حمله موشکی روسیه به کی‌یف ۱۷ کشته برجای گذاشت؛ زلنسکی خواستار تسریع تحویل سامانه‌های پدافند هوایی شد

یک حمله ویرانگر با موشک‌های بالستیک و پهپادهای تهاجمی روسیه، صبح زود چهارشنبه پایتخت اوکراین، کی‌یف، را هدف قرار داد که دست‌کم ۱۷ کشته و ده‌ها زخمی برجای گذاشت. این حمله هماهنگ که شبکه‌های پدافند هوایی محلی را تحت فشار قرار داد، چندین منطقه در سراسر شهر را درست زمانی که ساکنان در حال آغاز رفت‌وآمدهای روزانه خود بودند، هدف گرفت. خدمات اضطراری بلافاصله به چندین محل اصابت اعزام شدند، جایی که ساختمان‌های مسکونی چند طبقه و سازه‌های تجاری به آوارهای دودگرفته تبدیل شده بودند. این حمله یکی از مرگبارترین حملات منفرد به کی‌یف در ماه‌های اخیر است که دوره نسبی آرامش در پایتخت را در هم شکست و آسیب‌پذیری مداوم مراکز شهری اوکراین در برابر بمباران‌های دوربرد را برجسته کرد.[1]

عملیات نجات در طول روز در منطقه پرجمعیت شوچنکیفسکی ادامه یافت، جایی که اصابت یک موشک اصلی باعث فروریختن یک ساختمان مسکونی بلندمرتبه شد. امدادگران، با کمک داوطلبان غیرنظامی، از ماشین‌آلات سنگین و سگ‌های جستجو برای کاوش در میان آوار استفاده کردند و بازماندگان را از زیر ویرانه‌ها بیرون کشیدند و اجساد کشته‌شدگان را پیدا کردند. مقامات بهداشتی محلی گزارش دادند که بیش از ۴۰ نفر به بیمارستان‌های اطراف منتقل شدند، که حال چندین نفر از آن‌ها به دلیل جراحات شدید ناشی از انفجار و ترکش وخیم است. مقامات شهری هشدار داده‌اند که با ادامه عملیات بازیابی تا شب و دسترسی به لایه‌های عمیق‌تر سازه‌های فروریخته، احتمال افزایش تلفات وجود دارد.

بلافاصله پس از این حملات، ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، سخنرانی پرشوری ایراد کرد و مستقیماً تلفات غیرنظامیان را به تأخیر در رسیدن کمک‌های نظامی غرب مرتبط دانست. او از شرکای بین‌المللی خواست که فوراً تحویل سامانه‌های پیشرفته پدافند هوایی را تسریع کنند و به طور خاص بر نیاز مبرم به باتری‌های اضافی پاتریوت و SAMP/T برای محافظت از مراکز پرجمعیت تأکید کرد. زلنسکی استدلال کرد که محکومیت‌های دیپلماتیک بدون سخت‌افزار لازم برای رهگیری مسیرهای بالستیک کافی نیستند و تأکید کرد که هر روز تأخیر لجستیکی مستقیماً به تلفات بیشتر در میدان منجر می‌شود.[2]

وزارت دفاع روسیه گزارشی کاملاً متفاوت از وقایع صبح ارائه داد و با صدور بیانیه‌ای ادعا کرد که این حملات منحصراً تأسیسات نظامی-صنعتی و مناطق استقرار مزدوران خارجی را هدف قرار داده‌اند. به گفته رسانه‌های دولتی روسیه، این حملات با موفقیت مراکز لجستیکی کلیدی مورد استفاده برای تأمین نیروهای اوکراینی در جبهه شرقی را خنثی کرده‌اند. کرملین در طول درگیری همواره مدعی بوده است که زیرساخت‌های غیرنظامی را عمداً هدف قرار نمی‌دهد و آسیب‌های وارده به مناطق مسکونی را به نقص فنی یا استقرار نامناسب موشک‌های رهگیر سطح به هوای خود اوکراین نسبت می‌دهد.

