پنتاگون قراردادهای ۷ ساله برای سه برابر کردن ظرفیت تولید موشک‌های پاتریوت و چهار برابر کردن تاد امضا کرد

وزارت دفاع ایالات متحده قراردادهای چارچوب هفت‌ساله‌ای را با شرکت‌های لاکهید مارتین و جنرال داینامیکس مهمات و سامانه‌های تاکتیکی (General Dynamics Ordnance and Tactical Systems) نهایی کرده است تا تولید رهگیرهای موشکی پیشرفته را به طور چشمگیری گسترش دهد. این قراردادها برای سه برابر کردن خروجی رهگیرهای ارتقاء یافته موشک پاتریوت با قابلیت پیشرفته-۳ (PAC-3) و چهار برابر کردن تولید سامانه دفاع منطقه‌ای ارتفاع بالا (THAAD) طراحی شده‌اند.[1][2][3]

این قراردادهای تدارکاتی بلندمدت نشان‌دهنده یک تغییر ساختاری در نحوه مدیریت زنجیره تأمین مهمات توسط پنتاگون است. وزارت دفاع با تضمین هفت سال تقاضا، قصد دارد تأخیرهای بوروکراتیک را کاهش دهد، زمان تحویل را کوتاه کند و پیش‌بینی مالی لازم را برای پیمانکاران دفاعی فراهم سازد تا ظرفیت تولید داخلی را افزایش دهند.[3][4]

مایکل دافی، معاون وزیر دفاع در امور تدارکات و پایداری، این توافقات را تلاشی برای کاهش تشریفات اداری و گسترش سریع پایگاه صنعتی دفاعی توصیف کرد. این ابتکار به طور خاص گلوگاه‌های تولید قطعات فرعی حیاتی، از جمله محفظه‌های موتور، پوشش‌های جستجوگر و سامانه‌های استقرار پوشش را هدف قرار می‌دهد که در گذشته سرعت مونتاژ رهگیرهای پیچیده را کاهش داده‌اند.[3]

این افزایش شدید تولید در حالی صورت می‌گیرد که ایالات متحده با فشار جدی بر ذخایر مهمات خود مواجه است. جنگ جاری با ایران، که اخیراً از مرز شش ماه گذشته است، ارتش ایالات متحده را مجبور کرده است تا صدها رهگیر را برای دفاع از دارایی‌های استراتژیک و زیرساخت‌های متحدان در سراسر خاورمیانه مصرف کند.[1][3]

ارزیابی‌های مستقل میزان فشار بر موجودی را برجسته می‌کنند. گزارشی اخیر از مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS) تخمین زده است که ایالات متحده تقریباً دو سوم موجودی رهگیر موشکی پاتریوت قبل از جنگ و نزدیک به ۴۰ درصد از رهگیرهای تاد خود را مصرف کرده است.[3]

کاهش ذخایر صرفاً ناشی از درگیری خاورمیانه نیست. ایالات متحده همزمان ذخایر خود را برای تأمین سامانه‌های دفاع هوایی پاتریوت و سامانه‌های موشکی تاکتیکی ارتش برای اوکراین کاهش داده است و عملاً ذخایر آمریکایی را در دو جبهه مجزا تخلیه کرده است.[3]

سامانه‌های پاتریوت و تاد هر دو ستون فقرات معماری دفاع هوایی و موشکی لایه‌ای ایالات متحده را تشکیل می‌دهند. در حالی که PAC-3 MSE برای رهگیری تهدیدات ورودی در ارتفاعات پایین‌تر در جو زمین طراحی شده است، سامانه تاد تنها رهگیر آمریکایی است که قادر به انهدام موشک‌های بالستیک ورودی هم در داخل و هم در خارج از جو است.[1][2]

کاهش این رهگیرهای سطح بالا نگرانی‌هایی را در مورد آمادگی نظامی برای درگیری‌های احتمالی با رقبای هم‌تراز، به ویژه در منطقه هند و اقیانوس آرام، ایجاد می‌کند. تحلیلگران نظامی هشدار داده‌اند که کاهش موجودی مهمات دوربرد می‌تواند توانایی ایالات متحده برای دفاع از نیروها و متحدان خود در برابر تهدیدات موشکی پیشرفته چین را به خطر اندازد.[3]

برای رفع این آسیب‌پذیری‌ها، قراردادهای چارچوب جدید حداقل سفارش‌ها را تضمین می‌کنند و سیگنال تقاضای پایداری را به لاکهید مارتین و جنرال داینامیکس می‌دهند. این قابلیت پیش‌بینی به پیمانکاران اجازه می‌دهد تا در ارتقاء تأسیسات، گسترش نیروی کار متخصص خود و اجرای خریدهای عمده مواد بدون خطر لغو ناگهانی قراردادها سرمایه‌گذاری کنند.[1][2]

در حالی که قراردادهای چارچوب اهداف تولید و سازوکارهای قراردادی را تعیین می‌کنند، تأمین مالی واقعی برای این افزایش تولید همچنان منوط به تخصیص‌های سالانه کنگره است. پنتاگون برای تأمین مالی ظرفیت گسترش یافته و بازسازی ذخایر کاهش یافته در طول هفت سال آینده، به حمایت قانون‌گذاری مستمر نیاز خواهد داشت.[3]