آمریکا در پی خسارت ۴۰۰ میلیون دلاری حملات ایران، انتقال پایگاه‌های نظامی بزرگ از کشورهای خلیج فارس به اسرائیل را بررسی می‌کند

ایالات متحده در حال ارزیابی مجدد اساسی موضع نظامی خود در خاورمیانه است و انتقال تاریخی پایگاه‌های بزرگ از خلیج فارس به اسرائیل را بررسی می‌کند. این تغییر پیشنهادی در حالی مطرح می‌شود که برنامه‌ریزان نظامی به دنبال انتقال دارایی‌های با ارزش آمریکایی از برد فوری زرادخانه‌های موشکی و پهپادی رو به رشد ایران هستند که ماه‌هاست به پست‌های منطقه‌ای آسیب رسانده‌اند. در صورت اجرا، این جابجایی نشان‌دهنده مهم‌ترین بازآرایی چتر امنیتی آمریکا در منطقه از زمان جنگ خلیج فارس خواهد بود و عقب‌نشینی تاکتیکی از متحدان سنتی عرب به نفع یک جناح مستحکم مدیترانه‌ای را نشان می‌دهد.[1][2]

کاتالیزور این چرخش راهبردی، تلفات سرسام‌آور و قبلاً تأیید نشده جنگ منطقه‌ای جاری است. یک تحقیق جدید نشان داده است که حملات تلافی‌جویانه ایران حداقل ۴۰۰ میلیون دلار خسارت به فعالیت پشتیبانی دریایی بحرین (Naval Support Activity Bahrain)، تنها پایگاه نیروی دریایی آمریکا در خاورمیانه و مقر دیرینه ناوگان پنجم، وارد کرده است. ماه‌ها بود که میزان واقعی تخریب در تأسیسات منامه به شدت مخفی نگه داشته شده بود، اما تصاویر ماهواره‌ای و اسناد تدارکات داخلی که به تازگی منتشر شده‌اند، آسیب‌پذیری فرماندهی دریایی پیشرو آمریکا را آشکار کرده است.[1]

تصاویر ماهواره‌ای و ارزیابی‌های داخلی تصویری از ویرانی شدید در تأسیسات بحرین ترسیم می‌کنند، که تنها ۱۵۰ مایل در جنوب خط ساحلی ایران قرار دارد. حملات ایران با موفقیت از پدافند هوایی چندلایه پایگاه عبور کرده و ساختمان اصلی مقر ناوگان پنجم را منهدم کردند و مرکز عصبی عملیات دریایی آمریکا را کاملاً غیرقابل استفاده ساختند. این بمباران بی‌وقفه همچنین یک مرکز آموزش نیروهای امنیتی نیروی دریایی را از بین برد، به یک انبار مدیریت اضطراری که ناوگانی از آمبولانس‌ها را در خود جای داده بود آسیب جدی وارد کرد و زیرساخت‌های حیاتی پشتیبانی حیات، از جمله سالن غذاخوری اصلی، یک مخزن عظیم آب آشامیدنی و آسایشگاه‌هایی که برای اسکان ۴۵۰ پرسنل طراحی شده بودند، را هدف قرار داد.[1]

برآورد ۴۰۰ میلیون دلاری احتمالاً تنها کسری از بار مالی واقعی است که پنتاگون در نهایت متحمل خواهد شد. تحلیلگران دفاعی خاطرنشان می‌کنند که رقم فعلی صرفاً بر اساس هزینه‌های ساخت و ساز خام و مدل‌های هزینه عمومی ارتش برای بازسازی تأسیسات استاندارد است. این رقم به طور کامل هزینه سرسام‌آور جایگزینی سخت‌افزارهای نظامی بسیار طبقه‌بندی شده و تخصصی را که در داخل آن ساختمان‌ها از بین رفته‌اند، نادیده می‌گیرد. به عنوان مثال، دو پایانه ارتباطات ماهواره‌ای که در اوایل درگیری منهدم شدند، هر کدام تقریباً ۲۰ میلیون دلار هزینه داشتند، که نشان می‌دهد صورت‌حساب نهایی برای بازیابی ظرفیت عملیاتی ناوگان پنجم به راحتی از پیش‌بینی‌های اولیه فراتر خواهد رفت.[1]

تخریب در بحرین تنها بخش مرکزی بحران آسیب‌پذیری گسترده‌تر برای نیروهای آمریکایی مستقر در خط مقدم است. از زمان آغاز عملیات بمباران مشترک آمریکا و اسرائیل علیه ایران در اواخر فوریه، نیروهای ایرانی و شبه‌نظامیان نیابتی منطقه‌ای آن‌ها حداقل ۱۶ تأسیسات نظامی آمریکا را در هشت کشور خاورمیانه آسیب رسانده‌اند. این حملات دقیق به طور سیستماتیک سامانه‌های راداری پیشرفته، گره‌های ارتباطی حیاتی و هواپیماهای زمین‌گیر شده را هدف قرار داده‌اند، که برخی از مواضع خط مقدم آمریکا را عملاً غیرقابل استفاده کرده و فرماندهان را مجبور به جابجایی مداوم دارایی‌ها برای حفظ بازدارندگی منطقه‌ای کرده است.

