نظرسنجی جدید پیو: تنها ۸ درصد از آمریکایی‌ها برای دریافت اطلاعات انتخابات ۲۰۲۶ از چت‌بات‌های هوش مصنوعی استفاده می‌کنند

در حالی که تنها چند هفته تا انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر ۲۰۲۶ در ایالات متحده باقی مانده است، یک نظرسنجی جدید نشان می‌دهد که نفوذ هوش مصنوعی در تصمیم‌گیری‌های سیاسی بسیار کمتر از حد انتظار است. بر اساس گزارش مرکز تحقیقات پیو که در ۲۳ اکتبر منتشر شد، تنها ۸ درصد از بزرگسالان آمریکایی برای یافتن اطلاعات مرتبط با انتخابات به چت‌بات‌های هوش مصنوعی مراجعه می‌کنند.[1]

این رقم تک‌رقمی در تضاد آشکار با روند کلی پذیرش این فناوری قرار دارد. داده‌های پیشین همین مرکز نشان می‌دهد که حدود نیمی از شهروندان آمریکا در زندگی روزمره خود از ابزارهایی مانند چت‌جی‌پی‌تی یا جمینای استفاده می‌کنند. با این حال، وقتی پای صندوق‌های رای به میان می‌آید، رای‌دهندگان همچنان به منابع سنتی متکی مانده‌اند.[1]

تفاوت‌های نسلی در استفاده از این ابزارها برای مقاصد سیاسی کاملاً مشهود است. گزارش پیو که بر اساس نظرسنجی از ۵٬۲۷۳ بزرگسال بین ۱۲ تا ۱۸ اکتبر ۲۰۲۶ تهیه شده، نشان می‌دهد که ۱۱ درصد از افراد زیر ۵۰ سال برای دریافت اطلاعات انتخاباتی به چت‌بات‌ها روی می‌آورند. این رقم در میان افراد ۵۰ ساله و بالاتر تنها ۴ درصد است.[1]

این داده‌ها برآمده از یک مطالعه گسترده‌تر است که در آن مرکز پیو تلاش کرده تا درک عمیق‌تری از نحوه تعامل شهروندان با هوش مصنوعی در آستانه انتخابات به دست آورد. جامعه آماری این تحقیق به گونه‌ای انتخاب شده که بازتاب‌دهنده دیدگاه‌های کل جمعیت بزرگسال ایالات متحده باشد و حاشیه خطای آن به حداقل برسد.[1]

کاربران دقیقاً چه می‌پرسند؟

آن دسته از افرادی که از هوش مصنوعی برای انتخابات استفاده می‌کنند، بیشتر به دنبال درک مواضع نامزدها هستند. طبق داده‌های پیو، جستجوی اطلاعات درباره دیدگاه‌های سیاسی کاندیداها در صدر درخواست‌های کاربران قرار دارد. در مقابل، تنها ۴۰ درصد از این گروه کوچک، برای یافتن اطلاعات اجرایی مانند محل رای‌گیری، نحوه ثبت‌نام یا رای‌گیری پستی به چت‌بات‌ها مراجعه کرده‌اند.[1]

همچنین، ۴۰ درصد دیگر از این کاربران اعلام کرده‌اند که از چت‌بات‌ها برای دریافت پیشنهادهایی درباره نحوه انتخاب نامزدها و تصمیم‌گیری نهایی خود کمک خواسته‌اند. این سطح از اتکا به الگوریتم‌ها برای تصمیم‌گیری مستقیم سیاسی، هرچند در مقیاس کل جامعه کوچک است، اما توجه پژوهشگران حوزه دموکراسی و فناوری را به خود جلب کرده است.[1]

اما آیا پاسخ‌هایی که این ابزارها ارائه می‌دهند، دقیق و قابل اتکا هستند؟ پژوهشی که در ماه اوت ۲۰۲۶ توسط مرکز دموکراسی «استیتس یونایتد» منتشر شد، نشان می‌دهد که چت‌بات‌ها در ارائه اطلاعات حیاتی انتخابات با کاستی‌های جدی مواجه‌اند. این نهاد با بررسی نزدیک به هزار پاسخ تولیدشده، دریافت که هوش مصنوعی در بسیاری از موارد اطلاعات ناقصی ارائه می‌دهد.[2]

یکی از بزرگترین ضعف‌های شناسایی‌شده، عدم ارجاع کاربران به منابع رسمی است. در ایالات متحده، وب‌سایت‌های رسمی ایالتی معتبرترین منبع برای اطلاعات انتخاباتی محسوب می‌شوند. با این حال، بررسی‌ها نشان داد که چت‌جی‌پی‌تی تنها در ۳۹.۴ درصد از پاسخ‌های خود به این وب‌سایت‌ها لینک داده است، در حالی که این رقم برای هوش مصنوعی گوگل ۵۵.۶ درصد بود.[2]

حذف نامزدها از فهرست‌های هوش مصنوعی

علاوه بر این، چت‌بات‌ها در معرفی کامل نامزدهای انتخاباتی نیز عملکرد نگران‌کننده‌ای داشته‌اند. گزارش استیتس یونایتد تاکید می‌کند که به دلیل اتکای مدل‌های زبانی به داده‌های تاریخی و اسنپ‌شات‌های قدیمی، چت‌جی‌پی‌تی در حدود ۹۰ درصد از پرسش‌های مربوط به رقابت‌های فرمانداری، نتوانسته است فهرست کاملی از تمامی نامزدهای حاضر در رقابت را به کاربر ارائه دهد.[2]

