دستور کاخ سفید به پنتاگون برای آماده‌سازی گزینه‌های حمله به ایران پیش از انتخابات

محدودیت الزام‌آور در هرگونه اقدام نظامی جدید آمریکا علیه ایران، توانایی اجرای حملات بدون ایجاد شوک انرژی است. با نزدیک شدن به انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر، این محدودیت در حال آزمایش است. کاخ سفید رسماً از پنتاگون خواسته است تا گزینه‌هایی را برای حمله به اهداف ایرانی پیش از رای‌گیری تهیه کند.[1][2]

بر اساس گزارش‌های آتلانتیک و آکسیوس، این دستور فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) را موظف می‌کند تا آماده‌سازی‌ها برای ازسرگیری احتمالی عملیات‌های رزمی را نهایی کند. اگرچه ایالات متحده در هفته‌های اخیر حملات مستقیم خود را متوقف کرده، اما برنامه‌ریزی‌های جدید طیف گسترده‌ای از سناریوها را در بر می‌گیرد.[1][5]

یک مقام پنتاگون روز چهارشنبه در گفتگو با خبرگزاری آناتولی، موضعی رویه‌ای در قبال این گزارش‌ها اتخاذ کرد. این مقام با بیان اینکه «وظیفه این وزارتخانه توسعه و ارائه گزینه‌های نظامی به رئیس‌جمهور است»، از تایید یا تکذیب جدول زمانی مشخص برای این عملیات‌ها خودداری کرد.[3]

در همین حال، یک مقام کاخ سفید تاکید کرد که دولت «تمام گزینه‌ها را در هر زمانی در اختیار دارد». این مقام به رسانه‌ها گفت که ایالات متحده به دلیل کنترل بر تنگه هرمز در موقعیت قدرتمندی قرار دارد و نتایج «یا از راه آسان یا از راه سخت» مشخص خواهد شد.[2][6]

محاسبات اقتصادی و بازارهای انرژی

حامیان حملات پیش از انتخابات استدلال می‌کنند که اقدام نظامی می‌تواند نشان‌دهنده قدرت باشد و با وادار کردن تهران به امتیازدهی، قیمت بنزین را کاهش دهد. آن‌ها بر این باورند که نشان دادن پیشرفت در این درگیری می‌تواند شتاب سیاسی حیاتی را برای جمهوری‌خواهان فراهم کند.[1][4]

با این حال، واقعیت سیستماتیک بازارهای جهانی انرژی مانع بزرگی بر سر راه این استراتژی است. تشدید تنش‌های نظامی در منطقه همواره قیمت نفت خام را بالاتر برده و چشم‌انداز تورم را وخیم‌تر کرده است. در حال حاضر، قیمت نفت خام برنت همچنان بالای ۱۰۰ دلار در هر بشکه باقی مانده است.[4][5]

در داخل ایالات متحده، میانگین قیمت بنزین در حدود ۴.۳۷ دلار در هر گالن است؛ رقمی که نامزدهای جمهوری‌خواه آن را تهدیدی برای اکثریت خود می‌دانند. هرگونه اختلال جدید در تنگه هرمز که بخش قابل‌توجهی از ترانزیت جهانی نفت را مدیریت می‌کند، احتمالاً قیمت‌ها را بالاتر خواهد برد.[4]

با درک این خطرات، برخی از مشاوران ریاست‌جمهوری ترجیح می‌دهند هرگونه اقدام نظامی جدید تا پس از انتخابات به تعویق بیفتد. آن‌ها هشدار می‌دهند که تلفات احتمالی نیروهای آمریکایی یا جهش ناگهانی تورم ناشی از واکنش متقابل، می‌تواند به شدت به چشم‌انداز انتخاباتی حزب حاکم آسیب برساند.[2]

اهمیت این خطرات سیاسی توسط بازارهای پیش‌بینی فعلی نیز کمی‌سازی شده است. پلتفرم‌های پیش‌بینی مانند کالشی، احتمال پیروزی کامل دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای را ۶۴ درصد نشان می‌دهند. همچنین ۲۹ درصد احتمال برای یک کنگره تقسیم‌شده وجود دارد که فشار بر دولت را افزایش می‌دهد.[4]

گستره عملیاتی و آرایش منطقه‌ای

منابع مطلع گفته‌اند که در صورت ازسرگیری عملیات‌های رزمی عمده، انتظار می‌رود این حملات شامل بمباران گسترده بخش‌های انرژی و تاسیسات هسته‌ای ایران باشد. مقامات آمریکایی و اسرائیلی اعلام کرده‌اند که این عملیات‌ها احتمالاً با مشارکت نیروهای نظامی اسرائیل در کنار واحدهای آمریکایی انجام خواهد شد.[5][6]

