پیش‌نمایش قرعه‌کشی لیگ قهرمانان اروپا: فرمت جدید «مدل سوئیسی» تقابل‌های زودهنگام غول‌ها را تضمین می‌کند

سی و شش باشگاه، چهار سیدبندی و دقیقاً هشت مسابقه تضمین شده. هنگامی که قرعه‌کشی لیگ قهرمانان اروپا در ۲۷ آگوست (۵ شهریور) در موناکو آغاز شود، دیگر خبری از شبکه ایمنی مراحل گروهی سنتی نخواهد بود.

در عوض، سومین تکرار مرحله گروهی «مدل سوئیسی» یوفا، بلافاصله نخبگان اروپا را درگیر مسابقات پرمخاطره می‌کند و غول‌هایی مانند رئال مادرید، منچستر سیتی و بایرن مونیخ را مجبور می‌سازد که مدت‌ها قبل از دور حذفی با هم برخورد کنند. سیستم قرعه‌کشی خودکار، یک برنامه پاییزی طاقت‌فرسا را ترسیم خواهد کرد و تضمین می‌کند که پرافتخارترین تیم‌های قاره به جای عبور آسان از مسابقات قابل پیش‌بینی دور اول در برابر حریفان ضعیف‌تر، بلافاصله با خطر مواجه شوند.[1][2]

این فرمت که به طور دائم جایگزین سیستم آشنای هشت گروهی در سال ۲۰۲۴ شد، شامل یک جدول واحد و بزرگ ۳۶ تیمی است که همه باشگاه‌های شرکت‌کننده را در کنار هم رتبه‌بندی می‌کند. هر باشگاه با هشت حریف مختلف بازی خواهد کرد—چهار بازی در خانه و چهار بازی خارج از خانه—که به طور مساوی از چهار سیدبندی با دقت محاسبه شده قرعه‌کشی می‌شوند.

از آنجایی که هر تیم موظف است با دو حریف از سید ۱ بازی کند، حفاظ ساختاری که قبلاً باشگاه‌های بزرگ را از رویارویی با یکدیگر محافظت می‌کرد، از بین رفته است. این قطعیت ریاضی به این معنی است که هواداران از همان روز اول مسابقات شاهد تقابل‌های سنگین خواهند بود و سرعت و شدت تقویم فوتبال اروپا را به طور اساسی تغییر می‌دهد.[2][3][5]

سید ۱ در حال حاضر مملو از مجموعه‌ای ترسناک از تیم‌های سلطنتی قاره است. پاری سن ژرمن، مدافع عنوان قهرمانی، به همراه قدرت‌های انگلیسی آرسنال و لیورپول، غول‌های اسپانیایی بارسلونا و اتلتیکو مادرید، و مدعیان ایتالیایی اینتر میلان در این سید قرار دارند.

نرم‌افزار قرعه‌کشی خودکار، که برای مدیریت پیچیدگی عظیم مدل سوئیسی طراحی شده است، این غول‌ها را در مرحله افتتاحیه مقابل یکدیگر قرار خواهد داد. این امر تضمین می‌کند که برنامه سپتامبر تا ژانویه مملو از رویدادهای تلویزیونی برجسته و مسابقات پرفروشی باشد که قبلاً فقط در مراحل حذفی بهار رخ می‌دادند، و باعث جذب بی‌سابقه مخاطبان در اوایل فصل برای پخش‌کنندگان و هواداران می‌شود.[1][2]

در حال حاضر، ۲۹ تیم بر اساس رتبه‌بندی لیگ‌های داخلی و ضرایب باشگاهی یوفا که طی پنج سال گذشته جمع‌آوری کرده‌اند، سهمیه خودکار خود را تضمین کرده‌اند. لیگ برتر انگلیس و لالیگای اسپانیا با پنج نماینده، پیشتاز هستند که برتری مستمر خود در رقابت‌های اروپایی را نشان می‌دهد.

