آلمان گزارش‌ها درباره حمایت مالی از برنامه بازدارندگی هسته‌ای «ترایدنت» بریتانیا را تکذیب کرد

در تاریخ ۲۸ اوت ۲۰۲۶، اشتفن مایر، سخنگوی معاون کابینه آلمان، رسماً گزارش‌هایی مبنی بر مذاکره دولت صدراعظم فریدریش مرز برای حمایت مالی از برنامه بازدارندگی هسته‌ای «ترایدنت» بریتانیا را رد کرد. این تکذیب صریح، که تنها چند روز پس از آن منتشر شد که تحلیلگران دفاعی و رسانه‌های بریتانیایی پیشنهاد کردند برلین در حال آماده‌سازی برای تضمین تسلیحات استراتژیک بریتانیا است، به یک نقطه حساس ژئوپلیتیکی اشاره دارد. احتمال سرازیر شدن سرمایه آلمان مستقیماً به یک برنامه هسته‌ای خارجی، بلافاصله بحث‌هایی را درباره معماری آینده امنیت اروپا و میزان اتکای این قاره به ایالات متحده برانگیخت.[2][3][4]

این تکذیب پس از مجموعه‌ای از ادعاها در مطبوعات بریتانیا در ۲۶ اوت صورت گرفت که چارچوبی را ترسیم می‌کرد که در آن برلین گزینه‌هایی را برای یارانه مستقیم و محافظت متعارف از زیرساخت هسته‌ای نیروی دریایی سلطنتی بررسی می‌کرد. پیشنهادات گزارش‌شده حاکی از سیستمی بود که در آن آلمان بدون کسب فرماندهی هسته‌ای مستقل، دسترسی به هدف‌گیری یا اختیار پرتاب، سرمایه و منابع صنعتی را تأمین می‌کرد. این ترتیب به عنوان مکانیزمی برای تقویت ستون اروپایی ناتو، ضمن احترام به تعهدات آلمان در قبال عدم اشاعه پس از اتحاد مجدد، مطرح شده بود.[1]

مایر مستقیماً در یک نشست خبری دولتی در برلین به این ادعاها پرداخت و فضای کمی برای ابهام در مورد موضع فعلی دولت باقی گذاشت. مایر اظهار داشت: «هیچ مذاکره‌ای در مورد تأمین مالی آلمان برای این برنامه ترایدنت در جریان نیست.» او تأکید کرد که همکاری هسته‌ای موجود این کشور، به ویژه تعمیق روابط دفاعی با فرانسه، کاملاً در چارچوب ساختارهای ائتلافی تثبیت شده مدیریت می‌شود. مایر افزود: «ماهیت همکاری ما در بازدارندگی هسته‌ای ناتو صرفاً مکمل است»، و تلاش کرد تا باب گمانه‌زنی‌ها درباره تأمین مالی دوجانبه هسته‌ای را ببندد.[2][4]

پیشنهادات گزارش‌شده به شدت بر فشار مالی عظیم ناشی از تلاش‌های جاری بریتانیا برای نوسازی هسته‌ای متمرکز بود. در ژوئیه ۲۰۲۶، دولت بریتانیا ۶۳٫۶ میلیارد پوند را طی یک دوره چهار ساله به «شرکت دفاع هسته‌ای» (Nuclear Defence Enterprise) اختصاص داد. این بودجه شامل تأمین چهار زیردریایی موشک بالستیک جدید کلاس «دریدنات» است که قرار است تا اواسط دهه ۲۰۳۰ جایگزین شناورهای قدیمی کلاس «ونگارد» شوند. همچنین تأمین مالی برنامه‌های تمدید عمر کلاهک‌ها، تحقیقات پیشران هسته‌ای و ارتقاء تأسیسات نگهداری عمیق را پوشش می‌دهد که بار سنگین و بلندمدتی را بر وزارت دفاع تحمیل می‌کند.[1]

این هزینه سالانه ۱۵٫۹ میلیارد پوندی تقریباً شش درصد از کل بودجه دفاعی بریتانیا را تشکیل می‌دهد، نسبتی که توانایی لندن برای تأمین مالی نیروهای متعارف را محدود می‌کند. در حال حاضر، شرکت هسته‌ای از ۴۷,۰۰۰ شغل در سراسر کشور حمایت می‌کند، رقمی که پیش‌بینی می‌شود با تسریع ساخت و ساز تا سال ۲۰۳۰ به ۶۵,۰۰۰ نفر افزایش یابد. طبق گزارش‌های اولیه، سرمایه آلمان می‌توانست به طور نظری این هزینه‌های فزاینده را جبران کند، با سرمایه‌گذاری‌های بالقوه که به سمت ساخت زیردریایی‌های آینده، سیستم‌های پشتیبانی موشکی، یا ظرفیت غنی‌سازی اورانیوم برای کلاهک‌های نسل بعدی هدایت می‌شد و عملاً ریسک مالی حفظ یک بازدارندگی مستمر در دریا را به اشتراک می‌گذاشت.[1]

