داده‌های یوبی‌اس: ثروت جهانی در سال ۲۰۲۵ با تمرکز در طبقه بالا ۱۰.۸٪ افزایش یافت

اقتصاد جهانی سریع‌تر از تقریباً یک دهه گذشته در حال تولید ثروت است، اما معیارهایی که برای سنجش این رفاه استفاده می‌شوند، تعیین می‌کنند که آیا یک خانوار معمولی واقعاً آن را احساس می‌کند یا خیر. در سال ۲۰۲۵، مجموع دارایی‌های شخصی جهانی به طور چشمگیری افزایش یافت و میلیونرهای جدید با سرعتی بی‌سابقه ایجاد شدند. با این حال، مکانیسم‌های این رشد، واگرایی شدیدی را بین طبقه بالای دارندگان دارایی و فردی که در میانه توزیع درآمد قرار دارد، آشکار می‌کند و سؤالات مهمی را در مورد نحوه انباشت ثروت مدرن و اینکه چه کسی واقعاً از رونق بازار مالی سود می‌برد، مطرح می‌سازد.

بر اساس هفدهمین گزارش ثروت جهانی یوبی‌اس (UBS)، ثروت شخصی در سراسر جهان در سال ۲۰۲۵ به دلار آمریکا ۱۰.۸٪ افزایش یافت. این سریع‌ترین سرعت خلق ثروت از سال ۲۰۱۷ است که به شدت از رشد ۴.۶٪ ثبت شده در سال ۲۰۲۴ و ۴.۲٪ مشاهده شده در سال ۲۰۲۳ پیشی گرفته است. این گسترش به طور قابل توجهی از کل تولید اقتصادی جهانی فراتر رفت، که نشان می‌دهد افزایش ارزش دارایی‌ها – به جای رشد دستمزد یا بهره‌وری گسترده اقتصادی – محرک اصلی ثروت جدید بوده است.[1][2][4]

شواهد به دو موتور اصلی برای این شتاب اشاره دارند: یک رالی قدرتمند در بازارهای مالی جهانی و افزایش ارزش‌گذاری دارایی‌های غیرمالی، عمدتاً املاک و مستغلات. با بهبود بازارهای سهام از نوسانات قبلی و اوج‌گیری بخش‌های مبتنی بر فناوری، سبدهای سرمایه‌گذاری متورم شدند. همزمان، ارزش املاک در بازارهای کلیدی جهانی انعطاف‌پذیر باقی ماند یا افزایش یافت و ثروت کاغذی قابل توجهی را به صاحبان خانه و سرمایه‌گذاران املاک افزود.[1][4]

آشکارترین شواهد این جهش مبتنی بر دارایی، در بالاترین نقطه هرم ثروت نمایان شد. اقتصاد جهانی تقریباً یک میلیون میلیونر جدید دلاری در سال ۲۰۲۵ ایجاد کرد و طبقه میلیونرها را ۱.۵٪ گسترش داد. این معادل ایجاد تقریباً ۲,۶۸۰ میلیونر جدید در هر روز در طول سال است. هر یک از بازارهای مورد بررسی در نمونه ۵۶ کشوری یوبی‌اس، سال ۲۰۲۵ را با تعداد میلیونرهای بیشتری نسبت به ابتدای سال به پایان رساندند.[1][3][6]

ایالات متحده همچنان موتور اصلی بلامنازع این گسترش در طبقه بالا باقی ماند. آمریکا تقریباً نیمی از افزایش جهانی را به خود اختصاص داد و بیش از ۴۴۰,۰۰۰ میلیونر تازه وارد را به صفوف خود افزود. چین اصلی، ژاپن، آلمان، بریتانیا و فرانسه در رده‌های بعدی قرار گرفتند که هر کدام جمعیت میلیونری خود را بسیار بالاتر از مرز دو میلیون نفر حفظ کردند. در مجموع، ایالات متحده و چین اصلی همچنان بیش از نیمی از کل ثروت شخصی در سراسر جهان را در اختیار دارند، که نشان‌دهنده تمرکز عمیق جغرافیایی سرمایه است.[1][2][3]

با این حال، مجموعه شواهد، هنگامی که لنز تحلیلی از معیارهای میانگین به معیارهای میانه تغییر می‌کند، یک گسست ساختاری قابل توجه را نشان می‌دهد. در حالی که میانگین ثروت به طور گسترده در سراسر جهان افزایش یافت، داده‌های یوبی‌اس نشان می‌دهد که میانه ثروت – نقطه دقیق میانی توزیع، که واقعیت مالی یک خانوار معمولی را دقیق‌تر منعکس می‌کند – در اکثر کشورهای مورد بررسی عملاً کاهش یافته است.[3][4]

این واگرایی، مهم‌ترین هشدار این گزارش است. این نشان می‌دهد که افزایش کلی ۱۰.۸٪ به شدت در میان کسانی متمرکز شده بود که از قبل دارایی‌های قابل سرمایه‌گذاری قابل توجهی داشتند. هنگامی که میانه ثروت کاهش می‌یابد در حالی که میانگین ثروت افزایش می‌یابد، این یک اثبات ریاضی است که نشان می‌دهد دستاوردهای مالی سال، میانه توزیع را به طور کامل نادیده گرفته و میانگین آماری را صرفاً از طریق سودهای کلان در بالاترین حد، به سمت بالا کشیده است.[2][3][5]