قابل ذکر است که منچستر یونایتد پس از دو سال غیبت پر سر و صدا، به لیگ قهرمانان بازمی‌گردد و در سید ۲ در کنار قهرمان لیگ اروپا استون ویلا، تیم سنگین‌وزن آلمانی بوروسیا دورتموند و تیم بازگشته سری آ، رم، قرار می‌گیرد. این سید ثانویه قوی تضمین می‌کند که حتی مسابقات مقابل تیم‌های غیر سید ۱ نیز خواسته‌های تاکتیکی و فیزیکی زیادی را به همراه خواهند داشت.[1][4]

هفت جایگاه باقی‌مانده در میدان ۳۶ تیمی همچنان در پلی‌آف‌های مقدماتی در حال رقابت شدید هستند، که قرار است در ۲۶ آگوست (۴ شهریور) به پایان برسند. باشگاه‌هایی مانند دینامو زاگرب، قهرمان کرواسی، سلتیک، قهرمان اسکاتلند، و گالاتاسرای، غول ترکیه، در حال حاضر در حال مبارزه در دیدارهای رفت و برگشت پرتنش هستند تا بلیط خود را برای مرحله گروهی پردرآمد رزرو کنند.

هنگامی که کل تیم‌ها مشخص شوند، سیستم خودکار بلافاصله برنامه‌های هشت مسابقه‌ای را برای هر باشگاه تولید می‌کند، در حالی که به شدت از قوانین محافظت از کشورها پیروی می‌کند تا از رویارویی رقبای داخلی در این مرحله جلوگیری شود و توزیع متعادلی از مسابقات خانگی و خارج از خانه تضمین گردد.[2][3][6]

ریسک‌های مرحله گروهی به طرز بی‌رحمانه‌ای ساده هستند و هیچ جایی برای خطا باقی نمی‌گذارند. هشت تیم برتر جدول ترکیبی ۳۶ تیمی مستقیماً به مرحله یک هشتم نهایی صعود می‌کنند و یک استراحت حیاتی دو ماهه از رقابت‌های اروپایی به دست می‌آورند.

باشگاه‌هایی که در رده نهم تا بیست و چهارم قرار می‌گیرند، در ماه فوریه وارد یک پلی‌آف حذفی پرتنش و رفت و برگشت می‌شوند تا هشت جایگاه باقی‌مانده در جدول را کسب کنند. برای ۱۲ تیم پایین جدول، رقابت‌های اروپایی بلافاصله در ژانویه به پایان می‌رسد و هیچ شانسی برای سقوط به لیگ اروپا برای نجات فصل قاره‌ای خود نخواهند داشت.[3][5]

این ساختار بی‌رحمانه، رویکرد مربیان به برنامه پاییزی را به طور اساسی تغییر داده و چرخاندن ترکیب تیم را به یک عملیات پرخطر تبدیل کرده است. با توجه به اینکه تفاضل گل کلی و هر امتیاز به شدت بر رده‌بندی نهایی ۳۶ تیمی تأثیر می‌گذارد، تیم‌ها دیگر نمی‌توانند در مسابقات پایانی مرحله، بازیکنان ستاره خود را استراحت دهند.

از دست دادن یک امتیاز یا یک شکست نزدیک مقابل یک تیم سید ۴—مانند کومو، تیم تازه‌وارد سری آ، یا لنز، تیم فرانسوی—به راحتی می‌تواند تفاوت بین بلیط مستقیم به مرحله یک هشتم نهایی و اجبار به یک بازی پلی‌آف طاقت‌فرسای فوریه باشد.[1][5]

این مسیر طاقت‌فرسا در ۵ ژوئن ۲۰۲۷ (۱۵ خرداد ۱۴۰۶) در ورزشگاه «ریاض ایر متروپولیتانو» در مادرید به اوج خود می‌رسد، که برای دومین بار از سال ۲۰۱۹ میزبان فینال لیگ قهرمانان خواهد بود.

در حالی که قرعه‌کشی ۲۷ آگوست (۵ شهریور) نزدیک است، باشگاه‌ها، مربیان و هواداران خود را برای یک چالش سخت آماده می‌کنند که نویدبخش درام بی‌نظیری از همان سوت اول است. مدل سوئیسی با تضمین تقابل‌های زودهنگام غول‌ها و حذف شبکه ایمنی مرحله گروهی قدیمی، با موفقیت الزامات تاکتیکی، فیزیکی و احساسی کسب جایزه نهایی فوتبال اروپا را بازتعریف کرده است.[3]