با این حال، روزنامه‌نگاران مستقل و ناظران بین‌المللی در کی‌یف به طور گسترده ارزیابی دولت اوکراین از خسارات وارده را تأیید کرده‌اند. خبرنگارانی که از محل‌های اصابت بازدید کردند، تخریب گسترده مناطق غیرنظامی را بدون نزدیکی قابل مشاهده به تأسیسات نظامی یا مراکز تولید صنعتی مستند کردند. مقیاس عظیم گودال‌های ایجاد شده و الگوهای خاص ترکش‌های مشاهده شده در سایت‌های مسکونی به شدت نشان‌دهنده اصابت مستقیم موشک‌های بالستیک با کلاهک سنگین است تا ریزش آوار ناشی از رهگیری پرتابه‌ها، که روایت رسمی مسکو را نقض می‌کند.[1]

این حمله در پس‌زمینه یک کارزار گسترده و مداوم روسیه رخ می‌دهد که برای تحلیل بردن سیستماتیک ذخایر محدود موشک‌های رهگیر پدافند هوایی اوکراین طراحی شده است. تحلیلگران نظامی خاطرنشان می‌کنند که مسکو به طور فزاینده‌ای از بسته‌های حمله‌ای پیچیده و چند بُرداری استفاده می‌کند—ترکیب مهمات پرسه زن ارزان و تولید انبوه با موشک‌های بالستیک کمیاب و با سرعت بالا—تا باتری‌های اوکراینی را مجبور به مصرف گران‌ترین و توانمندترین رهگیرهای خود کند. این استراتژی فرسایشی با هدف ایجاد آسیب‌پذیری‌های محلی در حریم هوایی بر فراز زیرساخت‌های حیاتی و شهرهای بزرگ، و هموار کردن راه برای حملات ویرانگر بعدی است.[2]

در واشنگتن، این حمله مرگبار فشار سیاسی شدیدی را بر دولت آمریکا برای یافتن راه‌حل‌های فوری برای کمبود پدافند هوایی اوکراین تجدید کرده است. در حالی که مقامات آمریکایی به سرعت این حمله را نمونه دیگری از وحشیگری روسیه محکوم کردند، پنتاگون با موانع لجستیکی و استراتژیک قابل توجهی در تأمین باتری‌های جدید پاتریوت روبرو است. با توجه به اینکه تقاضای جهانی برای سامانه‌های پیشرفته دفاع هوایی و موشکی در بالاترین حد خود قرار دارد، برنامه‌ریزان دفاعی آمریکا در تلاشند تا نیازهای فوری اوکراین در میدان نبرد را با ضرورت حفظ ذخایر کافی برای نیروهای آمریکایی مستقر در خاورمیانه و مناطق هند و اقیانوسیه متعادل سازند.[2]

در آن سوی اقیانوس اطلس، پایتخت‌های اتحادیه اروپا درگیر بحث‌های مشابهی هستند در مورد اینکه چگونه سپر هوایی کی‌یف را تقویت کنند بدون اینکه امنیت ملی خود را به خطر اندازند. چندین کشور عضو اتحادیه اروپا سامانه‌های مورد نیاز را در اختیار دارند اما از انتقال آن‌ها اکراه نشان داده‌اند و حداقل الزامات مورد نیاز برای محافظت از حریم هوایی و زیرساخت‌های حیاتی خود را ذکر می‌کنند. تلاش‌های دیپلماتیک در حال حاضر بر روی یک توافق تقسیم بار متمرکز است، جایی که چندین کشور ممکن است اجزای جداگانه—مانند واحدهای رادار، ماژول‌های فرماندهی، و وسایل نقلیه پرتابگر—را برای مونتاژ باتری‌های کاملاً عملیاتی جهت استقرار فوری در اوکراین، فراهم کنند.

در حالی که مانورهای ژئوپلیتیکی ادامه دارد، واقعیت فوری در کی‌یف تلخ باقی مانده است. بیمارستان‌های سراسر پایتخت پروتکل‌های اضطراری را آغاز کرده‌اند و خواستار اهدای فوری خون برای درمان سیل موارد آسیب‌های شدید ناشی از بمباران صبح شده‌اند. سازمان‌های اجتماعی و مشاغل محلی برای فراهم کردن سرپناه موقت، غذا و حمایت روانی برای صدها ساکنی که در اثر تخریب خانه‌هایشان آواره شده‌اند، بسیج شده‌اند و انعطاف‌پذیری مداوم جمعیت غیرنظامی را در بحبوحه درگیری‌های جاری نشان می‌دهند.

انتظار می‌رود پیامدهای این حمله بر دستور کار نشست آتی وزرای دفاع ناتو غالب شود، جایی که پیش‌بینی می‌شود مقامات اوکراینی به شدت برای تعهدات الزام‌آور در مورد زمان‌بندی تحویل فشار بیاورند. برای کی‌یف، از دست دادن غم‌انگیز ۱۷ زندگی به عنوان یک کاتالیزور تلخ عمل می‌کند تا رکود بوروکراتیک متحدانش را بشکند و بحث‌های انتزاعی سیاست‌گذاری در مورد کمک‌های نظامی بلندمدت را به یک ضرورت فوری مرگ و زندگی برای دفاع از آسمان کشور تبدیل کند.[1][2]