رفتن به محتوای اصلی
دیپلماسی بین‌المللگروه هفت· 6 دقیقه مطالعه· در اخبار و سیاست

فشار متحدان گروه هفت بر واشنگتن در نشست پاریس؛ ابهام در سیاست آمریکا پیرامون اوکراین و ایران

دیپلمات‌های ارشد هفت کشور صنعتی در پاریس گردهم آمدند تا رویکرد احتمالی و متغیر دولت آینده آمریکا در قبال جنگ اوکراین و تنش‌های خاورمیانه را به چالش بکشند؛ مذاکراتی پشت درهای بسته که از عمیق‌تر شدن شکاف میان واشنگتن و متحدان سنتی‌اش حکایت دارد.

به قلم مریم علوی

این خبر را به اشتراک بگذارید

گوش‌ دهید

وزرای امور خارجه گروه هفت در ۹ نوامبر ۲۰۲۶ در پاریس گردهم آمدند تا بحران‌های فزاینده امنیت بین‌الملل را بررسی کنند. محور اصلی این نشست، بازخواست هیئت آمریکایی درباره تغییرات پیش‌بینی‌شده در سیاست خارجی واشنگتن پیرامون جنگ‌های اوکراین و خاورمیانه بود.[1][2]

این گردهمایی دیپلماتیک نمایندگان ارشد فرانسه، آلمان، ایتالیا، بریتانیا، ژاپن، کانادا و ایالات متحده را گردهم آورده است. پاریس، به عنوان میزبان، این مذاکرات اضطراری را با هدف شفاف‌سازی راهبرد ۱۲ تا ۱۸ ماه آینده کاخ سفید برای پایتخت‌های اروپایی ترتیب داد.[1]

مارکو روبیو، نماینده آمریکا، با پرسش‌های بی‌پرده همتایان خود در زمینه میزان تعهد واشنگتن به پیمان‌های امنیتی مشترک روبه‌رو شد. این گفتگوها بیانگر مقطعی تعیین‌کننده برای این ائتلاف هفت‌گانه است که به‌طور سنتی در برابر تهدیدهای بزرگ ژئوپلیتیک موضعی هماهنگ اتخاذ می‌کرد.[3][4]

رهبران اروپایی بیش از هر چیز نگران کاهش احتمالی کمک‌های نظامی و مالی آمریکا به کی‌یف هستند. گروه هفت از زمان تهاجم فوریه ۲۰۲۲ ستون فقرات دفاعی اوکراین بوده است و خروج احتمالی ایالات متحده، بار مالی ناممکنی را بر دوش اقتصادهای اروپایی خواهد گذاشت.[2][5]

دستور کار نشست همچنین جنگ سایه رو به تشدید میان اسرائیل و ایران را در اولویت قرار داد. وزرا در پی ایجاد پاسخی هماهنگ بودند تا هم‌زمان با مهار پیشرفت‌های هسته‌ای تهران و شبکه‌های شبه‌نظامی وابسته در منطقه، مانع از وقوع جنگی فراگیر شوند.[2][3]

شکاف بر سر دفاع از کی‌یف

موضع مشترک ائتلاف در برابر تهاجم روسیه اکنون با جدی‌ترین آزمون خود در پنج سال گذشته مواجه شده است. دیپلمات‌های اروپایی با این مطالبه مشخص به پاریس آمدند که واشنگتن باید به تعهدات پیشین خود در قبال حاکمیت ملی و تمامیت ارضی اوکراین پایبند بماند.[1][4]

گروه هفت پیش‌تر در سال ۲۰۲۴ بسته وام ۵۰ میلیارد دلاری برای اوکراین را نهایی کرده بود که بازپرداخت آن از محل سود حدود ۳۰۰ میلیارد دلار دارایی مسدودشده بانک مرکزی روسیه تضمین شده است. وزرا اکنون در حال بررسی راه‌هایی هستند تا این سازوکار مالی را از گزند تغییرات سیاسی احتمالی در واشنگتن مصون نگه دارند.[2]

