پنتاگون در حال بررسی کاهش عمده نیروها پس از جنگ است؛ ممکن است پایگاه‌های آسیب‌دیده در خلیج فارس را بازسازی نکند

برای دهه‌ها، شبکه گسترده پایگاه‌های نظامی ایالات متحده در سراسر خلیج فارس به عنوان لنگر دست‌نیافتنی قدرت آمریکا در خاورمیانه عمل می‌کرد. اکنون، پس از ماه‌ها حملات مداوم موشکی و پهپادی ایران که همین تأسیسات را در هم کوبید، پنتاگون با یک دوراهی ساختاری مواجه است: آیا میلیاردها دلار برای بازسازی حضور آسیب‌پذیر پیش از جنگ هزینه کند یا به طور دائمی پایگاه‌های آسیب‌دیده از حملات را به نفع کاهش حضور منطقه‌ای رها سازد.[1]

وزارت دفاع بی‌سروصدا در حال ارزیابی کاهش دائمی نیروهای خود در خلیج فارس پس از پایان درگیری‌های کنونی است. این ارزیابی داخلی، که توسط دفتر سیاست‌گذاری پنتاگون در کنار ستاد مشترک و فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) هدایت می‌شود، در حال بررسی امکان عملیاتی انتقال نیروها به سمت غرب است. مقامات دفاعی به طور فزاینده‌ای آسیب‌های گسترده به تأسیسات را به عنوان کاتالیزوری برای مدرن‌سازی آرایشی می‌بینند که به طور سنتی حدود ۴۰ هزار سرباز را در نزدیک به دو دوجین مکان حفظ می‌کرد.[6]

اگرچه پیت هگست (Pete Hegseth)، وزیر دفاع، دستور بازنگری رسمی سیاست‌ها را صادر نکرده است، مقامات مذاکرات جاری را برنامه‌ریزی محتاطانه برای چشم‌انداز پس از جنگ توصیف می‌کنند. هسته اصلی ارزیابی بر این متمرکز است که آیا پایگاه‌های بزرگ و متمرکز – مانند مقر ناوگان پنجم آمریکا در بحرین و تأسیسات اصلی هوایی در قطر و کویت – در برابر حملات اشباع‌شده از سوی دشمنان هم‌تراز یا نزدیک به هم‌تراز، همچنان قابل دفاع هستند یا خیر. بیش از ۲۰۰ تأسیسات آمریکایی در طول درگیری آسیب دیده‌اند یا تخریب شده‌اند که محدودیت‌های سامانه‌های دفاع موشکی لایه‌ای را آشکار می‌کند.[3][6]

تغییر موضع از خلیج فارس به عنوان یک ضرورت تاکتیکی آغاز شد و سپس به یک دکترین راهبردی بالقوه تبدیل گشت. پیش از تشدید درگیری‌ها در فوریه، سنتکام به طور پیشگیرانه پرسنل خود را از چندین تأسیسات بزرگ خلیج فارس که به شدت در معرض تهدیدات قریب‌الوقوع مهمات قرار داشتند، تخلیه کرد. این جابجایی‌ها، که در ابتدا به عنوان اقدامات دفاعی موقت اجرا شدند، اکنون ممکن است به یک واقعیت عملیاتی دائمی تبدیل شوند، زیرا برنامه‌ریزان نظامی هزینه‌های هنگفت بازگرداندن وضعیت موجود را می‌سنجند.[2][4]

بازسازی زیرساخت‌های آسیب‌دیده بار مالی قابل توجهی به همراه دارد. پنتاگون علناً تخمین زده است که هزینه عملیاتی جنگ تا پایان سپتامبر تقریباً به ۳۷/۵ میلیارد دلار خواهد رسید. با این حال، این رقم شامل سرمایه مورد نیاز برای بازسازی پایگاه‌های تخریب‌شده نیست، که ارزیابی‌های مستقل آن را نزدیک به ۵ میلیارد دلار برآورد کرده‌اند. مقامات حسابرسی دفاعی خاطرنشان کرده‌اند که بودجه بازسازی هنوز تخصیص نیافته است، زیرا دولت هنوز تصمیم نگرفته است که چگونه – یا اصلاً آیا – قصد بازسازی دارد.[1][2]

کاهش ساختاری نیروها پیامدهای عمیقی برای متحدان خلیج فارس دارد که از لحاظ تاریخی برای معماری امنیتی گسترده خود به دارایی‌های ثابت آمریکایی متکی بوده‌اند. کشورهایی مانند کویت، بحرین و امارات متحده عربی در صورت عقب‌نشینی چتر حمایتی آمریکا، با خلاء بازدارندگی بالقوه مواجه خواهند شد. به نوبه خود، این قدرت‌های منطقه‌ای ممکن است با یک جدول زمانی تسریع‌شده برای تأمین مالی قابلیت‌های دفاعی داخلی یا تضمین مشارکت‌های چندملیتی جایگزین برای جبران کمبود قریب‌الوقوع روبرو شوند، فرآیندی که ممکن است سال‌ها طول بکشد تا به ثمر بنشیند.[1][5]

به عنوان جایگزینی برای خلیج فارس، برنامه‌ریزان نظامی در حال بررسی یک شبکه توزیع‌شده هستند که از طریق اردن، سواحل دریای سرخ عربستان سعودی و به طور بالقوه اسرائیل گسترش می‌یابد. انتقال مراکز فرماندهی و دارایی‌های هوایی به سمت غرب، آنها را از برد ضربتی فوری برخی مهمات ایرانی دور می‌کند. با این حال، پیشنهادها برای انتقال نیروهای قابل توجه به اسرائیل، بحث‌های داخلی را در واشنگتن در مورد امنیت اطلاعات و وجهه سیاسی تعمیق حضور نظامی در آنجا، در بحبوحه تنش‌های گسترده‌تر منطقه‌ای، برانگیخته است.[3][5][7]

ارزیابی آرایش نیروها، بحث اداری جاری در مورد تخصیص منابع جهانی را تشدید می‌کند. طرفداران تمرکز راهبردی استدلال می‌کنند که کاهش تعهدات خاورمیانه‌ای، سرمایه حیاتی و تجهیزات نظامی – مانند موشک‌های رهگیر پاتریوت و تاد که ذخایرشان کاهش یافته – را آزاد می‌کند تا میهن آمریکا تقویت شده و از دشمنان قدرتمندتر، یعنی چین، بازدارندگی شود. کارزار ایران پنتاگون را ملزم کرد تا مهمات و سخت‌افزار را از سایر فرماندهی‌های منطقه‌ای منحرف کند و پایه صنعتی دفاعی گسترده‌تر را تحت فشار قرار دهد.[5]

در حال حاضر، مقامات پنتاگون تأکید می‌کنند که هیچ تصمیم دائمی نهایی نشده است و هرگونه تغییر ساختاری در آرایش نیروهای آمریکا نیازمند تأیید مقامات ارشد دولتی خواهد بود. با این حال، مقیاس محض آسیب‌ها، همراه با آسیب‌پذیری اثبات‌شده تأسیسات قدیمی، تضمین می‌کند که معماری نظامی پیش از جنگ در خلیج فارس بعید است بازگردد. در حالی که درگیری به سمت یک راه‌حل متزلزل پیش می‌رود، اقدامات بعدی واشنگتن نشان خواهد داد که آیا دوران پایگاه‌های عظیم و متمرکز آمریکایی در خاورمیانه برای همیشه به پایان رسیده است یا خیر.[2][4]