تایوان در بحبوحه تقاضای تراشه‌سازان، از اولین مانع نظارتی برای راه‌اندازی مجدد نیروگاه هسته‌ای مانشان عبور کرد

در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶، کمیسیون ایمنی هسته‌ای تایوان بررسی طرح اولیه برای راه‌اندازی مجدد نیروگاه هسته‌ای غیرفعال مانشان (Maanshan) را تایید کرد. این تاییدیه، نخستین گام نظارتی برای بازگرداندن این تاسیسات به مدار تولید است؛ هرچند شرکت برق تایوان (Taipower) پیش از آغاز مجدد تولید، باید بازرسی‌های ایمنی گسترده‌ای را تکمیل کرده و گزارش اجرایی نهایی خود را ارائه دهد. این مجوز نظارتی نشان‌دهنده تغییر رسمی سیاست ده‌ساله توقف تدریجی انرژی هسته‌ای در این جزیره است. مانشان آخرین نیروگاه از سه تاسیسات هسته‌ای تایوان بود که با پایان یافتن مجوز فعالیت ۴۰ ساله‌اش در مه ۲۰۲۵، به کار خود پایان داد.[1][2][3]

تغییر رویکرد دولت پس از اصلاحیه قانونی سال ۲۰۲۵ صورت می‌گیرد که به راکتورها اجازه می‌داد برای تمدید مجوز فراتر از محدودیت ۴۰ ساله اولیه درخواست دهند. پیش از این اصلاحیه، حزب حاکم به شدت به جدول زمانی توقف تدریجی پایبند بود که برچیدن تمام دارایی‌های هسته‌ای را الزامی می‌کرد. در جریان یک رای‌گیری سراسری در اوت ۲۰۲۵، حدود سه‌چهارم رای‌دهندگان از بازگشایی مانشان حمایت کردند، اگرچه این نتیجه در نهایت به دلیل مشارکت ناکافی باطل شد. ترکیب تغییرات قانونی و حمایت اثبات‌شده عمومی، زمینه را برای شرکت برق تایوان فراهم کرد تا در ۲۷ مارس ۲۰۲۶ طرح راه‌اندازی مجدد خود را رسماً به کمیسیون ایمنی هسته‌ای ارائه دهد.[2][3]

این چرخش سیاستی به شدت تحت تاثیر نیازهای انرژی صنعت نیمه‌رسانای تایوان است که ستون فقرات اقتصاد صادرات‌محور این جزیره را تشکیل می‌دهد. شرکت‌هایی مانند صنایع نیمه‌رسانای تایوان (TSMC) به دنبال برق پایدار و کم‌کربن برای پشتیبانی از رشد سریع هوش مصنوعی و دیتاسنترها هستند. با توسعه زیرساخت‌های هوش مصنوعی توسط غول‌های فناوری جهان، تقاضا برای برق پایه و بدون وقفه از ظرفیت منابع تجدیدپذیر متناوب فراتر رفته است. چو جونگ-تای (Cho Jung-tai)، نخست‌وزیر تایوان، علناً از انرژی هسته‌ای استقبال کرده و خاطرنشان ساخته است که دولت ارزیابی خواهد کرد آیا نیروی اتمی می‌تواند اطمینان بیشتری برای بخش صنعتی فراهم کند یا خیر.[1][2]

در حالی که تاییدیه نظارتی در بیانیه‌های آژانس تایید شده است، در اسناد بررسی‌شده هیچ نقل‌قول مستقیمی از مقامات درگیر درباره موانع فنی باقی‌مانده وجود ندارد. زمان‌بندی راه‌اندازی مجدد همچنان به بررسی‌های ایمنی پیش‌رو و تاییدیه‌های اداری بستگی دارد. برآوردهای اولیه شرکت برق تایوان نشان می‌داد که این نیروگاه می‌تواند تا سال ۲۰۲۷ عملیاتی شود، زیرا هر واحد راکتور به دو تعمیر اساسی نیاز دارد و بازرسی‌های تولیدکنندگان تجهیزات از هم‌اکنون در جریان است. با این حال، کونگ مینگ-هسین (Kung Ming-hsin)، وزیر اقتصاد، اخیراً اعلام کرده است که سال ۲۰۲۸ زودترین زمان ممکن برای از سرگیری واقع‌بینانه فعالیت مانشان است که این امر نشان‌دهنده ماهیت سخت‌گیرانه بررسی‌های ایمنی مورد نیاز است.[1][2][3]

