شهرداران جهان با تصویب بیانیه‌ای خواستار اختیارات و بودجه بیشتر از گروه ۲۰ شدند

این آخر هفته در عمارت گریسی و تالار شهر نیویورک، ۲۵ شهردار و مقام ارشد شهری به نمایندگی از بیش از ۵۰۰ میلیون نفر از ۳۴ شهر جهان، بیانیه مشترکی را تصویب کردند که از کشورهای گروه ۲۰ (G20) می‌خواهد اختیارات مالی و قانونی بیشتری را به سطح محلی واگذار کنند. اجلاس «اربن ۲۰» (U20) در سال ۲۰۲۶، به ریاست مشترک زهران کوامه ممدانی، شهردار نیویورک، و کارن بس، شهردار لس‌آنجلس، در ۲۰ سپتامبر با این اعلامیه رسمی به کار خود پایان داد که شهرها در حال حاضر در حال حل مبرم‌ترین چالش‌های جهانی هستند، اما برای گسترش اقدامات خود به دسترسی مستقیم به منابع مالی بین‌المللی نیاز دارند. این گردهمایی مدیران شهری از سراسر ایالات متحده، کانادا، اروپا، آفریقا، آمریکای لاتین و آسیا را گرد هم آورد و یک جبهه متحد شهری را در آستانه مذاکرات اقتصادی جهانی پیش‌رو ایجاد کرد.[1][6]

توافقنامه تصویب‌شده بر سه بحران به هم پیوسته تمرکز دارد که به‌طور نامتناسبی در مراکز شهری خود را نشان می‌دهند: تامین مسکن مقرون‌به‌صرفه، تاب‌آوری در برابر تغییرات اقلیمی و مدیریت مهاجرت جهانی. برای اولین بار در تاریخ U20، مسکن در کنار اقلیم و مهاجرت به‌طور صریح در دستور کار قرار گرفت که نشان‌دهنده درک فزاینده از ابعاد عظیم بحرانی است که جمعیت‌های شهری با آن مواجه‌اند. بر اساس داده‌های برنامه اسکان بشر ملل متحد (UN-Habitat)، در حال حاضر تا ۳.۴ میلیارد نفر در سراسر جهان نوعی از کمبود مسکن را تجربه می‌کنند؛ رقمی که شامل بیش از ۱.۱ میلیارد نفر حاشیه‌نشین و ساکن در سکونتگاه‌های غیررسمی می‌شود. شهرداران استدلال کردند که فقدان مسکن مناسب و مقرون‌به‌صرفه، اساساً پیشرفت در کاهش فقر، شمول اجتماعی و تاب‌آوری اقلیمی را محدود می‌کند و آن را به یک رکن الزامی در هر استراتژی توسعه جهانی در آینده تبدیل می‌سازد.[6][7]

ممدانی در مراسم تصویب این بیانیه گفت: «مردم عملکرد دولت را از طریق اجاره‌بهایی که می‌پردازند، قبض برقی که روی میز آشپزخانه‌شان است، امنیت فرزندانشان هنگام خروج از خانه و اینکه آیا خانواده‌شان می‌تواند زندگی خوبی بسازد، تجربه می‌کنند.» شهردار نیویورک تاکید کرد که دولت‌های محلی در صورت تجهیز به ابزارهای مناسب می‌توانند تغییرات ملموسی ایجاد کنند و از رهبران ملی خواست تا با جاه‌طلبی‌هایی که در سطح شهرداری‌ها نشان داده شده، همگام شوند. این ائتلاف با گره زدن مطالبات به تجربیات روزمره خانواده‌های کارگر، تلاش کرد تا بحث‌های انتزاعی سیاست‌گذاری بین‌المللی را به نتایج ملموس و محله‌محوری تبدیل کند که شهروندان واقعاً بتوانند آن‌ها را احساس کنند.[6]

در موضوع مسکن، این بیانیه اختیارات قانونی مشخصی را ترسیم می‌کند که به گفته شهرداران باید برای تثبیت بازارهای پرنوسان املاک به مقامات محلی منتقل شود. این اختیارات درخواستی شامل توانایی قانونی برای وضع قوانین حمایت از مستاجران، اجرای تدابیر تثبیت و کنترل اجاره‌بها، اعمال محدودیت‌های سخت‌گیرانه بر اجاره‌های کوتاه‌مدت و الزام به منطقه‌بندی فراگیر برای ساخت‌وسازهای جدید است. رهبران شهری استدلال می‌کنند که افزایش هزینه‌های مسکن به‌سرعت خانواده‌های کارگر را از بازار خارج کرده و ساکنان قدیمی را در شهرهای گروه ۲۰ آواره می‌کند؛ موضوعی که نیازمند مداخلات بسیار بومی در بازار است، نه سیاست‌های کلان ملی که غالباً در رسیدگی به پویایی‌های خاص محله‌های شهری ناکام می‌مانند.[4][6]

اقدام اقلیمی دومین رکن اصلی مطالبات شهری را تشکیل می‌دهد که زمان‌بندی آن به‌طور استراتژیک با آغاز «هفته اقلیم نیویورک» (از ۲۰ تا ۲۷ سپتامبر) همزمان شده است. شهرداران رسماً تعهد خود را برای گذار اقتصاد محلی از سوخت‌های فسیلی تایید کردند تا از ساکنان در برابر هزینه‌های پرنوسان انرژی و اثرات مخرب رویدادهای شدید آب‌وهوایی محافظت کنند. این ائتلاف که توسط گروه شهرهای C40 و سازمان شهرها و دولت‌های محلی متحد (UCLG) تشکیل شده است، قصد دارد با نشان دادن اینکه دولت‌های محلی در حال حاضر در حال اجرای تعهدات بلندپروازانه اقلیمی هستند - تعهداتی که بسیاری از دولت‌های ملی در اجرای آن‌ها با مشکل مواجه‌اند - زمینه را برای مذاکرات آینده COP31 فراهم کند.[1][3][6]