فراتر از سرمایه مالی، گزارش شده بود که مذاکرات شامل استقرار دارایی‌های نظامی متعارف آلمان برای محافظت از سایت‌های هسته‌ای بریتانیا نیز می‌شد. به طور خاص، این چارچوب پیشنهاد می‌کرد که سامانه‌های دفاع هوایی زمینی «پاتریوت» تحت عملیات آلمان در پایگاه نیروی دریایی کلاید (HMNB Clyde) در فاسلین اسکاتلند، پایگاه اصلی ناوگان زیردریایی ترایدنت، مستقر شوند. قرار دادن نیروهای متعارف آلمان در کنار یکی از حساس‌ترین تأسیسات هسته‌ای استراتژیک اروپا، نشان‌دهنده یک تغییر عمیق در یکپارچگی نظامی و سطحی از اعتماد و سرنوشت مشترک بود که به ندرت خارج از استقرار مستقیم ایالات متحده دیده شده است.[1]

محرک اصلی چنین ترتیبات دوجانبه‌ای — و دلیلی که گزارش‌ها بلافاصله مورد توجه قرار گرفتند — نگرانی فزاینده اروپا در مورد دوام تضمین‌های امنیتی ایالات متحده است. ایالات متحده از سال ۱۹۵۵ تسلیحات هسته‌ای را در آلمان مستقر کرده است و در حال حاضر تخمین زده می‌شود ۱۰ تا ۱۵ دستگاه تاکتیکی در خاک آلمان نگهداری می‌کند. با این حال، جریان‌های سیاسی متغیر در واشنگتن و درخواست‌های مکرر برای سهم بیشتر کشورهای اروپایی در بار دفاعی، برنامه‌ریزان قاره‌ای را وادار کرده است تا مدل‌های بازدارندگی جایگزین را ارزیابی کنند.[2]

یک منبع دیپلماتیک در آلمان، که پیش از تکذیب رسمی به طور گسترده نقل قول شده بود، حال و هوای غالب در میان مقامات دفاعی اروپا را که در حال مدیریت این عدم قطعیت هستند، به تصویر کشید. این منبع خاطرنشان کرد: «سیاست‌گذاران هر روز صبح بیدار می‌شوند و از خود می‌پرسند آمریکایی‌ها فردا چه غلطی خواهند کرد.» این احساس منعکس‌کننده یک تلاش گسترده‌تر در پایتخت‌های اروپایی برای ایجاد یک چتر استراتژیک مستقل است، تا اطمینان حاصل شود که اگر دولت آینده ایالات متحده تصمیم به کاهش حضور نظامی یا مشروط کردن چتر هسته‌ای خود بگیرد، این قاره در معرض خطر قرار نگیرد.[2]

با وجود منطق استراتژیک تجمیع منابع اروپایی، موانع عملی و سیاسی برای یک شرکت هسته‌ای مشترک بریتانیا و آلمان بسیار بالا باقی می‌ماند. در داخل بریتانیا، مقامات دفاعی در مورد اینکه آیا پایگاه صنعتی آلمان دارای تخصص بسیار تخصصی مورد نیاز برای سرویس‌دهی به زیردریایی‌های با نیروی هسته‌ای است، ابراز تردید کرده‌اند. علاوه بر این، بازدارندگی بریتانیا در حال حاضر عمیقاً با زیرساخت‌های ایالات متحده در هم تنیده است، به موشک‌های «ترایدنت ۲ دی ۵» اجاره‌ای از ایالات متحده و تأسیسات نگهداری واقع در کینگز بی، جورجیا، متکی است، که هرگونه تلاش برای وارد کردن طرف سوم به زنجیره تأمین را پیچیده می‌کند.[1]

برای آلمان، دخالت مستقیم در برنامه تسلیحات هسته‌ای خارجی، خطرات سیاسی داخلی قابل توجهی به همراه دارد. پس از اتحاد مجدد، این کشور متعهد شد که از ساخت، در اختیار داشتن و کنترل تسلیحات هسته‌ای صرف نظر کند. در حالی که صدراعظم مرز همکاری دفاعی با فرانسه را تعمیق بخشیده است — از جمله مشارکت برنامه‌ریزی شده در تمرینات بازدارندگی هسته‌ای سازماندهی شده توسط فرانسه — دولت تأکید می‌کند که این اقدامات تعهدات عدم اشاعه آن را نقض نمی‌کند. برلین با رد سریع گزارش‌های تأمین مالی ترایدنت، نشان داده است که اگرچه به دنبال یک موضع دفاعی قوی‌تر اروپایی است، اما هنوز آماده نیست تا از آستانه تأمین مالی مستقیم زرادخانه استراتژیک کشور دیگری عبور کند.[2][4]