افزایش سطح هشدار خرابکاری در ارتش آلمان؛ تغییر راهبرد مسکو به سوی اهداف نظامی ناتو

نیروهای مسلح آلمان رسماً سطح هشدار خرابکاری داخلی خود را به «قابل‌توجه» ارتقا دادند؛ رده‌ای که دومین سطح بالای طبقه‌بندی امنیتی در این کشور به شمار می‌رود. این تصمیم حاکی از دگرگونی بنیادین در آرایش امنیتی برلین است و نشان می‌دهد عوامل اطلاعاتی روسیه اکنون پرسنل و زیرساخت‌های نظامی آلمان را در خاک این کشور مستقیماً هدف گرفته‌اند.[1][5]

تعیین وضعیت جدید موسوم به «ارهبلیش» (Erheblich) تغییرات فوری در پروتکل‌های حفاظت از نیروها را در تمام یگان‌های نظامی الزامی می‌سازد. این اقدام به‌منزله پذیرش رسمی پایان دوران صلح پایدار و لزوم آمادگی فرماندهان پایگاه‌ها برای مقابله با تهدیدات فیزیکی از درون خاک آلمان است.[3][4]

سخنگوی وزارت دفاع آلمان پس از این بازطبقه‌بندی تایید کرد: «ما به این نتیجه رسیده‌ایم که نیروهای مسلح در مجموع با تهدید خرابکاری قابل‌توجهی مواجه هستند.» این تصمیم بازتاب اجماع فزاینده در بدنه حاکمیت آلمان است مبنی بر این‌که عملیات ترکیبی مسکو از مرزهای پیشین عبور کرده است.[5]

پیش از این، نهادهای اطلاعاتی و کارشناسان امنیت نظامی آلمان بر این باور بودند که این جنگ در سایه از نظر جغرافیایی مهار شده است و اهداف اصلی را مراکز آموزش نیروهای اوکراینی، پایگاه‌های دریایی و هاب‌های ترابری ارائه‌دهنده تسلیحات به کی‌یف تشکیل می‌دهند.[1][6]

کشف پهپاد در پایگاه وونستورف

عامل محرک اصلی در افزایش سطح تهدید، کشف لاشه یک پهپاد سقوط‌کرده در اواسط سپتامبر در نزدیکی پایگاه هوایی وونستورف (Wunstorf) در ایالت نیدرزاکسن بود؛ تاسیساتی راهبردی که نقشی حیاتی در حمل‌ونقل هوایی ناتو ایفا می‌کند و میزبان ناوگان هواپیماهای ترابری ایرباس A400M آلمان است.[1][3]

هواپیمای A400M ستون فقرات شبکه لجستیک نیروی هوایی آلمان را تشکیل می‌دهد و وظیفه انتقال نیروها، تجهیزات سنگین و یگان‌های تخلیه پزشکی را در سراسر جهان بر عهده دارد. از کار انداختن حتی یکی از این هواپیماهای ۱۳۰ تنی روی باند پرواز، ضربه مالی و عملیاتی سهمگینی به ارتش آلمان وارد می‌کرد.[1][6]

بازرسان این پرنده بدون سرنشین را در منطقه‌ای جنگلی خارج از حصار پایگاه کشف کردند. پهپاد مجهز به محموله‌ای دست‌ساز اما بسیار مرگبار بود: قوطی فلزی حاوی حدود ۱.۸ کیلوگرم مواد منفجره پرقدرت که برای انفجار در لحظه برخورد با هدفی با ارزش راهبردی طراحی شده بود.[6]

استفاده از ۱.۸ کیلوگرم مواد منفجره جاسازی‌شده در قوطی فلزی، نشان‌دهنده تکیه بر قطعات در دسترس تجاری به جای مهمات نظامی است. این رویکرد انتحاری-دست‌ساز، ردیابی پیوند پهپادها با دولت‌های مشخص را دشوار کرده و اصل «انکارپذیری» را که ویژگی عملیات‌های ترکیبی مسکو است، حفظ می‌کند.[6]

تحلیل‌های فنی اداره پلیس جنایی فدرال آلمان نشان داد ساختار این وسیله شباهت‌های چشمگیری با ابزارهای به‌کاررفته در حمله نافرجام ماه اوت دارد؛ حمله‌ای که در آن هواپیماهای باری اوکراینی در فرودگاه لایپزیگ/هاله در شرق آلمان هدف گرفته شده بودند.[1][6]

با این حال، بررسی‌های جرم‌شناسی روی پهپاد وونستورف به یک جدول زمانی غیرمنتظره رسید. بازرسان دریافتند این پهپاد تا دو سال در جنگل افتاده و شناسایی نشده بود؛ موضوعی که نشان می‌دهد طراحی آن بسیار قبل‌تر از واقعه لایپزیگ رخ داده و پیشینه طولانی‌تری از تلاش برای خرابکاری داخلی را فاش می‌سازد.[1][6]

با وجود قدمت پهپاد وونستورف، ارزیابی نظامی تفاوت آشکاری میان این دو پرونده قائل است: توطئه لایپزیگ با هدف قرار دادن تجهیزات اوکراینی تهدیدی غیرمستقیم بود، در حالی که محموله وونستورف به قصد انهدام مستقیم هواپیماهای ارتش آلمان و آسیب جانی به نظامیان این کشور مستقر شده بود.[1][6]

