تمدید مهلت استاندارد آب پی‌فاس توسط EPA تا ۲۰۳۱؛ تأثیر آن بر خانه‌ها و فیلتراسیون شخصی

دولت فدرال محدودیت‌های سختگیرانه خود را برای دو مورد از بدنام‌ترین «مواد شیمیایی همیشگی» در آب آشامیدنی عمومی حفظ کرده است، اما با اذعان به موانع عظیم لجستیکی موجود، به تأسیسات شهری زمان بیشتری برای انطباق داده است. در یک اعلامیه دوگانه، آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA) پیشنهاد کرد که مهلت رعایت مقررات مهم خود در مورد مواد پر و پلی‌فلوئوروآلکیل (PFAS) را از سال ۲۰۲۹ به ۲۰۳۱ تمدید کند.[1][5]

این تمدید، حداکثر سطوح آلاینده مجاز (MCLs) قابل اجرا یعنی ۴.۰ قسمت در تریلیون (ppt) را برای PFOA و PFOS که آستانه‌ای تعیین‌شده در سال ۲۰۲۴ است، حفظ می‌کند. برای تجسم این غلظت، ۴.۰ ppt تقریباً معادل چهار قطره آب است که در ۲۰ استخر شنای المپیک رقیق شده باشد. با این حال، سیستم‌های آب عمومی واجد شرایط اکنون می‌توانند در صورت اثبات چالش‌های اجرایی، درخواست دو سال اضافی برای تکمیل ارتقاء تصفیه مورد نیاز را داشته باشند.[1][3]

همزمان، EPA پیشنهاد کرده است که محدودیت‌های فدرال برای چهار ترکیب دیگر PFAS شامل PFHxS، PFNA، HFPO-DA (که معمولاً به عنوان GenX شناخته می‌شود) و شاخص خطر برای مخلوط‌ها را لغو کند. این آژانس به ملاحظات قانونی و رویه‌ای تحت قانون آب آشامیدنی ایمن استناد کرد و خاطرنشان ساخت که تنظیم این ترکیبات اضافی در کنار PFOA و PFOS، طبق بهترین تفسیر از قانون، فراتر از اختیارات قانونی آن بوده است.[2][6]

برای تأسیسات آب شهری، تمدید دو ساله یک سوپاپ اطمینان ضروری است. ارتقاء زیرساخت‌های شهری برای فیلتر کردن PFAS در مقیاس کل شهر نیازمند صدها میلیون دلار، مطالعات مهندسی پیچیده و تهیه مواد فیلتراسیون تخصصی است که در حال حاضر با تنگناهای زنجیره تأمین جهانی مواجه هستند. این تمدید به تأسیسات اجازه می‌دهد تا هزینه‌های سرمایه‌ای بهبود را توزیع کرده و محدودیت‌های نیروی کار را بدون خروج از انطباق مدیریت کنند.[5][7]

با این حال، حامیان محیط زیست استدلال می‌کنند که این تأخیر، جوامع را در معرض خطر قرار می‌دهد. از آنجا که دولت بایدن قبلاً تعیین کرده بود که هیچ سطح ایمنی برای PFOA و PFOS در آب آشامیدنی وجود ندارد، گروه‌های حمایتی هشدار می‌دهند که به تعویق انداختن مهلت تا سال ۲۰۳۱ به معنای دو سال دیگر نوشیدن آب آلوده توسط مردم است تا زمانی که تأسیسات شهری بتوانند خود را به استانداردها برسانند.[4][8]

این تغییر نظارتی، اساساً جدول زمانی ایمنی آب خانوار را تغییر می‌دهد. اگر سیستم‌های شهری تا سال ۲۰۳۱ فرصت دارند تا تضمین کنند که آب لوله‌کشی استاندارد ۴.۰ ppt را رعایت می‌کند، مسئولیت اطمینان از خلوص فوری آب به عهده صاحبخانه می‌افتد. خوشبختانه، صنعت کیفیت آب خانگی به سرعت تکامل یافته و آزمایش و فیلتراسیون خانگی (DIY) را بیش از هر زمان دیگری در دسترس و مؤثر ساخته است.[3]

اولین قدم برای هر صاحبخانه این است که دقیقاً بفهمد چه چیزی از شیر آب او خارج می‌شود. در حالی که مناطق آب شهری موظف به انتشار گزارش‌های سالانه اعتماد مصرف‌کننده هستند، این اسناد میانگین‌های کل سیستم را منعکس می‌کنند، نه کیفیت آب خاص در یک آدرس مسکونی واحد. علاوه بر این، با لغو محدودیت‌های فدرال برای GenX و سه ترکیب دیگر PFAS، آزمایش محلی تنها راه برای دانستن وجود آن مواد شیمیایی خاص است.[3][6]

