آرژانتین: ده‌ها هزار نفر در «راهپیمایی خشم» علیه سیاست‌های ریاضتی خاویر مایلئی به خیابان‌ها آمدند

با حضور بیش از ۳۵۰ سازمان کارگری، دانشجویی، فرهنگی و حقوق بشری، ده‌ها هزار نفر از شهروندان آرژانتینی روز شنبه ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۶ در خیابان‌های بوئنوس آیرس و بیش از ۳۰ شهر دیگر این کشور تجمع کردند. این تظاهرات که با نام «راهپیمایی خشم» (Marcha de la Bronca) شناخته می‌شود، بزرگترین ائتلاف اعتراضی ماه‌های اخیر را علیه سیاست‌های ریاضتی دولت خاویر مایلئی شکل داده است.[1][4]

این تظاهرات در پایتخت از میدان کنگره آغاز شد و معترضان با در دست داشتن پلاکاردهایی در مخالفت با کاهش بودجه عمومی، به سمت «پلازا د مایو» در مقابل کاخ ریاست‌جمهوری حرکت کردند. در پایان این راهپیمایی، سندی مشترک که مورد توافق تمامی گروه‌های شرکت‌کننده بود، قرائت شد که در آن بر لزوم توقف فوری سیاست‌های تعدیل اقتصادی تاکید شده بود.[1][4]

خواسته‌های اصلی معترضان شامل افزایش دستمزدها متناسب با تورم، محافظت از حقوق بازنشستگان، تامین بودجه کافی برای دانشگاه‌های دولتی، سرمایه‌گذاری در بیمارستان‌ها و احیای برنامه‌های اشتغال‌زایی است. اتحادیه‌های کارگری به شدت نگرانند که مقررات‌زدایی‌های اخیر دولت، امنیت شغلی را تضعیف کرده و قدرت چانه‌زنی کارگران را در برابر کارفرمایان کاهش دهد.[1]

ماریا بیوسو، یک شهروند ۵۷ ساله بیکار که در این تجمع حضور داشت، در مصاحبه‌ای با رسانه‌ها گفت که از وضعیت موجود «خسته» شده است. او با اشاره به ناتوانی در تامین هزینه‌های پایان ماه افزود: «آن‌ها دارند ما را از گرسنگی می‌کشند. این غم‌انگیز است و دلم می‌خواهد گریه کنم، زیرا ما مستحق چنین وضعیتی نیستیم.»[2]

رودولفو گیلوسو، معترض ۵۹ ساله دیگری نیز تاکید کرد که سیاست‌های اقتصادی دولت مایلئی «تنها برای مشتی از افراد طراحی شده است و نه برای اکثریت قاطع کشور.» به گفته سازمان‌دهندگان، تعطیلی بیش از ۳۰ هزار شرکت و کسب‌وکار کوچک در ماه‌های گذشته، موجی از بیکاری و بدهی‌های غیرقابل پرداخت را برای بخش بزرگی از جامعه آرژانتین به همراه داشته است.[2]

رهبران احزاب چپ‌گرا از جمله میریام برگمن و گابریل سولانو که از محرکان اصلی این تجمع بودند، از اتحادیه‌ها و جنبش‌های اجتماعی خواستند تا نارضایتی عمومی را به یک اعتصاب سراسری تبدیل کنند. شعار محوری این تظاهرات «سازماندهی خشم برای شکست مایلئی» بود و سازمان‌دهندگان تاکید کردند که فشار عمومی باید از طریق اعتراضات خیابانی، اعتصابات و سازماندهی محلی تداوم یابد و نباید به امید چرخه‌های انتخاباتی آینده متوقف شود.[1][4]

دامنه این اعتراضات تنها به پایتخت محدود نماند. بر اساس گزارش‌ها، تجمعات مشابهی در بیش از ۶۰ شهر دیگر آرژانتین از جمله کوردوبا، روزاریو، سانتا فه، مندوزا و توکومان برگزار شد. حضور چهره‌های فرهنگی و هنری مانند میگل کانتيلو، موسیقی‌دان برجسته، در کنار فعالان محیط زیست و گروه‌های فمینیستی، نشان‌دهنده گستردگی طیف مخالفان سیاست‌های فعلی است.[1][2][4]

در سوی دیگر، دولت خاویر مایلئی که خود را یک «آنارکو-کاپیتالیست» می‌نامد، کاهش کسری بودجه را در مرکز برنامه‌های اقتصادی خود قرار داده است. مقامات دولتی استدلال می‌کنند که این اصلاحات ساختاری، از جمله لایحه جنجالی مالکیت خصوصی که سقف مالکیت زمین توسط اتباع خارجی را از ۱۵ درصد به ۲۵ درصد افزایش می‌دهد، برای جذب سرمایه‌گذاری خارجی کاملاً ضروری است.[3]

حامیان دولت اشاره می‌کنند که این تدابیر ریاضتی توانسته است به طور قابل توجهی نرخ تورم را که در ابتدای دوره ریاست‌جمهوری مایلئی در اواخر سال ۲۰۲۳ سه رقمی بود، کاهش دهد. با این حال، منتقدان می‌گویند این ثبات نسبی به قیمت افزایش فقر به دست آمده است، به طوری که در حال حاضر بیش از نیمی از جمعیت آرژانتین زیر خط فقر زندگی می‌کنند.[3]

این تظاهرات در شرایطی برگزار می‌شود که کنگره آرژانتین در حال بحث و بررسی لایحه بودجه سال ۲۰۲۷ پیشنهادی دولت است. سازمان‌دهندگان «راهپیمایی خشم» اعلام کرده‌اند که این تجمع تنها یک اعتراض یک‌روزه نبوده، بلکه هدف آن ایجاد یک ساختار هماهنگی ملی است تا بتواند جنبش‌های اجتماعی، اتحادیه‌ها و سازمان‌های سیاسی را برای مقابله مستمر با سیاست‌های اقتصادی دولت متحد سازد.[1]