چین فاز اول جزیره مصنوعی در صخره آنتلوپ را تکمیل کرد؛ ابعاد آن از صخره میسچیف فراتر رفت

پس از تقریباً یک دهه توقف در احیای زمین در مقیاس بزرگ، چین فاز اول ساخت و ساز یک جزیره مصنوعی عظیم را در صخره آنتلوپ در دریای چین جنوبی به پایان رسانده است.

تصاویر ماهواره‌ای تأیید می‌کنند که ناوگان کشتی‌های لایروبی و بارج‌هایی که اواخر سال گذشته وارد این آبراه شلوغ شده بودند، اکنون منطقه را ترک کرده‌اند و یک توده خاکی به شدت مستحکم را پشت سر گذاشته‌اند. ناگهانی بودن و مقیاس این پروژه مهندسی، تحلیلگران دفاعی غربی را شگفت‌زده کرده و نشان‌دهنده تشدید قابل توجهی در تلاش‌های پکن برای تثبیت کنترل بر منطقه مورد مناقشه است.[1][4]

ردپای فیزیکی محض این تأسیسات جدید، جغرافیای جزایر پاراسل را به طور اساسی تغییر می‌دهد. محققان با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای تجاری از ارائه‌دهندگانی مانند ونتور، زمین احیا شده را تقریباً ۱,۴۹۰ هکتار اندازه‌گیری کرده‌اند. این امر صخره آنتلوپ را به بزرگترین عارضه در کل دریای چین جنوبی تبدیل می‌کند و از صخره میسچیف (۱,۳۷۹ هکتار) در جزایر اسپراتلی پیشی می‌گیرد و جزیره وودی (۸۹۰ هکتار) را که در حال حاضر به عنوان مرکز اداری و نظامی چین برای منطقه عمل می‌کند، کوچک جلوه می‌دهد.[2][3]

سرعت ساخت و ساز بی‌سابقه بوده است. تنها نُه ماه پیش، صخره آنتلوپ چیزی بیش از یک تپه شنی مرجانی در مجمع‌الجزایر کرسنت نبود. تا اکتبر ۲۰۲۵، تقریباً دو دوجین لایروب چینی وارد تالاب شدند و شن را از بستر دریا پمپاژ کردند تا یک توده خاکی هلالی شکل ایجاد کنند که توسط دیوارهای دریایی تقویت شده در جای خود نگه داشته شده است.

تا مارس ۲۰۲۶، خطوط جزیره شکل گرفته بود و پناهگاه‌های پیش‌ساخته برای خدمه کار و دو کارخانه بتن که برای تغذیه گسترش سریع ساخته شده بودند، تکمیل شدند.[1][2]

زیرساخت‌هایی که اکنون در جزیره قابل مشاهده است، به وضوح به کاربرد نظامی اشاره دارد. برجسته‌ترین ویژگی، یک اسکله آب عمیق ۶۸۰ متری تازه تکمیل شده است که تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهند که در حال حاضر قادر به پذیرش کشتی‌های بزرگ گارد ساحلی چین است. گوشه جنوب شرقی جزیره میزبان یک پد بالگرد تکمیل شده و شبکه‌ای از جاده‌های آسفالت نشده است که ساختمان‌های مختلف اداری و لجستیکی را به هم متصل می‌کند.[1][4]

مهم‌ترین توسعه استراتژیک در لبه شمال غربی جزیره در حال شکل‌گیری است. زمین احیا شده با یک خط ساحلی بیرونی به طور قابل توجهی مستقیم به طول بیش از ۱۱,۰۰۰ فوت طراحی شده است. کار حفاری در حال حاضر یک نوار ۴,۳۰۰ فوتی را پاکسازی کرده است که تحلیلگران آن را زیربنای یک باند پرواز نظامی ارزیابی می‌کنند. اگر این باند به طول کامل ۱۰,۰۰۰ فوت آسفالت شود، قادر خواهد بود پیشرفته‌ترین جت‌های جنگنده و بمب‌افکن‌های استراتژیک H-6 با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای چین را میزبانی کند.[1][2]

از نظر جغرافیایی، صخره آنتلوپ به گونه‌ای قرار گرفته است که به عنوان یک گره حیاتی در شبکه ممانعت از دسترسی/منع منطقه (A2/AD) چین عمل کند. این صخره که تقریباً ۱۶۲ مایل دریایی از پایگاه زیردریایی ارتش آزادی‌بخش خلق در بندر سانیا در جزیره هاینان فاصله دارد، یک منطقه عملیاتی پیشرو فراهم می‌کند که پوشش عملیاتی چین را به سمت جنوب گسترش می‌دهد. همچنین تنها ۲۱۶ مایل دریایی از دانانگ ویتنام فاصله دارد و فشار قابل توجهی بر ادعاهای دریایی و منطقه انحصاری اقتصادی هانوی وارد می‌کند.[2][3]

