRT) قرار گیرند. هدف درمانی تعیین‌شده برای این افراد، رساندن و حفظ سطح تستوسترون در محدوده استاندارد ۳۰۰ تا ۶۰۰ نانوگرم در دسی‌لیتر (ng/dL) است. گزینه‌های درمانی شامل تزریق هفتگی یا استفاده از ژل‌های موضعی خواهد بود که با توجه به شرایط اعزام سرباز انتخاب می‌شود.[3][4]

برای اطمینان از دقت نتایج و جلوگیری از تشخیص‌های کاذب، پروتکل‌های سخت‌گیرانه‌ای برای آزمایش وضع شده است. خون‌گیری باید در دو روز مجزا و منحصراً بین ساعات ۷:۰۰ تا ۱۰:۰۰ صبح انجام شود. برای سربازانی که در شیفت‌های شبانه کار می‌کنند، این آزمایش باید در عرض سه ساعت پس از بیدار شدن از یک خواب کافی صورت گیرد. همچنین انجام این آزمایش در فاصله ۳۰ روز پس از تمرینات شدید فیزیکی، محرومیت از خواب یا بهبودی از یک بیماری حاد اکیداً ممنوع است.[4]

با این حال، رویکرد تهاجمی پنتاگون با رویه استاندارد و پذیرفته‌شده در جامعه پزشکی فاصله چشمگیری دارد. انجمن‌های معتبر پزشکی، از جمله انجمن اورولوژی آمریکا، معمولاً غربالگری خودکار و بدون علامت را برای مردان توصیه نمی‌کنند. در حالت استاندارد کلینیکی، آزمایش تستوسترون تنها زمانی تجویز می‌شود که فرد علائم بالینی مشخصی مانند کاهش شدید میل جنسی، اختلال در نعوظ یا افت غیرقابل توضیح خلق‌وخو را به پزشک گزارش کند.[1]

پزشکان و متخصصان غدد هشدار می‌دهند که تجویز غیرضروری تستوسترون می‌تواند عوارض جانبی جدی و غیرقابل بازگشتی به همراه داشته باشد. مهم‌ترین این عوارض شامل ناباروری، توقف تولید طبیعی هورمون در بیضه‌ها و افزایش خطرات قلبی‌عروقی است. درمان جایگزین هورمونی معمولاً یک تعهد دارویی مادام‌العمر محسوب می‌شود، زیرا بدن پس از دریافت هورمون خارجی، مکانیسم تولید طبیعی خود را سرکوب می‌کند و قطع دارو می‌تواند به افت شدیدتر هورمون منجر شود.[1][3]

نکته قابل توجه و متناقض این است که خود دستورالعمل بالینی پنتاگون نیز به محدودیت‌های علمی این درمان اذعان دارد. در متن این سند به صراحت تأکید شده است: «شواهد علمی از استفاده از تستوسترون برای بهبود انرژی، سرزندگی، عملکرد فیزیکی یا شناخت پشتیبانی نمی‌کند.» در عوض، این سند تنها به «مزایای اثبات‌شده» برای عملکرد جنسی و بهبود برخی شاخص‌های ترکیب بدنی مانند حفظ تراکم استخوان اشاره کرده است.[1]

برای مردان خارج از ساختار ارتش، این تحول نظامی یادآور یک اصل مهم و اثبات‌شده در سلامت مردان است: سطح تستوسترون به طور طبیعی پس از ۳۰ سالگی سالانه حدود یک درصد کاهش می‌یابد. عواملی مانند کم‌خوابی مزمن، استرس‌های شغلی، رژیم غذایی نامناسب و اضافه‌وزن می‌توانند علائمی کاملاً شبیه به کمبود بالینی هورمون ایجاد کنند. اصلاح سبک زندگی پیش از روی آوردن به درمان‌های دارویی، همچنان ایمن‌ترین خط دفاعی است.[1]

در نهایت، در حالی که پنتاگون اجرای این طرح بحث‌برانگیز را برای مردان آغاز کرده است، مقامات اعلام کرده‌اند که دستورالعمل‌های بالینی مربوط به ارزیابی هورمونی زنان نظامی هنوز در دست بررسی است و در آینده منتشر خواهد شد. این سیاست جدید، بحث‌های گسترده‌ای را درباره مرز باریک بین مراقبت‌های پزشکی ضروری و تلاش برای تقویت مصنوعی عملکرد فیزیکی به راه انداخته است؛ بحثی که نتیجه آن می‌تواند بر رویکرد عمومی به سلامت مردان تأثیر عمیقی بگذارد.[1][3]