گسترش دامنه تهدید فراتر از مرزها

گزارش امنیتی طبقه‌بندی‌شده‌ای که ابتدا شبکه رادیو-تلویزیونی WDR و روزنامه زو دویچه تسایتونگ به جزییات آن پرداختند، تصویری نگران‌کننده از وضعیت امنیتی ارائه می‌دهد. این گزارش هشدار می‌دهد که نهادهای امنیتی دیگر نمی‌توانند آسیب‌پذیری در برابر حمله را تنها به چند نقطه جغرافیایی خاص محدود بدانند.[1][3]

بر اساس این سند، وضعیت امنیتی دچار زوال همه‌جانبه شده و احتمال وقوع اقدامات خرابکارانه عینی در آینده نزدیک قوت گرفته است. ارتش آلمان ارزیابی می‌کند که مسکو هم توانمندی فنی و هم انگیزه روزافزونی برای حمله مستقیم به نیروهای این کشور دارد.[1][6]

در پی این هشدار فزاینده، وزارت دفاع اقدامات برای استحکام‌بخشی به تاسیسات نظامی در سراسر کشور را آغاز کرده است. تدابیری نظیر افزایش گشت‌های مسلح پیرامونی، به‌روزرسانی سامانه‌های نظارت الکترونیک و اعمال کنترل‌های شدیدتر بر پیمانکاران غیرنظامی در حال بررسی و اجرا هستند.[1][4]

کشف وونستورف یک مورد منزوی نیست؛ گزارش محرمانه به الگویی از عملیات‌های شناسایی منتسب به روسیه اشاره دارد، از جمله پرواز پهپادها بر فراز سامانه پدافند موشکی آلمان و کشف دوربین‌های پنهان‌شده‌ای که یک ایستگاه راه‌آهن راهبردی را زیر نظر داشتند.[1][2]

این تلاش‌های شناسایی به منظور ترسیم دقیق شبکه‌های ترابری صورت می‌گیرد که شریان حیاتی ارتش آلمان و انتقال کمک‌های نظامی به اوکراین محسوب می‌شوند. شناسایی نقاط کور امنیتی در پایگاه‌ها و خطوط ریلی، زمینه را برای جاگذاری مواد منفجره یا اختلالات هماهنگ فراهم می‌کند.[2][6]

توسعه جنگ در سایه در سرتاسر اروپا

بازنگری در سطح تهدید با هشدارهای صریح جامعه اطلاعاتی آلمان همخوانی دارد. در تاریخ ۵ اکتبر، مارتین یگر، رئیس سازمان اطلاعات برون‌مرزی آلمان، به نمایندگان پارلمان هشدار داد این کشور وارد یک جنگ در سایه با روسیه شده و در معرض خطر کشیده شدن به یک درگیری خشونت‌بار قرار دارد.[5]

این تهدید مرزهای آلمان را درمی‌نوردد؛ زیرا مسکو در حال آزمودن آستانه تحمل کشورهای اروپایی بدون آغاز یک جنگ تمام‌عیار رسمی است. در ۱۸ اکتبر، مقامات لیتوانی مانع از یک حمله به آتش‌سوزی عمدی در شرکتی شدند که تجهیزات ارتباط ماهواره‌ای استارلینک را نگهداری می‌کرد.[5]

توطئه‌های خرابکارانه مشابهی که عمدتاً توسط واسطه‌ها و نیروهای محلیِ استخدام‌شده از طریق فضای مجازی اجرا می‌شوند، طی سال ۲۰۲۶ در بریتانیا، لهستان و جمهوری چک خنثی شده‌اند. این تحرکات با ابزارهایی چون پهپادهای ساده و آتش‌سوزی، بدون عبور از آستانه حمله نظامی کلاسیک به زیرساخت‌ها ضربه می‌زنند.[5][6]

سازمان‌های اطلاعاتی گزارش می‌دهند عوامل روسیه به شکلی سازمان‌یافته از پیام‌رسان‌های رمزگذاری‌شده برای استخدام خلافکاران خرده‌پا بهره می‌برند. با پرداخت پول به بزهکاران محلی برای بمب‌گذاری یا خرابکاری، افسران اطلاعاتی روسیه از مرز عبور نکرده و خطرات ناشی از تنش‌های مستقیم دیپلماتیک را به حداقل می‌رسانند.[5]

دولت روسیه همواره هرگونه نقش در حملات خرابکارانه یا عملیات‌های ترکیبی در قاره اروپا را رد کرده است. مسکو هشدارهای اطلاعاتی غرب را فرافکنی و «سوءظن توهم‌آمیز» خوانده و این ادعاها را توجیهی برای افزایش بودجه‌های دفاعی ناتو و تداوم حمایت تسلیحاتی از اوکراین معرفی می‌کند.[2][6]

برای طراحان دفاعی ناتو، گسترش کارزار خرابکاری چالشی راهبردی و غامض پدید آورده است. این ائتلاف باید مشخص کند در چه نقطه‌ای از اقدامات ایذایی و پراکنده زیرساختی، آستانه یک حمله مسلحانه طبق ماده ۵ پیمان آتلانتیک شمالی کامل شده و واکنش دفاع دسته‌جمعی فعال می‌شود.[5]

تا زمان تعریف دقیق این آستانه راهبردی، ارتش‌های اروپایی ناگزیرند آرایش پدافندی را در عمق خاک خود حفظ کنند. تصمیم بوندس‌ور برای افزایش سطح تهدید، تأییدی بر این واقعیت است که عقبه تدارکاتی کشور به خط مقدمی فعال در منازعه ژئوپلیتیکی معاصر تبدیل شده است.[1][5]