درگیری هگست با سی‌بی‌اس بر سر بحران مهمات آمریکا؛ جنگ ایران ذخایر را تخلیه کرده است

بحرانی که بر سر تخلیه سریع پیشرفته‌ترین مهمات ارتش آمریکا در جریان بود، روز یکشنبه زمانی که پیت هگست، وزیر جنگ، در برنامه «رو در رو با ملت» شبکه سی‌بی‌اس وارد یک درگیری بسیار تند شد، علنی گشت. هگست در مواجهه با هشدارهای صنعت خصوصی مبنی بر اینکه ایالات متحده با کمبود حیاتی موشک‌های رهگیر و کروز روبرو است، کنترل خود را از دست داد و فریاد زد که این بحران «داستانی ساختگی است که رسانه‌ها می‌خواهند آن را ترویج دهند.» او اصرار داشت که ذخایر آمریکا همچنان فوق‌العاده قوی هستند و قادر به تحقق تمام اهداف استراتژیک می‌باشند.[1][2]

این درگیری تلویزیونی زمانی بالا گرفت که مارگارت برنان، مجری سی‌بی‌اس، با خواندن کلمات خود هگست، انکار تهاجمی او را به چالش کشید. هگست در جریان یک جلسه استماع مهم کنگره در ۱ مه، تحت سوگند شهادت داده بود که بازسازی کامل ذخایر تسلیحاتی پیشرفته کشور «ماه‌ها تا سال‌ها» طول خواهد کشید. هنگامی که به او یادآوری شد که شخصاً جدول زمانی این بحران را در کنگره تأیید کرده است، وزیر به شدت حالت تدافعی گرفت و به جای پرداختن به واقعیت ریاضی کاهش ذخایر آمریکا، به حمله به خبرنگاران روی آورد.[1][2]

با این حال، واقعیت ریاضی تلخ است. جنگ جاری با ایران — که پنتاگون آن را «عملیات خشم حماسی» نامیده است — ارتش آمریکا را مجبور کرده است که پیشرفته‌ترین مهمات خود را با نرخی غیرقابل تحمل مصرف کند. پس از هزینه‌های سنگین برای حمایت از اوکراین در برابر روسیه و اسرائیل در غزه، عملیات‌های هوایی و دریایی فشرده‌ای که برای حمله به اهداف ایرانی و رهگیری موشک‌های بالستیک ورودی لازم است، بنیه صنعتی دفاعی آمریکا را فراتر از حد تحمل خود برده است.[3]

بر اساس تحلیل اخیر مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS)، درگیری با ایران تقریباً ۲۷ درصد از کل ذخایر موشک‌های کروز تام‌هاوک ارتش را مصرف کرده است. تلفات موشک‌های رهگیر دفاعی حتی شدیدتر است: تخمین زده می‌شود که ۶۱ درصد از موشک‌های رهگیر پاتریوت کشور و تا ۸۰ درصد از سامانه‌های دفاعی ارتفاع بالای ترمینال (THAAD) مصرف شده‌اند. مقامات آمریکایی اذعان دارند که از زمان شروع خصومت‌ها در اواخر فوریه، نیروهای دریایی و هوایی بیش از ۱۰۰۰ موشک تام‌هاوک و نزدیک به ۲۰۰۰ موشک کلیدی دفاع هوایی شلیک کرده‌اند.[3]

علیرغم اطمینان‌های عمومی هگست، اقدامات خصوصی دولت نشان‌دهنده نگرانی عمیق است. هفته گذشته، کاخ سفید یک جلسه اضطراری با مدیران اجرایی بزرگترین شرکت‌های دفاعی آمریکا، از جمله لاکهید مارتین و آرتی‌ایکس، برگزار کرد تا در مورد تسریع تولید تسلیحات گفتگو کند. گزارش شده است که مقامات دفاعی تلاش برای افزایش تولید را به عنوان یک مسئله امنیت ملی فوری تعریف کرده و پرسیده‌اند که آیا تولیدکنندگان غیرنظامی مانند جی‌ای ارواسپیس و اوشکوش می‌توانند به سرعت خطوط مونتاژ تجاری را به تولید دفاعی تبدیل کنند — تاکتیک بسیجی که از زمان جنگ جهانی دوم مشاهده نشده است.[4]

