برد نفوذ: چگونه قانون مربع معکوس، موازنه میان اخلال الکترونیکی و کشف رادار را تعیین می‌کند

پوشش صوتی به صورت خطی عمل می‌کند: یک آژیر بلند می‌تواند صدای نجوا را خفه کند، صرف‌نظر از اینکه شنونده به منبع صدا نزدیک‌تر شود یا خیر. با این حال، اخلال الکترومغناطیسی در جنگ الکترونیک تحت یک محدودیت هندسی کاملاً متفاوت عمل می‌کند، زیرا سیگنال رادار باید یک مسیر رفت و برگشت را طی کند، در حالی که سیگنال اخلالگر تنها یک مسیر یک‌طرفه را می‌پیماید.

این عدم تقارن، یک مرز فیزیکی سخت به نام «برد نفوذ» ایجاد می‌کند؛ فاصله دقیقی که در آن پژواک بازگشتی رادار بر نویز مصنوعی که قصد کور کردن آن را دارد، غلبه می‌کند.[1][2]

شواهد مربوط به این مرز در معادله برد رادار ریشه دارد؛ یک مدل ریاضی که در دهه ۱۹۴۰ برای کمیت‌سنجی انتشار سیگنال تدوین شد. هنگامی که یک پالس رادار ارسال می‌شود، انرژی آن به صورت کروی پراکنده شده و توان آن بر اساس قانون مربع معکوس افت می‌کند.

زمانی که این پالس به یک هدف برخورد می‌کند، تنها کسری از آن انرژی بازتاب می‌یابد و این پژواک باید مسیر بازگشت به گیرنده را طی کند و مجدداً با یک ضریب مربع معکوس دیگر پراکنده شود. بنابراین، تضعیف کلی پژواک رادار متناسب با توان چهارم معکوس فاصله است.[1][4]

در مقابل، یک اخلالگر خودحفاظتی که روی هواپیمای هدف نصب شده است، نویز خود را مستقیماً به سمت گیرنده رادار ارسال می‌کند. این سیگنال تنها یک مسیر یک‌طرفه را طی می‌کند، به این معنی که توان آن تنها با توان دوم معکوس فاصله کاهش می‌یابد. در فواصل طولانی، سیگنال یک‌طرفه اخلالگر به راحتی بر پژواک دوطرفه و به شدت تضعیف‌شده رادار غلبه می‌کند و عملاً گیرنده را با دیواری از نویز الکترومغناطیسی کور کرده و مانع از استخراج موقعیت هدف توسط رادار می‌شود.[2][3]

اما با کاهش فاصله میان رادار و هدف، معادلات ریاضی به شدت معکوس می‌شوند. از آنجا که با کاهش فاصله، قدرت پژواک رادار با توان چهارم افزایش می‌یابد، رشد آن به صورت تصاعدی سریع‌تر از سیگنال یک‌طرفه اخلالگر است.

مقاله‌ای که در سال ۲۰۲۲ در پلتفرم ResearchGate منتشر شد، به طور خاص این پویایی را مدل‌سازی می‌کند و با تمرکز بر «برد نفوذ رادار تحت اخلال نویز بر اساس معادله رادار»، نقطه تقاطع دقیقی را کمیت‌سنجی می‌کند که در آن پژواک بازگشتی از بدنه هدف دقیقاً با توان نویز اخلالگرِ رسیده به گیرنده برابر می‌شود.[1][4]

در این برد نفوذ مشخص، نسبت اخلال به سیگنال دقیقاً به ۰ دسی‌بل کاهش می‌یابد. در داخل این مرز، پژواک رادار بر نویز مسلط می‌شود و هدف به وضوح روی صفحه رادار ظاهر می‌گردد. شرکت Mercury Systems خاطرنشان می‌کند که این واقعیت فیزیکی، سیستم‌های حفاظت الکترونیکی را مجبور می‌سازد تا به طور مداوم توان خروجی را در برابر میزان نزدیکی به هدف متوازن کنند.

یک اخلالگر نمی‌تواند یک هواپیما را برای همیشه پنهان کند؛ بلکه تنها یک پنجره مشخص از فاصله غیرقابل کشف را می‌خرد، پیش از آنکه هندسه قانون مربع معکوس، هواپیما را مجبور به آشکار شدن کند.[2][3][5]

فاصله دقیق این نقطه تقاطع به چهار متغیر اصلی بستگی دارد: توان ارسال رادار، توان ارسال اخلالگر، سطح مقطع راداری هدف، و پهنای باند سیگنال اخلالگر. یک سطح مقطع راداری بزرگ‌تر، انرژی بیشتری را بازتاب می‌دهد و برد نفوذ را به فواصل دورتری می‌راند. این واقعیت هندسی توضیح می‌دهد که چرا محافظت از هواپیماهای پنهان‌کار که دارای سطح مقطع راداری حداقلی هستند، با استفاده از اخلال الکترونیکی بسیار آسان‌تر از آرایش‌های بزرگ بمب‌افکن‌ها است.[1][3]

شواهدی که این پارامترها را تثبیت می‌کنند، برای اخلال نویز با توان ثابت بسیار مستحکم هستند، زیرا بر فیزیک بنیادی الکترومغناطیس تکیه دارند. با این حال، هنگام ارزیابی تکنیک‌های مدرن اخلال همدوس، این داده‌ها قدرت پیش‌بینی کمتری پیدا می‌کنند. سیستم‌های حافظه فرکانس رادیویی دیجیتال بر توان خام نویز متکی نیستند؛ در عوض، آن‌ها پالس ورودی رادار را ثبت کرده و یک نسخه تأخیریافته و تغییریافته را برای ایجاد اهداف کاذب ارسال می‌کنند، که این امر درگیری را از نبرد توان خام به نبرد زمان‌بندی تغییر می‌دهد.[4][5]

از آنجا که فریب دیجیتال به جای نویز مبتنی بر نیروی خام، بر دستکاری فاز متکی است، محاسبه سنتی برد نفوذ بر اساس تقابل توان چهارم معکوس و قانون مربع معکوس، به طور دقیق برای این سیستم‌ها صدق نمی‌کند. رادار ممکن است سیگنال را به وضوح دریافت کند، اما خود سیگنال یک جعل بی‌نقص ریاضی است. در نتیجه، در حالی که قانون مربع معکوس حد مطلق اخلال نویز را تعیین می‌کند، مرز واقعی کشف در جنگ الکترونیک مدرن، به طور فزاینده‌ای توسط الگوریتم‌های پردازشی تعریف می‌شود تا توان خام ارسال.[3][5]