این شکاف آماری در ایالات متحده بیشترین وضوح را دارد. با اندازه‌گیری میانگین ثروت به ازای هر بزرگسال، آمریکا با ۶۹۶,۲۷۷ دلار در رتبه دوم جهانی قرار دارد و تنها از سوئیس با ۹۱۰,۳۸۲ دلار پیشی می‌گیرد. با این حال، هنگامی که معیار به میانه ثروت تغییر می‌کند، ایالات متحده به رتبه ۲۸ام جهانی سقوط می‌کند، به طوری که بزرگسال معمولی تنها ۶۸,۹۹۸ دلار دارایی دارد.[1][2][5]

این شکاف ۶۲۷,۰۰۰ دلاری بین میانگین و میانه در آمریکا، توزیع بسیار نامتوازن را آشکار می‌کند. این داده‌ها، میانه ثروت آمریکا را پایین‌تر از کشورهایی مانند اتریش، پرتغال، اسلوونی و سوئد قرار می‌دهد. این وضعیت نشان‌دهنده سیستمی است که در آن طبقات بالا از طریق دارایی‌های عظیم سهام و سایر دارایی‌ها، میانگین ملی را به سمت بالا می‌کشند، در حالی که طبقه متوسط راکد مانده یا برای حفظ سطح زندگی خود به بدهی متکی است.[4][5]

داده‌های جهانی همچنین نیازمند تعدیل حیاتی برای مکانیسم‌های ارزی هستند که به شدت بر رتبه‌بندی‌های منطقه‌ای تأثیر گذاشتند. اروپا، خاورمیانه و آفریقا (EMEA) قوی‌ترین رشد ثروت منطقه‌ای را با ۱۷.۵٪ ثبت کردند، در حالی که قاره آمریکا ۸.۵٪ و منطقه آسیا-اقیانوسیه ۵.۹٪ رشد داشتند. اروپای شرقی به تنهایی به نظر می‌رسد با ۲۸٪ رشد، جهش خیره‌کننده‌ای داشته است.[1][2][3][4]

با این حال، بخش عمده‌ای از این جهش در منطقه EMEA یک اثر مصنوعی ریاضی ناشی از نرخ ارز بود تا خروجی اقتصادی خالص. کاهش ارزش دلار آمریکا در برابر ارزهای اصلی – از جمله افزایش تقریباً ۹٪ ارزش یورو – ارقام ثروت دلاری را برای بازارهای غیرآمریکایی به طور مصنوعی تقویت کرد. هنگامی که ثروت محلی برای گزارش‌دهی جهانی به دلار ضعیف‌تر تبدیل می‌شود، بزرگتر به نظر می‌رسد و نرخ واقعی انباشت دارایی داخلی را پنهان می‌کند.[1][3][4]

با وجود تمرکز فزاینده در بالا و رکود میانه، سری داده‌های بلندمدت شواهد قوی از کاهش ساختاری فقر در پایین‌ترین سطح را ارائه می‌دهد. نسبت جمعیت بزرگسال جهانی که کمتر از ۱۰,۰۰۰ دلار دارایی خالص دارند، به شدت کاهش یافته و از تقریباً ۷۵٪ در سال ۲۰۰۰ به کمی بیش از ۴۱٪ در سال ۲۰۲۵ رسیده است.[1][3]

این معیار نشان می‌دهد که در حالی که طبقه متوسط ممکن است در مقایسه با ۱٪ برتر، جایگاه خود را از دست بدهد، پایین‌ترین سطح مطلق توزیع ثروت به طور پیوسته در حال کوچک شدن است. صدها میلیون نفر در طول دو دهه گذشته از پایین‌ترین رده ثروت خارج شده و به رده‌های ثروت متوسط پایین‌تر منتقل شده‌اند، که نشان‌دهنده یک روند کند اما پایدار انباشت دارایی‌های اساسی در اقتصادهای در حال توسعه است.[1][2]

با نگاه به آینده، مدیران ثروت خاطرنشان می‌کنند که سریع‌ترین گسترش نه تنها در میان میلیونرهای عادی، بلکه در رده‌های ثروت فوق‌العاده بالا در حال وقوع است. گروه جمعیتی که بین ۵ میلیون تا ۱۰۰ میلیون دلار دارایی دارند، سریع‌تر از هر بخش دیگری در حال رشد است و اکنون تقریباً هفت میلیون نفر در سراسر جهان را در بر می‌گیرد. داده‌ها نشان می‌دهند که دستاوردهای ثروت آینده به طور فزاینده‌ای به دسترسی به دارایی‌های نقد و قابل سرمایه‌گذاری بستگی دارد و این امر تعیین می‌کند که موج بعدی رفاه جهانی تا چه حد گسترده به اشتراک گذاشته شود.[2][4]