کاربرد استراتژیک این پایگاه فراتر از مجاورت فوری جزایر پاراسل است. تحلیلگران دفاعی خاطرنشان می‌کنند که بخش شمالی دریای چین جنوبی در هرگونه درگیری احتمالی بر سر تایوان، یک صحنه حیاتی خواهد بود. با ایجاد یک مرکز هوایی و دریایی به شدت مستحکم در صخره آنتلوپ، پکن پوشش راداری همپوشان، قابلیت‌های ضربتی اضافی و یک زنجیره لجستیکی امن به دست می‌آورد که محاسبات عملیاتی را برای ایالات متحده و متحدان منطقه‌ای آن پیچیده می‌کند.[1][4]

مبنای شواهد برای این ارزیابی‌ها به شدت به اطلاعات منبع باز و ارائه‌دهندگان ماهواره‌های تجاری متکی است. از آنجایی که پکن دسترسی به جزایر پاراسل را به شدت محدود می‌کند، تأیید مستقل تأسیسات در سطح زمین به تصاویر مداری وابسته است. سازمان‌هایی مانند ابتکار شفافیت دریایی آسیا پیشرفت لایروبی را ماه به ماه ردیابی کرده‌اند و یک سابقه شفاف و طبقه‌بندی نشده از نظامی‌سازی سریع جزیره ارائه می‌دهند.[2][4]

با وجود شواهد فیزیکی، روایت رسمی همچنان مورد مناقشه است. وزارت دفاع ملی چین به طور رسمی ساخت یک پایگاه نظامی جدید در این مکان را تأیید نکرده است. در عوض، رسانه‌های دولتی وابسته به حکومت ادعا کرده‌اند که توسعه در صخره آنتلوپ برای رفع نیازهای غیرنظامی در نظر گرفته شده است و به طور خاص پیش‌بینی آب و هوا، جستجو و نجات دریایی و تحقیقات علمی را به عنوان محرک‌های اصلی این گسترش ذکر می‌کنند.[1][4]

زمینه تاریخی جزایر پاراسل یک لایه پیچیدگی حقوقی به این توسعه می‌افزاید. چین از زمان یک درگیری کوتاه دریایی با ویتنام جنوبی در سال ۱۹۷۴، کنترل بالفعل بر این مجمع‌الجزایر را اعمال کرده است. با این حال، این عوارض همچنان مورد ادعای ویتنام و تایوان هستند. طبق قوانین بین‌المللی دریایی، جزایر مصنوعی ساخته شده بر روی صخره‌های زیر آب، یک دریای سرزمینی ۱۲ مایل دریایی یا یک منطقه انحصاری اقتصادی ۲۰۰ مایل دریایی ایجاد نمی‌کنند، اگرچه پکن از لحاظ تاریخی این تمایزات حقوقی را نادیده گرفته است.[3][4]

تکمیل فاز اول چندین متغیر حیاتی را حل نشده باقی می‌گذارد. در حالی که توده خاکی بنیادی و تأسیسات اصلی پهلوگیری به پایان رسیده است، جدول زمانی برای آسفالت کردن باند پرواز و نصب سامانه‌های دفاعی دائمی—مانند باتری‌های موشکی سطح به هوا و موشک‌های کروز ضد کشتی—نامشخص است. اندازه تالاب همچنین نشان‌دهنده پتانسیل حضور گسترده شبه‌نظامیان دریایی است، که چین اغلب از آن برای اعمال کنترل بدون تحریک واکنش نظامی متعارف استفاده می‌کند.[2][4]

در حالی که بتن خشک می‌شود و تجهیزات سنگین لایروبی منطقه را ترک می‌کنند، واقعیت استراتژیک دریای چین جنوبی به طور دائمی تغییر کرده است. تبدیل صخره آنتلوپ از یک تپه مرجانی زیر آب به یک ابرقلعه ۱,۴۹۰ هکتاری در کمتر از یک سال، ظرفیت بی‌نظیر پکن در مهندسی دریایی و تمایل آن برای تغییر یک‌جانبه وضعیت ژئوپلیتیکی موجود را نشان می‌دهد.[1][2][4]