عربستان شش موشک حوثی‌ها را رهگیری کرد؛ فرانسه به واکنش پیمان مکه پیوست

حوثی‌ها ادعا می‌کنند که در راستای مقاومت مشروع در برابر محاصره، با موفقیت «اهداف حساس» را در ریاض و ینبع هدف قرار می‌دهند، در حالی که ائتلاف به رهبری عربستان سعودی تاکید دارد که در حال خنثی‌سازی قاطعانه تجاوزات تروریستی علیه زیرساخت‌های غیرنظامی و اقتصادی است. روز پنجشنبه، این درگیری مداوم به یک بسیج امنیتی بین‌المللی گسترده‌تر تبدیل شد و نیروهای نظامی اروپایی و متحدان را به خود جلب کرد.[2][4][5]

پدافند هوایی عربستان سعودی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶، شش موشک بالستیک شلیک شده توسط شبه‌نظامیان حوثی همسو با ایران را رهگیری کرد. ائتلاف به رهبری عربستان گزارش داد که این پرتابه‌ها به سمت شهر غربی طائف و پایانه حیاتی صادرات نفت ینبع در دریای سرخ نشانه رفته بودند. مقامات دفاع مدنی عربستان در ابتدا برای چندین منطقه از جمله شهر مقدس مکه، جده و تبوک هشدارهای اضطراری صادر کردند، اما دقایقی بعد با رفع تهدید فوری، این هشدارها را لغو کردند.[2][4]

در یک گسترش قابل‌توجه از مداخله غرب، امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه اعلام کرد که پاریس تجهیزات نظامی خود را برای دفاع از تاسیسات ینبع مستقر خواهد کرد. ماکرون در مصاحبه‌ای تلویزیونی با شبکه‌های TF1 و France 2 گفت: «ما قصد داریم تجهیزات نظامی - یعنی سربازان، سیستم‌های راداری و سیستم‌های دفاعی - را برای محافظت از سایت ینبع در دریای سرخ اعزام کنیم.» وی با تاکید بر اینکه ارتش فرانسه در نبردهای تهاجمی شرکت نخواهد کرد، افزود: «ما قصد نداریم در هیچ درگیری وارد شویم، بلکه فقط از این سایت محافظت می‌کنیم.»[2][5]

زیرساخت‌های ینبع یک گره حیاتی در شبکه انرژی عربستان سعودی را تشکیل می‌دهد. این بندر توسط خط لوله شرق به غرب متصل می‌شود که ظرفیت انتقال روزانه تا هفت میلیون بشکه نفت خام را دارد. دفاع از ینبع برای بازارهای جهانی انرژی بسیار مهم است، زیرا این پایانه یک مسیر صادراتی جایگزین و حیاتی را فراهم می‌کند که تنگه آسیب‌پذیر هرمز را دور می‌زند؛ جایی که کشتیرانی بین‌المللی با اختلالات مکرری مواجه شده است.[2][5]

رهگیری این موشک‌ها همچنین باعث اولین آزمایش عملیاتی بزرگ «پیمان دفاعی مشترک مکه» شد؛ یک پیمان دفاعی متقابل که در ۷ اوت ۲۰۲۶ توسط عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان امضا شد. این توافق سه‌جانبه چارچوبی را برای بازدارندگی دسته‌جمعی ایجاد می‌کند و تصریح می‌دارد که حمله مسلحانه علیه یکی از امضاکنندگان، به منزله حمله به هر سه کشور عضو است.[1][3][6]

در پی این حملات، شاهزاده فیصل بن فرحان، وزیر امور خارجه عربستان سعودی، با محمد اسحاق دار، معاون نخست‌وزیر پاکستان و هاکان فیدان، وزیر امور خارجه ترکیه در نمایندگی دائم پادشاهی در سازمان ملل متحد در نیویورک دیدار کرد. این سه دیپلمات ترتیب برگزاری نشست فوری روسای ستاد ارتش خود را برای هماهنگی حمایت از ریاض دادند. در حالی که چارچوب دیپلماتیک فعال شده است، نه آنکارا و نه اسلام‌آباد هنوز استقرار نیروی نظامی مشخص یا اقدام نظامی مستقیم علیه حوثی‌ها را اعلام نکرده‌اند.[1][3][6]

در داخل عربستان سعودی، عالی‌ترین مقام مذهبی پادشاهی، عزم عمومی و نظامی را بسیج کرد. مفتی اعظم، شیخ صالح بن فوزان، با صدور یک دستورالعمل عمومی کم‌سابقه، از سربازان مستقر در خطوط مقدم خواست تا استوار بمانند. مفتی اعظم با بیان اینکه «محافظت از این موجودیت بزرگ، پاسداری از مرزهای آن، دفع تجاوز به آن و مجازات هر کسی که به دنبال تجاوز حتی به یک وجب از خاک آن باشد، از بزرگترین وظایف است»، از نیروها خواست تا برای انجام وظایف خود آمادگی دائمی داشته باشند.[6]

پرتاب موشک‌های فرامرزی همزمان با تشدید نبردهای زمینی در داخل یمن است که نشان‌دهنده برخی از سنگین‌ترین درگیری‌ها از زمان تشدید تنش‌ها در اوایل سال ۲۰۲۶ است. درگیری‌های اخیر بین جنگجویان حوثی و نیروهای دولتی تحت حمایت عربستان، در یک دوره ۲۴ ساعته دست‌کم ۱۵۰ کشته و زخمی بر جای گذاشته است، زیرا حوثی‌ها در تلاشند تا کنترل خود را بر مسیرهای تدارکاتی استراتژیک در نزدیکی تنگه باب‌المندب تثبیت کنند.[2][5]

رهبری ایران خود را از تصمیمات تاکتیکی خاص این شبه‌نظامیان یمنی دور نگه داشته است. مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، با رد این موضوع که تهران برنامه‌های نبرد حوثی‌ها را هدایت می‌کند، اظهار داشت: «حوثی‌ها مسئول اقدامات خود هستند. آن‌ها به عنوان کسانی که در منطقه مقاومت می‌کنند، بر اساس شرایطی که به آن‌ها تحمیل شده است، از ما دستور نمی‌گیرند.»[2]

با وجود انکارهای تهران، واکنش هماهنگ فرانسه، ترکیه و پاکستان نشان می‌دهد که قدرت‌های بین‌المللی به طور فزاینده‌ای تمایلی ندارند که دفاع از زیرساخت‌های انرژی عربستان را تنها به ریاض بسپارند. سرلشکر ترکی المالکی، سخنگوی ائتلاف، هشدار داد که با هرگونه تشدید تنش بیشتر از سوی حوثی‌ها قاطعانه برخورد خواهد شد و این امر زمینه را برای یک رویارویی به شدت نظامی در امتداد سواحل دریای سرخ فراهم می‌کند.[1][4]