امارات متحده عربی لانا زکی نسیبه را برای دبیرکلی سازمان ملل نامزد کرد

امارات متحده عربی با معرفی رسمی لانا زکی نسیبه، وزیر مشاور در امور خارجه، گام بلندی برای تصاحب کرسی دبیرکلی سازمان ملل متحد برداشت. این نامزدی در شرایطی اعلام می‌شود که دوره دوم و نهایی آنتونیو گوترش در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶ به پایان می‌رسد.[1][2]

لانا نسیبه که پیش از این نماینده دائم امارات در سازمان ملل بوده است، اکنون به عنوان یکی از بخت‌های اصلی برای هدایت این نهاد بین‌المللی شناخته می‌شود. معرفی یک دیپلمات زن با تبار فلسطینی، پیام روشنی از سوی ابوظبی برای تقویت نقش زنان در عرصه جهانی است.[3]

بر اساس گزارش‌های منتشر شده، این اقدام امارات می‌تواند به دهه‌ها سلطه مردان بر بالاترین مقام سازمان ملل پایان دهد. کارشناسان معتقدند که حضور یک زن از خاورمیانه در این جایگاه، تحولی بی‌سابقه در تاریخ هشتاد ساله این سازمان محسوب می‌شود.[1][3]

مسیر دشوار جانشینی گوترش

رقابت برای جانشینی آنتونیو گوترش اکنون وارد مرحله تازه‌ای شده است. با نزدیک شدن به پایان سال ۲۰۲۶، کشورهای مختلف در حال ارزیابی گزینه‌های خود برای حمایت از نامزدهای احتمالی هستند تا رهبری آینده این نهاد را شکل دهند.[2]

در این میان، نامزدی لانا نسیبه با استقبال برخی از کشورهای در حال توسعه مواجه شده است. تجربه او در شورای امنیت و آشنایی نزدیک با بحران‌های خاورمیانه، از جمله نقاط قوتی است که حامیانش بر آن تاکید فراوانی دارند.[3]

با این حال، انتخاب دبیرکل نیازمند تایید پنج عضو دائم شورای امنیت است. هر یک از این اعضا دارای حق وتو هستند و می‌توانند مسیر انتخاب هر نامزدی را با چالش‌های جدی و موانع سیاسی پیچیده‌ای مواجه کنند.[1]

دیپلمات‌های غربی می‌گویند که رقابت اصلی در ماه‌های آینده بر سر جلب رضایت واشنگتن، پکن و مسکو خواهد بود. امارات با تکیه بر روابط متوازن خود با قدرت‌های بزرگ، امیدوار است بتواند این اجماع حیاتی را ایجاد کند.[2][3]

کارنامه دیپلماتیک لانا نسیبه

لانا زکی نسیبه چهره‌ای ناشناخته در راهروهای سازمان ملل نیست. او سال‌ها به عنوان صدای اصلی امارات در نیویورک فعالیت کرده و در جریان عضویت غیردائم کشورش در شورای امنیت، نقش محوری و تاثیرگذاری ایفا کرده است.[1]

او در دوران حضورش در سازمان ملل، تمرکز ویژه‌ای بر موضوعاتی چون تغییرات اقلیمی، توانمندسازی زنان و حقوق بشر داشته است. این سوابق می‌تواند در جلب حمایت کشورهای اروپایی و نهادهای مدنی بسیار موثر واقع شود.[3]

علاوه بر این، تبار فلسطینی او در شرایط کنونی خاورمیانه، وزن سیاسی خاصی به نامزدی‌اش می‌بخشد. حامیان او معتقدند که این ویژگی می‌تواند به درک بهتر سازمان ملل از پیچیدگی‌های منطقه و یافتن راه‌حل‌های پایدار کمک کند.[3]

با این وجود، برخی ناظران بر این باورند که وابستگی او به یکی از کشورهای ثروتمند حاشیه خلیج فارس، ممکن است انتقاداتی را در میان کشورهای کمتر توسعه‌یافته برانگیزد. امارات برای رفع این نگرانی‌ها نیازمند یک کارزار دیپلماتیک گسترده است.[2]

چشم‌انداز حضور زنان در رهبری جهانی

سازمان ملل از زمان تاسیس خود در سال ۱۹۴۵ تاکنون، ۹ دبیرکل داشته که همگی مرد بوده‌اند. فشارها برای انتخاب یک زن در این جایگاه، طی سال‌های اخیر به شدت افزایش یافته و به یک مطالبه جهانی تبدیل شده است.[1][2]

کمپین‌های متعددی از سوی فعالان حقوق زنان و دیپلمات‌های پیشین برای شکستن این سقف شیشه‌ای شکل گرفته است. نامزدی لانا نسیبه، پاسخی مستقیم به این مطالبات فزاینده در سطح بین‌المللی ارزیابی می‌شود.[3]

پیش از این نیز نام‌هایی چون کریستینا فیگرس از کاستاریکا به عنوان نامزدهای احتمالی مطرح شده بودند. حضور چندین زن قدرتمند در این رقابت، نشان‌دهنده تغییر رویکرد جهانی به سوی رهبری فراگیرتر و متنوع‌تر است.[2]

اگر لانا نسیبه موفق به کسب این کرسی شود، نه تنها نخستین زن، بلکه نخستین شهروند کشورهای عربی حوزه خلیج فارس خواهد بود که به این مقام دست می‌یابد. این دستاورد می‌تواند الهام‌بخش میلیون‌ها زن در سراسر خاورمیانه باشد.[1][3]

چالش‌های پیش روی سازمان ملل

دبیرکل آینده سازمان ملل با فهرستی طولانی از بحران‌های جهانی روبرو خواهد بود. از تغییرات اقلیمی گرفته تا درگیری‌های مسلحانه در اروپا و خاورمیانه، این نهاد نیازمند رهبری قاطع، نوآورانه و عمل‌گرا است.[2]

بودجه محدود و اختلافات عمیق میان اعضای دائم شورای امنیت، کارایی این سازمان را در سال‌های اخیر کاهش داده است. لانا نسیبه در صورت انتخاب، باید راهی برای بازگرداندن اعتماد جهانی به این نهاد پیدا کند.[3]

امارات متحده عربی با معرفی این نامزد، نشان داده است که قصد دارد نقش فعال‌تری در معماری نظم نوین جهانی ایفا کند. ابوظبی اکنون باید ثابت کند که نامزد معرفی شده‌اش، توانایی عبور از این موانع ساختاری را دارد.[1][2]

ماه‌های آینده شاهد رایزنی‌های فشرده و لابی‌گری‌های گسترده در نیویورک و پایتخت‌های قدرت‌های بزرگ خواهیم بود. نتیجه این رقابت، مسیر آینده دیپلماسی چندجانبه را برای یک دهه آینده تعیین خواهد کرد.[1][3]