حملات موشکی و پهپادی ایران میلیاردها دلار خسارت به زیرساخت‌های اطلاعاتی آمریکا در خاورمیانه وارد کرد

در شب ۲ مارس، دو پهپاد تهاجمی از نوع شاهد ایران به حریم هوایی ریاض نفوذ کردند و با دور زدن پدافند هوایی عربستان، به بخش آسیب‌پذیر محوطه سفارت آمریکا که میزبان ایستگاه سیا (CIA) بود، حمله کردند. این نفوذ خاص، خسارت ساختاری را به یک کریدور دسترسی برای تسلیحات بعدی تبدیل کرد و یکی از مستندترین تلفات اطلاعاتی درگیری جاری را رقم زد. این حمله یک حادثه منفرد نبود، بلکه گرهی در یک کارزار گسترده‌تر و سیستماتیک بود که هدف آن برچیدن بنیان‌های فنی آگاهی موقعیتی آمریکا در خاورمیانه است.[5]

طی شش ماه گذشته، حملات موشکی و پهپادی ایران خسارات فیزیکی بی‌سابقه‌ای به تأسیسات اطلاعاتی و سخت‌افزارهای نظارتی آمریکا در سراسر منطقه وارد کرده است. بر اساس ارزیابی‌های منتشر شده در میان مقامات آمریکایی و کشورهای حاشیه خلیج فارس، این تخریب از هرگونه تلفات فیزیکی قبلی که سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا متحمل شده‌اند، فراتر است. زیرساخت‌های هدف قرار گرفته بسیار فراتر از پایگاه‌های نظامی متعارف بوده و شامل تجهیزات تخصصی لازم برای حفظ شبکه هشدار اولیه منطقه‌ای واشنگتن می‌شود.[1][2][3][6]

دامنه تخریب شامل پایانه‌های ارتباطات ماهواره‌ای، مراکز پردازش داده، و سامانه‌های برق و خنک‌کننده با ظرفیت بالا است که برای عملکرد فناوری نظارتی پیشرفته ضروری هستند. حملات بیش از ۱۰۰ هدف را در حداقل ۱۱ تأسیسات نظامی آمریکا در هفت کشور از جمله قطر، امارات متحده عربی، بحرین، اردن، کویت، عراق و عربستان سعودی مورد اصابت قرار داده‌اند. تهران با تمرکز بر این گره‌های حیاتی، عملاً معماری‌ای را که داده‌های اطلاعاتی را پردازش و به واشنگتن منتقل می‌کند، تخریب کرده است.[1][2][5]

از جمله مهم‌ترین تلفات، سامانه‌های راداری مشترک نظامی-اطلاعاتی با ارزش بالا هستند. تصاویر ویدئویی و ماهواره‌ای تخریب یک سامانه راداری AN/TPY-2 در اردن و یک رادار آرایه فازی AN/FPS-12 در قطر، به همراه سامانه‌های آسیب‌دیده در امارات و بحرین را تأیید کرده‌اند. این تأسیسات راداری ستون فقرات شبکه دفاع هوایی و دریایی منطقه را تشکیل می‌دهند و تخریب آنها نقاط کور فوری در برابر موشک‌های ورودی و تحرکات اطراف تنگه هرمز ایجاد می‌کند.[1][4][5]

هزینه مالی این کارزار هدفمند سرسام‌آور است، به طوری که انتظار می‌رود هزینه‌های تعمیر و جایگزینی به میلیاردها دلار برسد. برآوردهای قبلی مؤسسه امریکن اینترپرایز (American Enterprise Institute) نشان می‌داد که تعمیر زیرساخت‌های نظامی گسترده‌تر می‌تواند بیش از ۵ میلیارد دلار هزینه داشته باشد. با این حال، آن رقم عمدتاً سایت‌های اطلاعاتی اختصاصی و سخت‌افزارهای بسیار طبقه‌بندی شده و پیچیده‌ای را که اکنون تخریب آنها تأیید شده است، شامل نمی‌شد.[2][3][4][6]

مقیاس حملات دو فشار مالی را برای واشنگتن ایجاد کرده است: نیاز فوری به بازسازی زیرساخت‌های آسیب‌دیده و نیاز مبرم به جایگزینی رهگیرهای گران‌قیمتی که برای دفاع از آنها استفاده شده است. پنتاگون به طور جداگانه ۶۷ میلیارد دلار بودجه اضطراری درخواست کرده است که شامل ۱۸.۲ میلیارد دلار تخصیص یافته برای پر کردن مجدد ذخایر موشک‌ها و رهگیرهای پیشرفته‌ای است که در جریان دفاع از این سایت‌های منطقه‌ای مصرف شده‌اند.[2]

این بار مالی کنگره را مجبور می‌کند تا تخصیص‌های اضطراری را به طور خاص برای بازسازی تأسیسات اطلاعاتی هدف قرار گرفته شناسایی کند. قانون‌گذاران اکنون در حال مقایسه هزینه‌های این بودجه‌های بازسازی اضطراری با هزینه‌های عملیاتی گسترده‌تر درگیری وسیع‌تر با ایران هستند. ماهیت بی‌سابقه خسارات همچنین باعث شده است که این موضوع مورد بررسی دقیق قرار گیرد که چرا پنتاگون و سازمان‌های اطلاعاتی آمادگی بهتری برای دفاع از تأسیسات دولتی ثابت در برابر حملات مستمر پهپادی نداشتند.[2][5][6]

فراتر از هزینه‌های مالی فوری، از دست رفتن تأیید شده ظرفیت جمع‌آوری اطلاعات، واشنگتن را مجبور به ارزیابی مجدد اساسی آرایش نیروهای پیشرو خود کرده است. برنامه‌ریزان نظامی و مقامات اطلاعاتی در حال بررسی مجدد این موضوع هستند که پرسنل و حسگرهای حساس باید در منطقه‌ای که اکنون با تهدید فزاینده قابلیت‌های موشکی در حال تحول تهران روبرو است، در کجا مستقر شوند.[5][6]

تصمیمات سخت‌گیرانه‌ای که در ماه‌های آینده اتخاذ می‌شوند، آینده ردپای اطلاعاتی آمریکا در خاورمیانه را تعیین خواهد کرد. مقامات باید تصمیم بگیرند که آیا سایت‌های راداری مشترک نظامی-اطلاعاتی همچنان نقاط جمع‌آوری اطلاعات قابل دوامی هستند یا نیاز به جابجایی به خارج از برد حمله مستقیم ایران دارند. در نهایت، این کارزار آسیب‌پذیری‌های حیاتی را در معماری نظارتی منطقه‌ای آشکار کرده و ایالات متحده را مجبور به طراحی مجدد شبکه اطلاعاتی خود برای بقا در محیطی با رقابت فزاینده کرده است.[5][6]