دیپلمات کاستاریکایی به عنوان نامزد قوی برای اولین دبیرکل زن سازمان ملل مطرح شد

ربکا گرینزپن، دیپلمات کاستاریکایی و رئیس فعلی آژانس تجارت سازمان ملل، پس از اولین نظرسنجی غیررسمی شورای امنیت، به عنوان پیشتاز برای دبیرکلی بعدی سازمان ملل مطرح شده است. این رأی‌گیری مخفی اولیه که در تاریخ ۳۰ ژوئیه برگزار شد، میزان موفقیت هفت نامزد رسمی را که برای جانشینی آنتونیو گوترش پس از پایان دوره دوم وی در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶ رقابت می‌کنند، ارزیابی کرد. در صورت انتخاب نهایی، گرینزپن اولین زنی خواهد بود که سازمان ملل را در طول ۸۰ سال تاریخ آن رهبری می‌کند.[1][2][3]

از ۱۵ عضو شورای امنیت – شامل پنج عضو دائم و ده عضو انتخابی – خواسته شد تا برای هر نامزد رأی «تشویق»، «دلسرد کردن» یا «بدون نظر» بدهند. گرینزپن ۱۰ رأی تشویق، چهار رأی بدون نظر و تنها یک رأی دلسرد کردن کسب کرد.

نزدیک‌ترین رقیب او در دور اول، کارولین رودریگز-برکت، فرستاده سابق گویان در سازمان ملل بود که ۹ رأی تشویق، دو رأی دلسرد کردن و چهار رأی بدون نظر دریافت کرد. رافائل گروسی از آرژانتین، رئیس فعلی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، با هفت رأی تشویق در جایگاه بعدی قرار گرفت.[1][2][7]

هویت تنها رأی دلسرد کردن علیه گرینزپن تحت قوانین مبهم رأی‌گیری سازمان ملل ناشناس باقی مانده است. با این حال، منبع این رأی متغیر اصلی در نامزدی اوست.

برای کسب توصیه رسمی به مجمع عمومی ۱۹۳ عضوی، یک نامزد حداقل به ۹ رأی مثبت و صفر وتو از سوی «پنج عضو دائم» (P5) – ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه، روسیه و چین – نیاز دارد. اگر تنها مخالف گرینزپن یک عضو دائم باشد، آن رأی به عنوان یک وتوی قطعی در فرآیند انتخاب رسمی که اواخر امسال انجام می‌شود، عمل خواهد کرد.[1][3]

بر اساس سیستم غیررسمی تناوب منطقه‌ای سازمان ملل، اجماع گسترده‌ای وجود دارد که دبیرکل بعدی باید از آمریکای لاتین و کارائیب باشد. این منطقه مجموعه‌ای از مدعیان برجسته را معرفی کرده است. علاوه بر گرینزپن، رودریگز-برکت و گروسی، فهرست نامزدها شامل میشل باچله، رئیس‌جمهور سابق شیلی، و ماریا فرناندو اسپینوزا، وزیر امور خارجه سابق اکوادور نیز می‌شود. ماکی سال، رئیس‌جمهور سابق سنگال، و اولارا اوتونو، دیپلمات اوگاندایی، نیز به طور رسمی در حال رقابت هستند.[2][3][4]

گرینزپن ۷۰ ساله، سوابق عمیقی در حکمرانی ملی و چندجانبه‌گرایی بین‌المللی دارد. او از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ به عنوان معاون رئیس‌جمهور کاستاریکا خدمت کرد و سپس وارد سیستم سازمان ملل شد. او به عنوان معاون مدیر برنامه توسعه سازمان ملل و سپس به عنوان دبیرکل ایبرو-آمریکایی فعالیت کرد. از سال ۲۰۲۱، او کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل (آنکتاد) را رهبری می‌کند، اگرچه در حال حاضر تا سپتامبر برای تمرکز بر نامزدی خود در مرخصی ویژه به سر می‌برد.[4][5][6]

در محافل دیپلماتیک، گرینزپن به طور گسترده به عنوان نامزد تداوم شناخته می‌شود که از حمایت ضمنی دولت گوترش برخوردار است. او در آنکتاد، مسائل بسیار قطبی‌شده جهانی، از جمله پیامدهای اقتصادی جنگ در اوکراین، ویرانی مالی در غزه، و تأثیر افزایش تعرفه‌های ایالات متحده بر کشورهای در حال توسعه را مدیریت کرده است. حامیان او استدلال می‌کنند که این سابقه ثابت می‌کند وی ظرفیت ایجاد پل ارتباطی بین شمال و جنوب جهانی را در دوره‌ای از گسست شدید ژئوپلیتیکی دارد.[1][5]

نامزدی او همچنین دارای اهمیت تاریخی منحصر به فردی است. والدین گرینزپن پناهندگان یهودی لهستانی بودند که از هولوکاست فرار کردند و به آمریکای مرکزی مهاجرت کردند، جایی که پدربزرگ و مادربزرگ مادری او توسط نازی‌ها کشته شدند. در صورت انتخاب، او اولین دبیرکل یهودی خواهد بود. او در سخنرانی‌های اخیر خود در مجمع عمومی، تاریخچه خانواده‌اش را برای تأکید بر ضرورت مأموریت حفظ صلح سازمان ملل یادآور شده و خود را به عنوان «دختر صلح» معرفی می‌کند که اهمیت دیپلماسی بین‌المللی را از نزدیک درک کرده است.[1]

فرآیند انتخاب تا پاییز با مجموعه‌ای از نظرسنجی‌های اضافی ادامه خواهد یافت، که در نهایت شامل برگه‌های رأی با کد رنگی برای متمایز کردن آرای اعضای وتوکننده P5 خواهد بود. انتظار می‌رود شورای امنیت تا ماه اکتبر بر سر یک نامزد واحد به توافق برسد و نام او را برای تأیید نهایی به مجمع عمومی ارسال کند.

تا آن زمان، نامزدها به لابی‌گری با کشورهای عضو ادامه خواهند داد و بین خواسته‌های قدرت‌های غربی، نفوذ فزاینده کشورهای بریکس، و درخواست جهانی جامعه مدنی برای شکستن بالاترین سقف شیشه‌ای سازمان ملل، تعادل برقرار خواهند کرد.[1][3][8]