تلفات زلزله ونزوئلا از ۳۰۰۰ نفر گذشت؛ تخمین تخریب ۵۸ هزار ساختمان

هزینه انسانی قدرتمندترین رویداد لرزه‌ای که ونزوئلا در بیش از یک قرن گذشته تجربه کرده است، همچنان در حال افزایش است، زیرا تلاش‌های امدادی ابعاد کامل ویرانی را آشکار می‌سازد. مقامات تأیید کرده‌اند که آمار تلفات ناشی از دو زمین‌لرزه ۲۴ ژوئن از ۳۰۰۰ نفر فراتر رفته است و ده‌ها هزار نفر همچنان در زیر آوارهای گسترده مفقود هستند [۴][۷]. این دو لرزش پیاپی، با بزرگی ۷.۲ و ۷.۵ ریشتر، تنها با فاصله ۳۹ ثانیه در امتداد سیستم گسل سن سباستین رخ دادند و لرزش‌های خشنی را در سراسر خط ساحلی شمالی به راه انداختند و مردم را کاملاً غافلگیر کردند [۵][۷]. ماهیت بی‌سابقه این جفت لرزه‌ای به این معنا بود که زیرساخت‌هایی که از قبل توسط پیش‌لرزه اولیه آسیب دیده بودند، پیش از آنکه تخلیه آغاز شود، تحت تأثیر لرزش اصلی فاجعه‌بار قرار گرفتند.[4][5][7]

با بسته شدن پنجره حیاتی ۷۲ ساعته برای یافتن بازماندگان، تیم‌های جستجو و نجات بین‌المللی – شامل بیش از ۳۰۰۰ پرسنل از ده‌ها کشور – تمرکز خود را از نجات به سمت بازیابی اجساد تغییر دادند [۱][۴]. در حالی که نجات‌های معجزه‌آسای پراکنده لحظات کوتاهی از امید را برای ملتی عزادار به ارمغان آورده است، حجم عظیم زیرساخت‌های فروریخته، خدمات اضطراری محلی را کاملاً تحت فشار قرار داده است [۳][۴]. اکنون واحدهای تخصصی جستجو و نجات شهری مجهز به تصویربرداری حرارتی و دستگاه‌های شنیداری آکوستیک، به طور سیستماتیک ساختمان‌های پاکسازی شده را علامت‌گذاری می‌کنند و واقعیت تلخ تغییر عملیات از نجات جان‌ها به بازیابی اجساد را می‌پذیرند.[1][3][4]

ویرانی فیزیکی به جا مانده از این لرزش‌ها از نظر دامنه حیرت‌آور است. ارزیابی‌های سریع اولیه با استفاده از تصاویر راداری با وضوح بالا از ماهواره‌های سنتینل-۱ آژانس فضایی اروپا نشان می‌دهد که تقریباً ۵۸,۸۷۰ ساختمان در سراسر منطقه آسیب‌دیده، تخریب یا آسیب جدی دیده‌اند [۷]. ایالت ساحلی لاگوایرا بیشترین ضربه را متحمل شد، جایی که کل مجموعه‌های مسکونی، بلوک‌های تجاری و تأسیسات حیاتی دولتی دچار فروریزش‌های فاجعه‌بار «پنکیکی» شدند [۷]. داده‌های ماهواره‌ای تغییرات ناگهانی سطحی را نشان می‌دهند که با شکست ساختاری گسترده مطابقت دارد و تصویری از منطقه‌ای را ترسیم می‌کند که اساساً توسط نیروهای تکتونیکی دگرگون شده است.[7]

این شکست ساختاری گسترده، آسیب‌پذیری‌های دیرینه در برنامه‌ریزی شهری و قوانین ساخت و ساز منطقه را برجسته می‌کند، که برای مقابله با رویدادی با این بزرگی آماده نبودند. زلزله‌شناسان اشاره می‌کنند که عمق کم زمین‌لرزه‌ها – تقریباً ۱۰ کیلومتر زیر سطح – انرژی مخرب منتقل شده مستقیماً به محیط ساخته شده را تقویت کرد [۵]. خسارات ناشی از آن شبکه‌های حیاتی حمل و نقل را فلج کرده، شبکه‌های برق منطقه‌ای را قطع کرده و تخمین زده می‌شود ۱۶,۰۰۰ تا ۱۸,۰۰۰ نفر را بلافاصله بی‌خانمان کرده است، که آنها را مجبور به پناه گرفتن در اردوگاه‌های موقت یا خیابان‌ها کرده است [۷].[5][7]