فرآیند تایید مستلزم آن است که شرکت برق تایوان پیش از بارگذاری هرگونه سوخت، گزارش‌های جامعی درباره قابلیت سرویس‌دهی، مقاومت لرزه‌ای و نگرانی‌های تشعشعی ارائه دهد. بررسی فنی طرح اولیه توسط کمیسیون ایمنی هسته‌ای تنها مانع نخست است؛ این شرکت اکنون باید بازرسی‌های فیزیکی مشخص‌شده در آن طرح را اجرا کند. این امر شامل هماهنگی با تولیدکنندگان تجهیزات اصلی برای ارزیابی وضعیت قطعاتی است که از زمان تعطیلی نیروگاه غیرفعال بوده‌اند. علاوه بر این، لین اینگ-چی (Lin Ying-chi)، معاون مدیر انرژی هسته‌ای شرکت برق تایوان، اشاره کرد که یک انبار سرپوشیده جدید برای سوخت مصرف‌شده در مرحله طراحی است تا الزامات مدیریت بلندمدت پسماند را برآورده کند.[2][3]

برای پشتیبانی از این تلاش مهندسی عظیم، این شرکت از هم‌اکنون بودجه قابل‌توجهی را در سال ۲۰۲۷ تخصیص داده است. این بودجه شامل ۹ میلیون دلار جدید تایوان (۲۸۳,۸۵۰ دلار آمریکا) است که مشخصاً برای بازرسی‌های مقاومت لرزه‌ای در سراسر کشور در نظر گرفته شده تا اطمینان حاصل شود این زیرساخت فرسوده می‌تواند در برابر فعالیت‌های لرزه‌ای مکرر تایوان مقاومت کند. همچنین ۱۴.۳۲ میلیون دلار جدید تایوان (۴۵۱,۶۷۵ دلار آمریکا) دیگر برای ارزیابی احتمال حوادث شدید کنار گذاشته شده است. این تعهدات مالی گویای گستردگی کار مورد نیاز برای بازگرداندن ایمن یک تاسیسات هسته‌ای از رده خارج‌شده به وضعیت عملیاتی است و نشان می‌دهد که این روند از تاییدیه‌های سیاسی فراتر رفته و وارد فاز اجرای فنی و ملموس شده است.[3]

فراتر از ارزیابی‌های ایمنی هدفمند، مبلغ ۳۷.۹ میلیارد دلار جدید تایوان (۱.۲ میلیارد دلار آمریکا) دیگر برای تعمیر و نگهداری عمومی نیروگاه‌ها، سیم‌کشی شبکه برق و تعمیرات اساسی که به طور خاص نیروگاه‌های مانشان و کوشنگ (Kuosheng) را هدف قرار می‌دهد، اختصاص یافته است. نیروگاه کوشنگ که دو راکتور آب جوش آن در دسامبر ۲۰۲۱ و مارس ۲۰۲۳ تعطیل شدند نیز برای راه‌اندازی مجدد احتمالی تحت چارچوب قانونی جدید در حال ارزیابی است. این تزریق سرمایه عظیم، تمایل دولت را برای سرمایه‌گذاری کلان در احیای ناوگان هسته‌ای خود به منظور تثبیت شبکه ملی برق برجسته می‌کند.[2][3]

این تغییر رویکرد داخلی، بازتاب‌دهنده روند منطقه‌ای گسترده‌تری در سراسر آسیا-اقیانوسیه است. با افزایش تقاضای برق از سوی دیتاسنترها، دولت‌ها در حال ارزیابی مجدد انرژی هسته‌ای برای دستیابی به اهداف کاهش آلایندگی و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی وارداتی هستند. ژاپن پس از ارتقای ایمنی پس از حادثه فوکوشیما، به طور پیوسته راکتورهای خود را به مدار بازمی‌گرداند، در حالی که چین، کره جنوبی، هند و بنگلادش به طور فعال در حال ساخت تاسیسات جدید هستند. درگیری‌ها در خاورمیانه نیز دولت‌های آسیایی را به سمت تامین منابع انرژی داخلی سوق داده است، چرا که اختلالات طولانی‌مدت در عرضه، قیمت گاز طبیعی را به بالاترین حد در چند سال اخیر رساند و بودجه‌های عمومی را تحت فشار قرار داد.[2]

راه‌اندازی مجدد مانشان به حجم عرضه انرژی پاک و پایداری می‌افزاید که خریداران عمده انرژی در سطح جهان از قبل به آن روی آورده‌اند. در سراسر جهان، شرکت‌هایی از جمله متا (Meta Platforms) و گوگل (Alphabet's Google) قراردادهایی را برای تامین مستقیم برق از راکتورهای هسته‌ای به منظور تامین تقاضای ناشی از هوش مصنوعی منعقد کرده‌اند. تایوان با پیشبرد بررسی‌های نظارتی برای مانشان، خود را در موقعیتی قرار می‌دهد تا مزیت رقابتی‌اش را در بازار پرمصرف نیمه‌رساناها حفظ کند و اطمینان یابد که حیاتی‌ترین صنعت آن، قدرت لازم برای پشتیبانی از نسل بعدی محاسبات را در اختیار دارد.[1][2]