زنجیره‌های تأمین تسلیحاتی اروپا به‌شدت به صنایع نظامی آمریکا وابسته است. وزارتخانه‌های دفاع اروپایی تخمین می‌زنند که بدون استمرار ارسال تسلیحات آمریکایی، قادر نخواهند بود گلوله‌های توپخانه ۱۵۵ میلی‌متری و سامانه‌های پاتریوت را متناسب با ظرفیت صنعتی روسیه تولید کنند.[1][5]

حضور روبیو در پاریس مجرایی مستقیم برای متحدان بود تا نگرانی‌های خود را انتقال دهند. اگرچه مشروح گفتگوها محرمانه باقی مانده، شواهد درزکرده از فضای پرتنش مذاکرات حاکی از فشار سنگین مقامات اروپایی برای تعیین جدول زمانی دقیق ارسال کمک‌ها در سه ماهه نخست ۲۰۲۷ است.[3][4]

احتمال تحمیل توافقی سازش‌کارانه از سوی واشنگتن، کشورهای شرق اروپا را به‌شدت نگران کرده است. سران گروه هفت در تلاش‌اند به این اجماع محکم پایبند بمانند که هرگونه مذاکره صلح باید تحت اراده کی‌یف باشد، نه اینکه از سوی قدرت‌های خارجی برای خروج سریع تحمیل شود.[2]

مهار تهدیدات منطقه‌ای ایران

فراتر از اروپای شرقی، وزرا بخش درخورتوجهی از وقت نشست را به وضعیت متشنج خاورمیانه اختصاص دادند. ائتلاف میان حمایت سنتی از امنیت اسرائیل و ضرورت حیاتی جلوگیری از درگیری همه‌جانبه با حضور بازیگران منطقه‌ای، در تنگنا قرار گرفته است.[2]

عملیات‌های نظامی اخیر آمریکا و اسرائیل علیه منافع و مواضع ایران، خطر تقابل کنترل‌ناپذیر را تشدید کرده است. اعضای اروپایی گروه هفت خواهان احیای روندهای دیپلماتیک برای مهار برنامه هسته‌ای تهران هستند؛ برنامه‌ای که از زمان فروپاشی برجام پیوسته گسترش یافته است.[2][5]

مواضع غیرقابل‌پیش‌بینی واشنگتن در قبال ایران، هماهنگی‌های پیشین اروپا برای اجرای سفت‌وسخت تحریم‌ها را پیچیده کرده است. مذاکرات پاریس در پی همگام‌سازی ابزارهای فشار اقتصادی بود؛ به‌ویژه بر سر صادرات روزانه حدود ۱.۵ میلیون بشکه نفت ایران به بازارهای آسیایی.[1][3]

امنیت دریانوردی در دریای سرخ و تنگه هرمز نیز از موضوعات محوری نشست بود. با ادامه تهدیدها علیه کشتیرانی بین‌المللی، گروه هفت در حال بررسی استقرار نیروهای دریایی برای حفاظت از آبراه‌هایی است که حدود ۱۲ درصد تجارت جهان از آن‌ها عبور می‌کند.[1][4]

امنیت ناوبری در دریای سرخ و تنگه هرمز کماکان از اولویت‌های حیاتی کشورهای عضو گروه هفت محسوب می‌شود.