با وجود تلفات شدید زیرساختی، رهبری نظامی آمریکا به شدت از عملکرد دفاعی خود در برابر آتش بی‌سابقه دفاع کرده است. فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) تأکید کرد که در طول چهار ماه جنگ، ایران بیش از ۸۰۰۰ موشک بالستیک، موشک کروز و پهپاد انتحاری به سمت مواضع آمریکا شلیک کرده است. فرماندهان با اولویت دادن عمدی به حفاظت از پرسنل به جای ساختمان‌های فیزیکی – با انتقال سریع نیروها به پناهگاه‌های مستحکم در حالی که زیرساخت‌های سطحی را در معرض دید قرار می‌دادند – استدلال می‌کنند که با موفقیت از تلفات گسترده جلوگیری کرده‌اند. مقامات خاطرنشان می‌کنند که با وجود حجم بالای آتش ورودی، تنها دو حمله مستقیم منجر به تلفات جانی آمریکایی در کل منطقه شده است.[3]

با این حال، مقیاس محض خسارت مادی، واشنگتن را مجبور کرده است تا در مورد دوام بلندمدت حضور سنتی خود تجدید نظر کند. پنتاگون اکنون فعالانه در حال بررسی طرح‌هایی برای کاهش حضور نظامی خود نه تنها در بحرین، بلکه در کویت و عربستان سعودی است. هدف کلی این است که مراکز لجستیکی و عملیات فرماندهی به سمت غرب منتقل شوند، تا با افزایش حائل جغرافیایی بین پایگاه‌های آمریکایی و سایت‌های پرتاب ایران، دقایق ارزشمندی از زمان هشدار اولیه برای سامانه‌های پدافند هوایی به دست آید.[2]

اسرائیل به عنوان نامزد اصلی برای میزبانی این عملیات‌های منتقل شده ظهور کرده است، اقدامی که به طور اساسی پویایی اتحاد آمریکا و اسرائیل را تغییر خواهد داد. انتقال مراکز فرماندهی و مراکز لجستیکی به خاک اسرائیل، آن‌ها را تحت چتر حمایتی شبکه پدافند هوایی متراکم و چندلایه اسرائیل قرار می‌دهد، که شامل سامانه‌های گنبد آهنین، فلاخن داوود و پیکان است. علاوه بر این، فاصله بیشتر از ایران، تهران را مجبور می‌کند تا به جای پهپادهای ارزان و انبوهی که پدافندها را در خلیج فارس تحت فشار قرار دادند، به موشک‌های بالستیک دوربردتر و قابل ردیابی‌تر تکیه کند.[2]

چنین اقدامی نشان‌دهنده یک جابجایی لرزه‌ای در ساختار امنیتی خاورمیانه خواهد بود. برای دهه‌ها، کشورهای عربی خلیج فارس به عنوان لنگر ضروری قدرت نظامی آمریکا در منطقه عمل کرده‌اند و میزبان ده‌ها هزار نیرو برای تأمین امنیت محموله‌های انرژی جهانی و بازدارندگی در برابر توسعه‌طلبی ایران بوده‌اند. عقب‌نشینی به سمت غرب می‌تواند به شدت به این اتحادهای دیرینه آسیب بزند و پایتخت‌های خلیج فارس را در حالی که توازن قدرت منطقه‌ای به شدت در حال مذاکره مجدد است، توسط ضامن امنیتی اصلی خود رها شده و در برابر اجبار تهران آسیب‌پذیرتر احساس کنند.

برعکس، تأسیس پایگاه‌های بزرگ آمریکا در اسرائیل، پیمان دفاعی دوجانبه را تا حد بی‌سابقه‌ای تقویت خواهد کرد و زیرساخت‌های نظامی آمریکا و اسرائیل را در هم می‌آمیزد. با این حال، این امر همچنین نیروهای آمریکایی را به طور دائم در خط مقدم درگیری فوری اسرائیل و ایران درگیر می‌کند و تلاش‌های دیپلماتیک آینده برای کاهش تنش‌های منطقه‌ای را پیچیده می‌سازد. در حالی که دولت برای جلوگیری از تشدید بیشتر، در حال هدایت ارتباطات شکننده پشت پرده است، تصمیم نهایی در مورد اینکه ناوگان پنجم کجا مستقر شود، تعهد بلندمدت واشنگتن به منطقه‌ای را که اساساً توسط جنگ تغییر شکل داده است، نشان خواهد داد.[1][2]