برای آزمایش PFAS، صاحبان خانه‌ها باید از نوارهای آزمایش استاندارد فروشگاه‌های ابزارآلات که معمولاً به اندازه کافی حساس نیستند تا مواد شیمیایی را در سطح قسمت در تریلیون تشخیص دهند، صرف نظر کنند. در عوض، کارشناسان استفاده از یک آزمایشگاه مورد تأیید دولت را توصیه می‌کنند. صاحبان خانه‌ها می‌توانند یک کیت آزمایش پستی سفارش دهند، نمونه آب را طبق پروتکل‌های سختگیرانه برای جلوگیری از آلودگی متقاطع از اقلام خانگی جمع‌آوری کنند و ظرف چند هفته یک تجزیه و تحلیل کروماتوگرافی دقیق دریافت نمایند.[3]

اگر آزمایش‌ها سطوح بالایی از PFAS را نشان دهند، صاحبان خانه‌ها نیازی نیست منتظر بمانند تا شهرشان یک تصفیه‌خانه جدید بسازد. سیستم‌های فیلتراسیون نقطه استفاده (POU) و نقطه ورود (POE) می‌توانند به طور مؤثر این ترکیبات را در سطح مسکونی حذف کنند. دو فناوری اثبات‌شده برای نصب خانگی، کربن فعال و اسمز معکوس (RO) هستند.[3]

فیلترهای کربن فعال از طریق فرآیندی به نام جذب سطحی (Adsorption) کار می‌کنند. محیط کربنی بسیار متخلخل است و یک سطح بزرگ ایجاد می‌کند که مانند یک اسفنج شیمیایی عمل می‌کند. هنگامی که آب از فیلتر عبور می‌کند، پیوندهای کربن-فلوئور مولکول‌های PFAS جذب شده و در داخل ماتریس کربن به دام می‌افتند. برای کسانی که خودشان نصب می‌کنند، فیلترهای بلوک کربنی زیر سینک نسبتاً ارزان هستند و می‌توانند با ابزارهای دستی ساده در کمتر از یک ساعت نصب شوند.[3]

سیستم‌های اسمز معکوس (RO) یک راه‌حل جامع‌تر، هرچند کمی پیچیده‌تر، ارائه می‌دهند. سیستم‌های RO از فشار استاندارد آب خانگی برای عبور دادن آب لوله‌کشی از یک غشای نیمه‌تراوا با منافذ میکروسکوپی استفاده می‌کنند. از آنجا که مولکول‌های PFAS از نظر فیزیکی بزرگتر از مولکول‌های آب هستند، توسط غشاء مسدود شده و به فاضلاب هدایت می‌شوند، در حالی که آب تصفیه‌شده در یک مخزن ذخیره جمع‌آوری می‌گردد.[3]

هنگام خرید یک سیستم فیلتراسیون خانگی، معیار حیاتی، گواهینامه مستقل است. صاحبان خانه‌ها باید به‌طور خاص به دنبال سیستم‌هایی باشند که دارای گواهینامه استاندارد ۵۳ NSF/ANSI (برای کربن فعال) یا استاندارد ۵۸ NSF/ANSI (برای اسمز معکوس) با ادعای مشخص برای کاهش PFAS هستند. این گواهینامه‌ها تضمین می‌کنند که سیستم به طور دقیق آزمایش شده تا PFOA و PFOS را به زیر آستانه ۴.۰ ppt تعیین شده توسط EPA کاهش دهد.[1][3]

نصب یک سیستم اسمز معکوس زیر سینک، یک پروژه آخر هفته کاملاً قابل انجام برای یک فرد با تجربه متوسط در کارهای خانگی است. این کار معمولاً شامل نصب منیفولد فیلتر در داخل کابینت، اتصال به خط تأمین آب سرد با استفاده از آداپتور ارائه شده، سوراخ کردن یک سوراخ کوچک در سینک برای شیر آب آشامیدنی اختصاصی، و اتصال یک بست تخلیه به لوله فاضلاب PVC سینک برای مدیریت پساب است.[3]

نگهداری و تعمیرات به همان اندازه مهم است. برخلاف سیستم‌های شهری که روزانه توسط مهندسان نظارت می‌شوند، یک سیستم فیلتراسیون خانگی متکی به صاحبخانه است که کارتریج‌های فیلتر را طبق برنامه تعویض کند. از آنجا که PFAS بی‌مزه و بی‌بو هستند، یک فیلتر کربنی اشباع شده هیچ سرنخ حسی مبنی بر از کار افتادن خود نمی‌دهد. رعایت دقیق جدول زمانی تعویض سازنده – معمولاً هر شش تا دوازده ماه – ضروری است.[3]

در حالی که تمدید مهلت EPA تا سال ۲۰۳۱ فضای تنفسی لازم را برای پروژه‌های عظیم مهندسی شهری فراهم می‌کند، به این معنی نیست که صاحبان خانه‌ها باید در وضعیت عدم اطمینان زندگی کنند. با استفاده از آزمایشگاه‌های مورد تأیید دولتی و نصب سیستم‌های فیلتراسیون خانگی اثبات‌شده، افراد می‌توانند همین امروز کنترل فوری و مؤثری بر کیفیت آب آشامیدنی خانواده خود داشته باشند.[1][3]