وزرا پیرامون اثربخشی راهبردهای بازدارندگی در برابر شبکه نیروهای متحد ایران به بحث پرداختند. میان هفت کشور بر سر اینکه آیا سیاست فشار حداکثری پاسخگو خواهد بود یا تعامل دیپلماتیک هدفمند ثبات بلندمدت می‌آورد، اختلاف‌نظرهای پایدار وجود دارد.[3][5]

آزمون همبستگی در گروه هفت

نشست پاریس نمادی از چالشی ساختاری در گروه هفت است. با افزایش فشارهای سیاسی داخلی در تک‌تک کشورهای عضو، حفظ یک سیاست خارجی یکپارچه و منسجم در گستره سه قاره به مأموریتی دشوار تبدیل شده است.[1]

ژاپن و کانادا نیز ملاحظات خاص خود را درباره دامنه حضور بین‌المللی ایالات متحده مطرح کرده‌اند. توکیو بیش از همه نگران است که تمرکز بیش‌ازحد واشنگتن بر خاورمیانه و اروپا، موجب جسارت بیشتر رقبا در حوزه اقیانوس هند و آرام در سال ۲۰۲۷ شود.[2][4]

عدم انتشار بیانیه‌های رسمی یا متن مشروح گفتگوهای ۹ نوامبر مانع از درک دقیق پاسخ‌های طرف آمریکایی شده است. با این حال، فشار هماهنگ شش کشور دیگر نشان‌دهنده اراده جمعی آنان برای مقید ساختن واشنگتن به تعهدات امنیتی چندجانبه است.[3][5]

ابزارهای اقتصادی مؤثرترین اهرم گروه هفت به شمار می‌روند؛ ائتلافی که بیش از ۴۰ درصد تولید ناخالص داخلی جهان را نمایندگی می‌کند. تصمیم یک‌جانبه آمریکا در زمینه تحریم‌ها یا تعرفه‌ها، توان جمعی این گروه برای اعمال فشار بر مسکو و تهران را به فرسایش می‌برد.[1][2]

مقامات فرانسوی در جایگاه میزبان، بر فوریت دستیابی به خودمختاری راهبردی اروپا پای فشردند. این اصطکاک‌های دیپلماتیک، گفتمان برلین و پاریس را برای توسعه قابلیت‌های دفاعی مستقل و رساندن بودجه نظامی اعضای ناتو به فراتر از هدف پایه ۲ درصد سرعت بخشیده است.[4][5]

مقامات فرانسوی در جایگاه میزبان، بر فوریت دستیابی به خودمختاری راهبردی اروپا پای فشردند.

چشم‌انداز ماه‌های پیش‌رو

نتایج مذاکرات پاریس معماری امنیتی جهان را در آستانه سال ۲۰۲۷ رقم خواهد زد. کارگروه‌های تخصصی گروه هفت مأمور شده‌اند طی ۹۰ روز آینده برنامه‌های عملیاتی اضطراری را برای سناریوهای مختلف سیاست خارجی آمریکا تدوین کنند.[1][3]

بازارهای مالی بین‌المللی نیز این واگرایی دیپلماتیک را زیر نظر دارند؛ به‌ویژه اثرات آن بر بهای جهانی انرژی و سرمایه‌گذاری‌های تسلیحاتی. هرگونه شکاف علنی میان اعضای گروه هفت می‌تواند زنجیره‌های تأمین جهان را که پیش‌تر از دو جنگ ضربه خورده‌اند، دستخوش نوسان شدید کند.[2]

انتظار می‌رود بیانیه پایانی وزرا اهداف مشترک را بازتاب دهد، اما ادبیات دیپلماتیک آن قادر نخواهد بود اختلافات راهبردی عمیق را پنهان سازد؛ تنظیم چنین متنی نیازمند تعادلی ظریف میان خطوط قرمز متغیر واشنگتن و پیام مشترک ائتلاف است.[4][5]

برای کی‌یف و همسایگانش در خط مقدم، تکاپوهای دیپلماتیک پاریس اهمیتی بنیادین و حیاتی دارد. رهبران اوکراین نظاره‌گرند که آیا متحدان اروپایی موفق می‌شوند تعهدات تسلیحاتی آمریکا را در فصل دشوار زمستان تضمین کنند یا خیر.[1][2]