کارن بس، شهردار لس‌آنجلس، با تاکید بر تلاش‌های مستمر شهر خود برای ادغام مستقیم تاب‌آوری اقلیمی با اهداف مسکن، کاربرد عملی دستور کار این اجلاس را به تصویر کشید. او در این مجمع گفت: «اجلاس اربن ۲۰ سال ۲۰۲۶ نشان داد که وقتی شهرها حول چالش‌های روزمره جوامع خود گرد هم می‌آیند، چه دستاوردهایی می‌توانند داشته باشند. ما در لس‌آنجلس این کار را عملی می‌کنیم؛ از حذف زغال‌سنگ و دو برابر کردن شارژرهای خودروهای الکتریکی در سطح شهر گرفته تا ایجاد ظرفیت برای نیم میلیون خانه جدید از طریق برنامه تاریخی تغییر کاربری اراضی.» سخنان او بر تز اصلی این بیانیه تاکید داشت: شهرها برای اقدام منتظر اجازه نیستند، بلکه به دنبال منابعی برای تسریع اقداماتی هستند که از قبل آغاز شده‌اند.[6]

اولویت سوم به واقعیت‌های انسانی و چالش‌های لجستیکی آوارگی جهانی می‌پردازد. این بیانیه صراحتاً مهاجرت را نه به‌عنوان باری که باید کاهش یابد، بلکه به‌عنوان یک دارایی اساسی برای موفقیت اقتصادی و فرهنگی شهرها در نظر می‌گیرد، مشروط بر اینکه شهرها منابع لازم برای حمایت از تازه‌واردان را دریافت کنند. شهرداران از دولت‌های ملی خواستند تا سرمایه‌گذاری مستقیم در خدمات عمومی، زیرساخت‌های مسکن و حفاظت‌های اقلیمی را تامین مالی کنند تا شهرها بتوانند جمعیت‌های آواره را با حفظ کرامت و انسانیت ادغام کنند. آن‌ها تاکید کردند که این سرمایه‌گذاری‌ها برای اطمینان از این موضوع حیاتی است که ورود جمعیت‌های جدید، منابع و خدمات در دسترس ساکنان قدیمی را تحت فشار قرار ندهد.[1][6]

پلتفرم U20 نمایانگر یک بلوک اقتصادی عظیم است و شهرداری‌های شرکت‌کننده در مجموع بیش از یک‌سوم تولید ناخالص داخلی جهانی را تولید می‌کنند. با وجود این وزن اقتصادی عظیم، رهبران خاطرنشان کردند که نظم بین‌المللی در حال حاضر تحت فشار قابل‌توجهی قرار دارد و ثروت و قدرت قانون‌گذاری به‌طور فزاینده‌ای در سطح ملی یا چندملیتی متمرکز باقی مانده است. این بیانیه استدلال می‌کند که حکمرانی مشارکتی و عمل‌گرا در سطح محلی برای بازسازی اعتماد عمومی به نهادهای دموکراتیک کاملاً ضروری است، به‌ویژه در زمانی که برخی از دولت‌های ملی در حال عقب‌نشینی از همکاری‌های بین‌المللی و توافق‌نامه‌های چندجانبه هستند.[1][6]

فراتر از مطالبات سیاستی خاص، این سند به‌عنوان یک اعلامیه قوی از همبستگی سیاسی میان رهبران محلی در سراسر جهان عمل می‌کند. این بیانیه صراحتاً از مجمع شهرداران می‌خواهد تا در کنار مقامات منتخب محلی بایستند که صرفاً به دلیل اجرای وظایف دموکراتیک خود با تهدید، ارعاب یا آزار سیاسی مواجه می‌شوند. گنجاندن این موضوع، بر فشار سیاسی فزاینده و خطرات فیزیکی تحمیل‌شده بر رهبران شهری تاکید می‌کند که اغلب در خط مقدم مطلق بحث‌های ملی به‌شدت دوقطبی در مورد سیاست‌های اقلیمی، تراکم مسکن و مهاجرت فعالیت می‌کنند.[5][6]

بیانیه تصویب‌شده اکنون به‌طور رسمی به دولت‌های ملی گروه ۲۰، سازمان ملل متحد و سایر سازمان‌های بین‌المللی برای دریافت پاسخ رسمی ارائه خواهد شد. در حالی که شهرداران وارد رویدادهای گسترده‌تر هفته اقلیم نیویورک می‌شوند و برای اجلاس‌های جهانی آینده آماده می‌گردند، توافقنامه U20 یک خط پایه متحد و سازش‌ناپذیر ایجاد می‌کند: شهرها آماده‌اند تا به‌عنوان معماران فعال سیاست جهانی عمل کنند، مشروط بر اینکه اختیارات قانونی و سرمایه مالی برای ساخت آن به آن‌ها اعطا شود. ممدانی در پایان گفت: «ما می‌دانیم وقتی دولت برای طبقه کارگر کار می‌کند، چه چیزهایی امکان‌پذیر است. ابزارهای لازم برای مقابله با این چالش‌ها را به شهرها بدهید و ما از پس آن‌ها برخواهیم آمد.»[2][6]