تانیا سانچز، معاون ارشد تحقیقات در استیتس یونایتد، در این باره می‌گوید: «ایالت‌ها برگزارکننده انتخابات در این کشور هستند و وب‌سایت رسمی هر ایالت بهترین منبع برای دریافت پاسخ است. وقتی پای حق رای به میان می‌آید، آمریکایی‌ها شایسته دریافت اطلاعات موثق مستقیماً از سوی برگزارکنندگان انتخابات هستند، نه واسطه‌های الگوریتمی.»[2]

نحوه برخورد شرکت‌های توسعه‌دهنده هوش مصنوعی با پرسش‌های انتخاباتی، از دیگر چالش‌های این حوزه است. پژوهشگران مرکز سیاست‌گذاری فناوری اطلاعات در دانشگاه پرینستون در گزارشی که در ۸ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد، سیاست‌های این شرکت‌ها را زیر ذره‌بین قرار دادند. آن‌ها دریافتند که هیچ رویه واحد و استانداردی در میان پلتفرم‌های مختلف وجود ندارد.[3]

به گفته تانوی پرم و میهیر کشیرساگار، پژوهشگران پرینستون، پرسش‌های انتخاباتی به چهار دسته اصلی تقسیم می‌شوند: سوالات اجرایی، نتایج زنده مسابقات، اطلاعات نامزدها و برگه‌های رای، و در نهایت تولید محتوای تبلیغاتی. شرکت‌های فناوری در مواجهه با این سوالات رویکردهای کاملاً متفاوتی اتخاذ می‌کنند که یکپارچگی اطلاعات را از بین می‌برد.[3]

سیاست‌های متناقض شرکت‌های فناوری

بر اساس یافته‌های دانشگاه پرینستون، پلتفرم‌ها در پاسخ به این چهار دسته سوال، یکی از چهار مسیر زیر را انتخاب می‌کنند: ادغام اطلاعات واقعی از یک منبع معتبر، ارائه پاسخ‌های کاملاً خنثی، تغییر مسیر کاربر به یک منبع اطلاعاتی خارجی، یا امتناع کامل از پاسخگویی که گاهی با نمایش یک بنر هشدار همراه است.[3]

به عنوان مثال، بررسی سیاست‌های شرکت متا نشان می‌دهد که این غول فناوری هیچ سیاست مشخص و مستقلی برای پاسخگویی به سوالات انتخاباتی در هوش مصنوعی خود منتشر نکرده است. سیاست‌های فعلی متا برای انتخابات ۲۰۲۶ تنها به محتوای شبکه‌های اجتماعی محدود می‌شود و صرفاً به هدایت کاربران به وب‌سایت‌های دولتی بسنده کرده است.[3]

در سوی دیگر، شرکت مایکروسافت نیز سیاست مستقلی برای هوش مصنوعی کوپایلوت در زمینه انتخابات تدوین نکرده است. این شرکت بیشتر بر روی آموزش رای‌دهندگان و امنیت سایبری تمرکز کرده و تیمی را برای کمک به کمپین‌های سیاسی تشکیل داده است، اما نحوه پاسخگویی مستقیم چت‌بات به کاربران همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.[3]

این رویکردهای چندگانه می‌تواند به سردرگمی رای‌دهندگان منجر شود. زمانی که یک کاربر از یک چت‌بات درباره زمان دقیق باز شدن حوزه‌های رای‌گیری می‌پرسد، ممکن است به جای دریافت یک لینک مستقیم، با ارجاع به مقالات ویکی‌پدیا مواجه شود. گزارش استیتس یونایتد نشان می‌دهد که ویکی‌پدیا منبع بیش از ۱۲ درصد از تمام لینک‌های ارائه‌شده بوده است.[2][3]

با وجود این کاستی‌ها، دقت فنی پاسخ‌ها در حال بهبود است. مرکز استیتس یونایتد تایید کرده است که از پاییز ۲۰۲۵ تا زمستان ۲۰۲۶، میزان خطاهای فاحش و قابل‌اثبات در پاسخ‌های گوگل از ۶.۹ درصد به صفر و در چت‌جی‌پی‌تی از ۸.۲ درصد به صفر کاهش یافته است. با این حال، فقدان اطلاعات کامل همچنان یک خطر است.[2]

چشم‌انداز آینده هوش مصنوعی در سیاست

کارشناسان هشدار می‌دهند که چت‌بات‌ها به دلیل ماهیت طراحی خود، تمایل دارند پاسخ‌هایی ارائه دهند که کاربر را راضی نگه دارد. این ویژگی می‌تواند به پدیده‌ای منجر شود که در آن، هوش مصنوعی پیش‌فرض‌های ذهنی رای‌دهنده را تایید کرده و به جای ارائه یک تصویر بی‌طرفانه از نامزدها، او را در یک حباب اطلاعاتی محصور کند.[1][3]

در نهایت، داده‌های سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که ترس از تسلط کامل هوش مصنوعی بر افکار عمومی در کوتاه‌مدت اغراق‌آمیز بوده است. رای‌دهندگان آمریکایی نشان داده‌اند که مرز مشخصی بین استفاده از فناوری برای کارهای روزمره و اتکا به آن برای تصمیم‌گیری‌های حساس مدنی قائل هستند و تنها بخش کوچکی حاضرند ریسک این ابزارها را بپذیرند.[1]

با این وجود، با پیشرفت مداوم مدل‌های زبانی و ادغام عمیق‌تر آن‌ها در موتورهای جستجو، انتظار می‌رود نقش این ابزارها در چرخه‌های انتخاباتی بعدی پررنگ‌تر شود. تا آن زمان، نهادهای مدنی و مقامات ایالتی باید تلاش کنند تا دسترسی مستقیم شهروندان به اطلاعات معتبر را تسهیل کرده و وابستگی به واسطه‌های الگوریتمی را کاهش دهند.[2][3]