سنتکام برای مقابله با پهپادهای انتحاری، نیروی ضربت چندملیتی «فالکون استرایک» را راه‌اندازی کرد

خلاصه مطلب: فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) یک واحد چندملیتی جدید را تأسیس کرده است که به عملیاتی کردن پهپادهای تهاجمی یک‌طرفه در سراسر خاورمیانه اختصاص دارد. نیروی ضربت «فالکون استرایک» که در ۱۳ اوت اعلام شد، سامانه‌های بدون سرنشین فعال در هوا، سطح اقیانوس و زیر آب را یکپارچه خواهد کرد. این ابتکار که توسط فرماندهی عملیات ویژه مرکزی آمریکا (SOCCENT) رهبری می‌شود، نشان‌دهنده یک تغییر ساختاری در استراتژی دفاع منطقه‌ای است و از استقرار یک‌جانبه پهپادهای آمریکایی به یک مدل ائتلافی که شامل ارتش‌های متحد است، حرکت می‌کند.[1][3][7]

مکانیسم اصلی این تغییر، بازدارندگی مقرون‌به‌صرفه است. در طول سال گذشته، گسترش وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (UAVs) یک‌طرفه و ارزان‌قیمت توسط بازیگران دولتی و غیردولتی، محاسبات اقتصادی دفاع هوایی را مجبور به بازنگری کرده است. سنتکام با راه‌اندازی نیروی ضربت پهپادی چندحوزه‌ای خود، همان مزیت نامتقارن را اتخاذ می‌کند و سامانه‌های خودکار کم‌هزینه را برای تکمیل موشک‌ها و کشتی‌های جنگی سنتی مستقر می‌سازد. هدف، ایجاد یک بازدارنده مقیاس‌پذیر و یکپارچه است که بتواند بدون به خطر انداختن دارایی‌های سرنشین‌دار با ارزش بالا، به تهدیدات پاسخ دهد.[3][4]

«فالکون استرایک» از خلأ پدید نیامده است؛ این نیرو جانشین مستقیم نیروی ضربت «اسکورپیون استرایک» است که سنتکام ۹ ماه قبل آن را راه‌اندازی کرد. «اسکورپیون استرایک» به عنوان میدان آزمایشی ارتش آمریکا برای عملیات‌های اختصاصی پهپادهای تهاجمی یک‌طرفه در منطقه عمل کرد. در طول فعالیت خود، این واحد چندین دستاورد عملیاتی اولیه را کسب کرد، از جمله اولین پرتاب یک سامانه تهاجمی رزمی بدون سرنشین کم‌هزینه (LUCAS) از عرشه پرواز ناو یواس‌اس سانتا باربارا در دسامبر ۲۰۲۵ (آذر/دی ۱۴۰۴).[1][2][5][7]

داده‌های عملیاتی «اسکورپیون استرایک» مبنای نیروی چندملیتی جدید را فراهم می‌کند. سامانه‌های بدون سرنشین به طور فعال در جریان عملیات «خشم حماسی» (Epic Fury) مستقر شدند و در حملات ماه جولای (تیر/مرداد) علیه تأسیسات بندری ایران مورد استفاده قرار گرفتند، که نشان‌دهنده کارایی شناورهای سطحی بدون سرنشین در سناریوهای رزمی است. این استقرارها مفهوم «کشتار مقرون‌به‌صرفه» را تأیید کرد و ثابت نمود که پهپادهای مصرفی می‌توانند با موفقیت در محیط‌های مورد مناقشه حرکت کنند، محیط‌هایی که در غیر این صورت نیازمند بسته‌های تهاجمی پیچیده و گران‌قیمت بودند.[2][5][7]

با این حال، محدودیت‌های هواپیماهای سنتی و با ارزش بالا نیز در طول عملیات‌های اخیر آشکار شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که ارتش آمریکا تقریباً ۴۵ پهپاد MQ-9 Reaper – تقریباً یک چهارم ناوگان منطقه‌ای خود – را در درگیری‌های نظامی اخیر از دست داده است. این نرخ فرسایش، آسیب‌پذیری پلتفرم‌های بزرگ‌تر و غیرمصرفی را برجسته کرد و تلاش پنتاگون را به سمت سامانه‌های یک‌طرفه و ارزان‌تر که «فالکون استرایک» اکنون در مقیاس بزرگ عملیاتی خواهد کرد، تسریع بخشید.[2][4]

گنجاندن حوزه زیرآبی نشان‌دهنده یک گسترش تکنولوژیکی قابل توجه برای این ائتلاف است. در حالی که ارتش آمریکا پیش از این استفاده از وسایل نقلیه هوایی و سطحی بدون سرنشین را در عملیات‌های رزمی خاورمیانه تأیید کرده بود، مأموریت صریح «فالکون استرایک» برای به کارگیری سامانه‌های «زیر دریا» یک مسیر جدید برای قابلیت‌های تهاجمی یک‌طرفه معرفی می‌کند. ناظران دفاعی خاطرنشان می‌کنند که سنتکام هنوز جزئیات وسایل نقلیه زیرآبی بدون سرنشین (UUVs) خاصی را که این نقش را ایفا خواهند کرد، علناً اعلام نکرده است، و پارامترهای دقیق بازدارندگی زیرسطحی را مبهم باقی می‌گذارد.[1][5]

مؤلفه چندملیتی، تغییر ساختاری تعیین‌کننده «فالکون استرایک» است. سنتکام رایزنی‌های رسمی را برای ادغام کشورهای شریک خاورمیانه‌ای در این نیروی ضربت آغاز کرده است، با هدف تجمیع نوآوری و منابع منطقه‌ای. اگرچه کشورهای خاصی که به این ائتلاف می‌پیوندند فاش نشده‌اند، این استراتژی متکی بر توزیع بار عملیاتی و ایجاد یک معماری دفاعی شبکه‌ای در سراسر حوزه مسئولیت ۲۱ کشوری سنتکام است.[1][4][5]

برای زیرساخت دفاعی گسترده‌تر، رسمی شدن «فالکون استرایک» نشان‌دهنده یک چرخش دائمی در تدارکات و برنامه‌ریزی تاکتیکی است. تحلیلگران صنعتی معتقدند که این نیروی ضربت تقاضای بلندمدت برای شناورهای خودران، فناوری ضد پهپاد و شبکه‌های دیجیتالی مورد نیاز برای عملیاتی کردن آن‌ها را تأیید می‌کند. با ادغام قابلیت‌های شرکای منطقه‌ای در چارچوب تحت رهبری آمریکا، خاورمیانه در حال تبدیل شدن به آزمایشگاه اصلی برای آینده جنگ‌های بدون سرنشین و چندحوزه‌ای است.[1][4]