اکنون بحران به سرعت وارد مرحله جدید و خطرناکی شده است که با تهدیدات ثانویه برای جان انسان‌ها مشخص می‌شود. با توجه به اینکه احتمالاً تا ۶.۸ میلیون نفر تحت تأثیر پیامدهای این فاجعه قرار گرفته‌اند، سازمان‌های بشردوستانه نسبت به یک وضعیت اضطراری بهداشت عمومی قریب‌الوقوع هشدار می‌دهند [۶][۸]. اردوگاه‌های موقتی که برای اسکان آوارگان برپا شده‌اند، با کمبود شدید آب آشامیدنی سالم، تأسیسات بهداشتی کافی و تجهیزات پزشکی ضروری مواجه هستند [۸][۹]. تمرکز جمعیت‌های آسیب‌پذیر در این سکونتگاه‌های موقت، محیطی ایده‌آل برای گسترش سریع بیماری‌های منتقله از آب و بیماری‌هایی که قابل پیشگیری با واکسن هستند، ایجاد می‌کند.[6][8][9]

در پاسخ به تشدید خطرات بهداشتی، سازمان بهداشت پان‌آمریکن و سازمان جهانی بهداشت تیم‌های واکنش منطقه‌ای را برای کاهش تهدید شیوع بیماری‌های عفونی بسیج کرده‌اند؛ وظیفه‌ای که به دلیل فشار بر سیستم مراقبت‌های بهداشتی از قبل شکننده ونزوئلا، به طور تصاعدی دشوارتر شده است [۶]. ده‌ها بیمارستان و کلینیک محلی در طول لرزش‌ها آسیب‌های ساختاری جدی دیده‌اند و ظرفیت تخت و قابلیت‌های مراقبت از تروما را در مناطق سخت آسیب‌دیده به شدت محدود کرده‌اند [۶][۸]. پرسنل پزشکی تحت فشار شدید کار می‌کنند و اغلب مجروحان را در مراکز تریاژ فضای باز درمان می‌کنند.[6][8]

پیامدهای اقتصادی ناشی از زلزله تهدید می‌کند که بحران ملی طولانی‌مدت ونزوئلا را عمیق‌تر کند و بار مالی عظیمی را بر دولتی که از قبل در مضیقه است، اضافه کند. سازمان ملل متحد خسارت فیزیکی را تقریباً ۶.۷ میلیارد دلار تخمین می‌زند که معادل تقریباً ۶ درصد تولید ناخالص داخلی کشور است [۷]. این ضربه مالی به کشوری وارد می‌شود که سال‌ها تورم شدید، بی‌ثباتی سیاسی و فرسودگی زیرساخت‌ها را تحمل کرده است و چشم‌انداز بازسازی سریع، سازمان‌یافته یا جامع را به شدت پیچیده می‌کند. تخریب مراکز حیاتی اقتصادی و زیرساخت‌های صادراتی، اقتصاد منطقه‌ای را بیش از پیش منزوی می‌سازد [۷][۹].[7][9]

با فروکش کردن شوک فوری فاجعه، تمرکز بین‌المللی به سمت تثبیت بلندمدت و حمایت پایدار معطوف شده است. آژانس‌های کمک‌رسان جهانی فوراً درخواست صدها میلیون دلار بودجه اضطراری برای حفظ عملیات امدادی تا پایان سال را دارند و تأکید می‌کنند که بازسازی در سال‌ها اندازه‌گیری خواهد شد، نه ماه‌ها [۶][۹]. برای هزاران خانواده‌ای که هنوز در میان ویرانه‌های لاگوایرا و کاراکاس به دنبال عزیزان مفقود شده خود هستند، مسیر بازسازی به طرز دردناکی نامشخص باقی مانده است و تحت‌الشعاع وظیفه عظیم بازسازی یک ملت درهم شکسته قرار دارد [۲][۳].[2][3][6][9]