آزمون واقعی دستاوردهای نشست پاریس در هفته‌های آتی نمایان خواهد شد، یعنی زمانی که کلمات پشت درهای بسته به اقدامات عملی در میدان بدل شوند. گروه هفت باید نشان دهد توانایی تطبیق با تحولات سیاسی اعضا را بدون عدول از اصول امنیتی دارد.[3][5]

این گردهمایی دیپلماتیک در عین حال گامی مقدماتی برای نشست آتی سران گروه هفت است. دیپلمات‌ها می‌کوشند تا اختلاف‌نظرهای ریشه‌دار مطرح‌شده در پاریس، مانع از پیشبرد برنامه‌های مشترک در حوزه‌های اقلیمی و اقتصادی در سال آینده نشود.[1][4]

با پایان نشست و خروج وزرا از پاریس، بار سنگین اجرای توافقات بر دوش پایتخت‌ها قرار می‌گیرد. بقای اتحاد سنتی غرب اکنون به این وابسته است که آیا این هفت کشور می‌توانند نگرانی‌های مشترکشان را به راهبردی هماهنگ و کاربردی بدل سازند یا خیر.[2][5]

آنچه نمی‌دانیم

  • متن دقیق سخنان و نقل‌قول‌های وزرا، زیرا جلسات پاریس پشت درهای بسته برگزار شد و صورت‌جلسه عمومی از آن منتشر نشده است.
  • شرایط یا جدول زمانی مشخصی که مارکو روبیو درباره ادامه کمک‌های تسلیحاتی آمریکا به اوکراین ارائه کرده است.
  • نحوه هماهنگی گروه هفت برای تداوم فشار بر صادرات نفت ایران در صورت تصمیم واشنگتن به اعمال تحریم‌های یک‌جانبه.
اعضای اروپایی گروه هفت 45%دولت در حال استقرار آمریکا 35%متحدان حوزه هند و آرام 20%
اعضای اروپایی گروه هفت
پایتخت‌های اروپایی استمرار حمایت همه‌جانبه از اوکراین را شرطی حیاتی برای امنیت و بقای نظم قاره اروپا می‌دانند.
دولت در حال استقرار آمریکا
واشنگتن تمایل خود را برای بازنگری در تعهدات خارجی و واگذاری هزینه‌های امنیتی به متحدان سنتی نشان می‌دهد.
متحدان حوزه هند و آرام
توکیو و اتاوا بر این باورند که تمرکز بر بحران‌های آتلانتیک و خاورمیانه نباید به بازدارندگی غرب در شرق آسیا آسیب بزند.

منابع

پوشش منابع

5 منبع

3 دیدگاه شناسایی‌شده

اعضای اروپایی گروه هفت 45%دولت در حال استقرار آمریکا 35%متحدان حوزه هند و آرام 20%
  1. [1]The Washington Timesاعضای اروپایی گروه هفت

    Foreign ministers gather in Paris for G7 talks as global crises in Ukraine, Iran continue

    مطالعه در The Washington Times →
  2. [2]The Hinduاعضای اروپایی گروه هفت

    G7 Ministers meet on efforts to end Ukraine conflict, halt new Iran war

    مطالعه در The Hindu →
  3. [3]The Times of Israelدولت در حال استقرار آمریکا

    G7 ministers press Rubio on Iran, Ukraine at Paris talks

    مطالعه در The Times of Israel →
  4. [4]Courthouse News Serviceدولت در حال استقرار آمریکا

    G7 ministers press Rubio on Iran, Ukraine at Paris talks

    مطالعه در Courthouse News Service →
  5. [5]L'Orient-Le Jourمتحدان حوزه هند و آرام

    G7 ministers press Rubio on Iran, Ukraine at Paris talks

    مطالعه در L'Orient-Le Jour →
گوش‌ دهید

نظرات

همیشه در جریان باشید

هر زاویه. هر روز.

اخبار اخبار و سیاست با پوشش کامل منابع و تحلیل دیدگاه‌ها، هر روز و رایگان.