برای پشتیبانی از این عملیات‌های احتمالی، پنتاگون به طور پیوسته حضور منطقه‌ای خود را افزایش داده است. هفته گذشته، گزارش‌ها حاکی از استقرار تا ۱۰ هزار نیروی اضافی و یک گروه ضربت ناو هواپیمابر سوم در خاورمیانه بود که به ۵۰ هزار پرسنل مستقر افزوده می‌شوند.[4]

مقامات اسرائیلی خاطرنشان کرده‌اند که رهبری ایران در حال حاضر در وضعیت هشدار بالایی قرار دارد. تهران که پیش از این حملات غافلگیرکننده‌ای را تجربه کرده است، در حال آماده‌سازی تدابیر دفاعی است و در صورت قریب‌الوقوع بودن حمله، ممکن است اقدامات پیشگیرانه‌ای را در نظر بگیرد.[5]

گستره برنامه‌ریزی‌های پنتاگون فراتر از پنجره زمانی پیش از انتخابات است. سنتکام به طور همزمان در حال تدوین فهرست گسترده‌تری از گزینه‌های نظامی برای پس از انتخابات است که از حملات محدود تا تهاجمات بزرگ به بخش انرژی و زیرساخت‌های نظامی ایران را شامل می‌شود.[1][2]

این برنامه‌ریزی دوگانه تضمین می‌کند که دستگاه نظامی بدون توجه به نتیجه انتخابات سوم نوامبر، در وضعیت آمادگی کامل باقی بماند. این آرایش استراتژیک نشان می‌دهد که ایالات متحده قصد دارد فشار حداکثری بر تهران را تا ماه‌های زمستان نیز حفظ کند.[2][4]

مسیر دیپلماتیک و چشم‌انداز آینده

به موازات آماده‌سازی‌های نظامی، کانال‌های دیپلماتیک غیرمستقیم همچنان فعال هستند و عمدتاً توسط میانجی‌گران قطری تسهیل می‌شوند. این میانجی‌گران در حال حاضر منتظر پاسخ تهران به پیشنهاد متقابل ایالات متحده هستند که خواستار کاهش قابل‌توجه در ظرفیت غنی‌سازی هسته‌ای ایران است.[5]

علیرغم این تماس‌های مداوم، دو طرف همچنان بر سر شرایط دقیق و توالی هرگونه آتش‌بس احتمالی اختلافات عمیقی دارند. نقاط اختلاف کلیدی شامل رفع محاصره ایالات متحده، بازگشایی تنگه هرمز برای عبور امن تجاری و راستی‌آزمایی پایبندی به تعهدات هسته‌ای است.[1][2]

جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده، اخیراً تاکید کرد که واشنگتن به جای وعده‌های صرف، نیازمند اقدامات ملموس از سوی تهران است. او اظهار داشت که هرگونه توافق مستلزم کاهش معنادار ظرفیت غنی‌سازی است و دولت حاضر نیست کلمات را با اقدامات عملی مبادله کند.[1][2]

دونالد ترامپ نیز ماه گذشته در مجمع عمومی سازمان ملل متحد هشدار داد که با یک «تصمیم بزرگ» روبرو است. او ابراز امیدواری کرد که پس از انتخابات میان‌دوره‌ای بتواند به توافقی دست یابد، اما همزمان تهدیدهای نظامی خود را برای نابودی زیرساخت‌ها تکرار کرد.[3]

حتی حامیان حملات محدود در داخل دولت اعتراف می‌کنند که چنین عملیات‌هایی به تنهایی نمی‌تواند ایران را به میز مذاکره بازگرداند. این مقامات می‌دانند یک حمله محدود پیش از روز انتخابات، لزوماً به بازگشایی تنگه هرمز یا کاهش قیمت بنزین منجر نخواهد شد.[1][6]

در نهایت، تصمیم برای آغاز حملات پیش از انتخابات به این بستگی دارد که آیا دولت معتقد است منافع تاکتیکی بر خطرات سیستماتیک برای جریان انرژی برتری دارد یا خیر. تا زمان صدور دستور نهایی، منطقه در تعادلی شکننده میان مانورهای دیپلماتیک و تهدید نظامی معلق می‌ماند.[4][6]