تنگنای اساسی این است که مهمات هدایت‌شونده دقیق مدرن را نمی‌توان یک شبه به تولید انبوه رساند. سامانه‌هایی مانند پاتریوت پی‌ای‌سی-۳ ام‌اس‌ای یا تام‌هاوک بلاک ۵ نیازمند قطعات بسیار تخصصی، موتورهای موشکی جامد پیچیده و مواد معدنی کمیاب هستند — که بیش از ۹۰ درصد آنها تحت کنترل چین است. تحلیلگران صنعت دفاعی تخمین می‌زنند که حتی با بودجه اضطراری و قراردادهای تدارکات چندساله، حداقل پنج تا شش سال طول می‌کشد تا ذخایری که تنها در چند ماه اول سال ۲۰۲۶ مصرف شده‌اند، دوباره پر شوند.[3]

حساسیت دولت نسبت به مسئله ذخایر، پیش از این باعث تلافی سیاسی شده است. در ماه مه، هگست علناً خواستار تحقیقات قانونی درباره سناتور دموکرات مارک کلی، یک کاپیتان بازنشسته نیروی دریایی که عضو کمیته نیروهای مسلح است، شد. پس از آنکه کلی در تلویزیون درباره اینکه «چقدر عمیقاً وارد این انبارها شده‌ایم» ابراز نگرانی کرد، هگست او را متهم کرد که اطلاعات طبقه‌بندی‌شده را «لو داده است». کلی به سرعت اشاره کرد که او در حال نقل قول از شهادت طبقه‌بندی‌نشده خود هگست بوده و خاطرنشان کرد که دولت در تلاش است تا «هزینه جدی» جنگ را از مردم پنهان کند.

شدیدترین پیامد تخلیه مهمات، آسیب‌پذیری استراتژیکی است که در منطقه هند-آرام ایجاد می‌کند. تحلیلگران امنیت ملی هشدار می‌دهند که ایالات متحده در حال مصرف دقیقاً همان ذخایری است که برای بازدارندگی یا مبارزه در یک درگیری بر سر تایوان مورد نیاز است. در حالی که ایالات متحده ارزیابی می‌کند که نشانه‌های فوری از تهاجم چین وجود ندارد، تخلیه قابلیت‌های حمله دوربرد و دفاع هوایی قوی، ارتش را در معرض خطرات کوتاه‌مدت قرار می‌دهد.[3]

این بحران همچنین بر تخلیه اقتصادی نامتقارن جنگ مدرن تأکید می‌کند. ارتش آمریکا به طور معمول مجبور است موشک‌های رهگیر چند میلیون دلاری را برای سرنگونی پهپادها و موشک‌های بالستیک نسبتاً ارزان ایرانی شلیک کند. این نسبت تبادل هزینه به شدت به نفع دشمنانی است که می‌توانند مهمات کم‌هزینه را به تولید انبوه برسانند و پنتاگون را مجبور می‌کند تا موجودی نفیس و گران‌قیمت خود را صرفاً برای حفظ محیط‌های دفاعی به پایان برساند.[3]

در ادامه، پنتاگون کنگره را تحت فشار قرار می‌دهد تا قراردادهای چندساله برای گسترش خطوط تولید سامانه‌های پاتریوت، تاد و تام‌هاوک را تصویب کند. این قراردادها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که به پیمانکاران دفاعی اطمینان مالی لازم برای استخدام نیروی کار متخصص و ساخت طبقات جدید کارخانه را بدهند. با این حال، تا زمانی که این خطوط گسترش‌یافته در اواخر دهه ۲۰۲۰ شروع به تحویل موشک‌های نهایی در مقیاس نکنند، ارتش آمریکا مجبور خواهد بود که با دقت سهمیه‌بندی زرادخانه باقی‌مانده خود را انجام دهد.[4]