درگیری‌های سنگین و حملات توپخانه‌ای سپاه پاسداران در ارتفاعات شاهو و کلاترزان

در روزهای پایانی مهر ۱۴۰۵، مناطق کوهستانی غرب ایران بار دیگر صحنه تقابل نظامی گسترده شده است. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی دور جدیدی از حملات توپخانه‌ای و پهپادی را در ارتفاعات شاهو و بخش کلاترزان شهرستان سنندج آغاز کرده است.[1][3]

بر اساس گزارش‌های منتشر شده، این حملات به طور مشخص حدفاصل شهرهای سروآباد و پاوه را هدف قرار داده‌اند. استقرار کاروان‌های نظامی سپاه پاسداران در اطراف روستاهای این منطقه، نگرانی‌های جدی را برای ساکنان محلی به همراه داشته است.[1]

منابع محلی در روستای دله‌مرز از توابع شهرستان سروآباد، از شدت گرفتن این حملات خبر داده‌اند. به گفته این منابع، بخش‌هایی از کوهستان شاهو در منطقه دشت قلب به صورت مداوم هدف آتش توپخانه و پهپادهای شناسایی و رزمی قرار گرفته است.[3]

تشدید درگیری‌ها با نیروهای پژاک

این تحرکات نظامی پس از آن شدت گرفت که درگیری‌های سنگینی میان نیروهای سپاه پاسداران و اعضای حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) رخ داد. روز پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵، ارتفاعات کوهستان شاهو شاهد تبادل آتش گسترده میان دو طرف بود.[2]

استقرار ادوات سنگین نظامی در اطراف روستای دیوزناو در شهرستان سروآباد، نشان از برنامه‌ریزی برای یک عملیات طولانی‌مدت دارد. شاهدان عینی گزارش داده‌اند که کاروان‌های نظامی شامل خودروهای زرهی و نیروهای پیاده به صورت مداوم به این منطقه اعزام می‌شوند.[1]

استفاده از پهپادهای رزمی و شناسایی در این عملیات، بعد جدیدی به درگیری‌های کوهستانی بخشیده است. سپاه پاسداران با بهره‌گیری از این تجهیزات تلاش می‌کند تا تحرکات نیروهای مسلح مخالف را در مناطق صعب‌العبور رصد و خنثی کند.[1][3]

شبکه حقوق بشر کردستان در گزارش‌های خود تاکید کرده است که این حملات به صورت متناوب در چند روز گذشته ادامه داشته است. وسعت مناطق درگیر نشان‌دهنده گستردگی عملیات نظامی در نوار مرزی و کوهستانی استان‌های کردستان و کرمانشاه است.[1]

پیامدهای امنیتی برای ساکنان محلی

حضور گسترده نیروهای نظامی و صدای مداوم انفجارها، زندگی روزمره روستاییان منطقه را مختل کرده است. کشاورزان و دامداران محلی به دلیل خطرات ناشی از توپ‌باران، امکان حضور در مراتع و مزارع خود را از دست داده‌اند و این وضعیت معیشت آن‌ها را با چالش مواجه کرده است.[1][3]

درگیری‌های روز پنجشنبه ۲۳ مهر، یکی از شدیدترین تقابل‌های ماه‌های اخیر در این منطقه توصیف شده است. هنوز آمار دقیقی از تلفات احتمالی دو طرف در این درگیری‌های سنگین منتشر نشده است، اما حجم آتش مبادله شده نشان از شدت نبرد دارد.[2]

کارشناسان امنیتی معتقدند که تغییر استراتژی سپاه پاسداران در استفاده همزمان از توپخانه سنگین و پهپادها، برای مقابله با تاکتیک‌های جنگ چریکی گروه‌های مسلح کرد طراحی شده است. این رویکرد تلاش می‌کند تا تلفات نیروهای پیاده دولتی را در مناطق کوهستانی کاهش دهد.[1][2]

منطقه شاهو به دلیل موقعیت جغرافیایی پیچیده و پوشش گیاهی متراکم، همواره یکی از پناهگاه‌های اصلی گروه‌های مسلح مخالف دولت بوده است. تسلط بر این ارتفاعات استراتژیک، نقش مهمی در کنترل امنیت نوار مرزی غرب کشور ایفا می‌کند.[2][3]

سکوت رسانه‌های رسمی و نظامی

تا این لحظه، رسانه‌های رسمی جمهوری اسلامی و روابط عمومی سپاه پاسداران اطلاعیه دقیقی درباره جزئیات این عملیات منتشر نکرده‌اند. اخبار مربوط به این درگیری‌ها عمدتا از طریق منابع محلی و شبکه‌های حقوق بشری به بیرون درز کرده است.[1][2]

با وجود این سکوت رسانه‌ای، حجم تجهیزات منتقل شده به روستاهای دیوزناو و دله‌مرز غیرقابل کتمان است. تصاویر و گزارش‌های ارسال شده توسط شهروندان نشان می‌دهد که این عملیات فراتر از یک گشت‌زنی معمول مرزی است و ابعاد یک حمله سازمان‌یافته را دارد.[1][3]

حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) نیز تاکنون بیانیه رسمی درباره تلفات یا دستاوردهای خود در درگیری‌های اخیر کوهستان شاهو صادر نکرده است. این گروه مسلح معمولا با تاخیر چند روزه به تشریح نتایج درگیری‌های نظامی خود می‌پردازد.[2]

تداوم این وضعیت می‌تواند به موج جدیدی از مهاجرت روستاییان از مناطق مرزی منجر شود. ترس از اصابت گلوله‌های سرگردان و محدودیت‌های اعمال شده توسط نیروهای نظامی، شرایط زیستی را در این مناطق به شدت دشوار کرده است.[1][3]

چشم‌انداز تحولات میدانی

انتظار می‌رود با نزدیک شدن به فصل سرما و بارش برف در ارتفاعات شاهو، از شدت این درگیری‌ها کاسته شود. با این حال، استقرار پایگاه‌های موقت نظامی نشان می‌دهد که سپاه پاسداران قصد دارد حضور خود را در این مناطق تثبیت کند.[1]

در نهایت، حل ریشه‌ای این تنش‌های نظامی نیازمند توجه به ابعاد سیاسی و اقتصادی توسعه‌نیافتگی در مناطق مرزی است. تا زمانی که این زیرساخت‌ها اصلاح نشوند، تقابل‌های مسلحانه در کوهستان‌های غرب ایران همچنان به عنوان یک چالش امنیتی پابرجا خواهد ماند.[2][3]