تغییر استراتژی مرسک با سفارش ۵ میلیارد دلاری برای ۲۶ کشتی کانتینری جدید

زنجیره‌های تامین جهانی تا پایان این دهه، نزدیک به نیم میلیون کانتینر استاندارد از ظرفیت جدید حمل‌ونقل دریایی را جذب خواهند کرد؛ این امر در پی تصمیم شرکت «ای.پی. مولر-مرسک» (A.P. Moller-Maersk) مبنی بر کنار گذاشتن محدودیت‌های خودخواسته ناوگانش رخ می‌دهد. این غول کشتیرانی دانمارکی سفارش ۵ میلیارد دلاری برای ۲۶ شناور جدید دوگانه‌سوز با سوخت گاز طبیعی مایع (LNG) را نهایی کرده است که نشان‌دهنده بازگشتی قطعی به رقابت ظرفیتی جاری در این صنعت است.[1][2]

این سفارش، ۲۶ کشتی کاملاً مشابه ۱۸,۶۰۰ تی‌ای‌یو (واحد معادل بیست فوت) را تضمین می‌کند که برنامه‌ریزی شده است در طول سال‌های ۲۰۲۹ و ۲۰۳۰ وارد چرخه خدمت‌رسانی شوند. یکی از سخنگویان مرسک این خرید را تایید کرد و اظهار داشت که این شرکت «سفارش ۲۶ کشتی کانتینری بزرگ ۱۸,۶۰۰ تی‌ای‌یو دوگانه‌سوز با سوخت LNG را رسماً نهایی کرده است» تا از نیازهای بلندمدت شبکه خود پشتیبانی کند.

این بدنه‌های جدید در مجموع ۴۸۳,۶۰۰ تی‌ای‌یو به گستره عملیاتی مرسک اضافه می‌کنند، ناوگان فعلی ۴.۷۵ میلیون تی‌ای‌یو آن را گسترش می‌دهند و مجموع سفارش‌های در دست ساخت این شرکت را به مرز ۲.۲ میلیون تی‌ای‌یو نزدیک‌تر می‌سازند.[1][3][4]

از زمان فروکش کردن رونق دوران همه‌گیری، مرسک تحت یک سقف ظرفیت سخت‌گیرانه و خودخواسته در حدود ۴.۱ تا ۴.۳ میلیون تی‌ای‌یو فعالیت می‌کرد و آگاهانه از مقیاس عظیم مالکیت شناورها عقب‌نشینی کرد تا بر تبدیل شدن به یک ارائه‌دهنده یکپارچه لجستیک سرتاسری تمرکز کند. این توقف استراتژیک به رقیب اصلی آن، یعنی «شرکت کشتیرانی مدیترانه» (MSC) مستقر در ژنو، اجازه داد تا سهم بازار خود را به‌طور تهاجمی تثبیت کند.[6][7]

شرکت ام‌اس‌سی در اوایل سال ۲۰۲۲ از مرسک به‌عنوان بزرگ‌ترین شرکت حمل‌ونقل دریایی جهان پیشی گرفت و از آن زمان تاکنون این شکاف را بی‌وقفه افزایش داده است. تا سال ۲۰۲۶، ناوگان ام‌اس‌سی از ۷.۲ میلیون تی‌ای‌یو فراتر رفت و بیش از ۲۱ درصد از بازار جهانی را در اختیار گرفت، در حالی که سهم مرسک به زیر ۱۴ درصد سقوط کرد. این خرید ۵ میلیارد دلاری نشان می‌دهد که مرسک دیگر مزیت مقیاس را بدون واکنش واگذار نخواهد کرد.[5][6][7]

خود این شناورها نشان‌دهنده تغییری در استراتژی نیروی محرکه هستند. هر کشتی ۳۶۶ متری به موتورهای دوگانه‌سوز با قابلیت کار با LNG مجهز خواهد شد. در حالی که مرسک در سال‌های اخیر به‌شدت از متانول سبز به‌عنوان مسیر اصلی کربن‌زدایی خود حمایت کرده است، این سفارش عظیم LNG نشان‌دهنده یک رویکرد متنوع‌تر و چندسوختی برای پوشش ریسک تامین انرژی آینده و الزامات نظارتی است.[1][4][7]

تولید این ناوگان جدید در چین متمرکز خواهد بود. داده‌های کارگزاری کشتی نشان می‌دهد که شرکت «هنگلی هوی اینداستریز» (Hengli Heavy Industries) قرارداد ۲۰ فروند از این شناورها را به دست آورده و «نیو تایمز شیپ‌بیلدینگ» (New Times Shipbuilding) برای ۶ فروند باقی‌مانده قرارداد بسته است. هزینه واحد برای هر کشتی ۱۸,۶۰۰ تی‌ای‌یو تقریباً ۱۹۳ میلیون دلار برآورد می‌شود.[1][2]

تایید این ۲۶ کشتی به هفته‌ها گمانه‌زنی بازار در مورد برنامه گسترده‌تر نوسازی ناوگان مرسک پایان می‌دهد؛ برنامه‌ای که گزارش‌های اولیه نشان می‌داد می‌تواند تا ۴۲ شناور به ارزش ۸.۹ میلیارد دلار را در بر بگیرد. اگرچه سفارش تایید شده اندکی کوچک‌تر است، اما همچنان یکی از مهم‌ترین تزریق‌های سرمایه واحد به زیرساخت‌های دریایی در سال جاری محسوب می‌شود.[3][5]

صنعت گسترده‌تر لجستیک اکنون در حال آماده شدن برای پیامدهای پایین‌دستی این رقابت تازه‌نفس است. زمانی که تزریق ظرفیت‌های عظیم از تقاضای متوسط جهانی برای کانتینر پیشی می‌گیرد، مازاد عرضه ناشی از آن معمولاً فشار نزولی شدیدی بر نرخ‌های حمل‌ونقل وارد می‌کند. با ورود تدریجی این ۲۶ شناور به چرخه خدمت‌رسانی فعال در کنار سفارش‌های رکوردشکن خود ام‌اس‌سی، فرستندگان و صاحبان بار ممکن است تا سال ۲۰۳۰ خود را در یک محیط حمل‌ونقل بسیار رقابتی و کم‌هزینه‌تر بیابند.[6][7]