نظم جدید خاورمیانه: چگونه چین پس از حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، آتش‌بس برقرار کرد

خاورمیانه از لبه پرتگاه یک جنگ منطقه‌ای ویرانگر عقب‌نشینی کرده است، و این راه نجات دیپلماتیک نه از واشنگتن یا ژنو، بلکه از پکن نشأت گرفت. پس از ۴۸ ساعت وحشتناک از تشدید حملات نظامی بین ایالات متحده، اسرائیل و ایران، چین با موفقیت چارچوب آتش‌بس جدیدی را برقرار کرده است. این مداخله دیپلماتیک، مارپیچ خطرناکی را متوقف می‌کند که با فروپاشی آتش‌بس قبلی در اوایل این هفته آغاز شد و تهدید می‌کرد که کل خلیج فارس را درگیر یک درگیری گسترده‌تر کند. چین با ورود به این خلاء برای میانجیگری و توقف خصومت‌ها، یک تغییر ژئوپلیتیکی عمیق را تثبیت کرده و نشان‌دهنده ظهور یک نظم جدید و چندقطبی در خاورمیانه است.[4]

ضرورت دستیابی به راه‌حل پس از فروپاشی کامل آتش‌بس شکننده آوریل به اوج خود رسید. تنش‌ها زمانی شعله‌ور شد که نیروهای ایرانی به سه کشتی تجاری که قصد عبور از تنگه هرمز را از طریق مسیر جنوبی نزدیک عمان داشتند، حمله کردند. در پاسخ، ایالات متحده موج عظیمی از حملات هوایی تلافی‌جویانه را آغاز کرد و فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) حدود ۹۰ هدف را در امتداد خط ساحلی ایران، از جمله پدافند هوایی، انبارهای پهپادی و زیرساخت‌های دریایی مورد هدف قرار داد.[1]

وضعیت به سرعت رو به وخامت گذاشت، زیرا دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در حاشیه نشست ناتو علناً آتش‌بس موجود را «پایان‌یافته» اعلام کرد و نسبت به حملات سنگین‌تر هشدار داد. ایران بلافاصله با پرتاب پهپادها و موشک‌هایی که سایت‌های نظامی آمریکا و زیرساخت‌های متحدانش در بحرین، کویت و قطر را هدف قرار دادند، تلافی کرد. با به صدا درآمدن آژیرها در نزدیکی مقر ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در بحرین و گزارش وزارت بهداشت ایران مبنی بر حداقل ۱۴ تلفات ناشی از حملات آمریکا، به نظر می‌رسید منطقه درگیر یک تشدید فاجعه‌بار شده است.[2][3]

این تبادل آتش، منطقه گسترده‌تر را نیز در امان نگذاشت. در حالی که آمریکا و ایران به تبادل ضربات می‌پرداختند، متحدان واشنگتن در خلیج فارس مستقیماً در خط آتش قرار گرفتند. نیروهای نظامی کویت مجبور شدند موشک‌ها و پهپادهای بالستیک ورودی را ساقط کنند، در حالی که این درک که یک جنگ تمام‌عیار به ناچار زیرساخت‌های این کشورهای حیاتی تولیدکننده انرژی را ویران خواهد کرد، فشار زیادی برای یافتن یک راهکار دیپلماتیک فوری ایجاد کرد.[3]

پکن وارد عمل شد. وزارت امور خارجه چین با درک پیامدهای اقتصادی فاجعه‌بار بسته شدن تنگه هرمز، فوراً خواستار کاهش تنش شد و هشدار داد که ابزارهای نظامی نمی‌توانند مسائل اساسی موجود را حل کنند. دیپلمات‌های چینی با استفاده از نفوذ اقتصادی عظیم و شراکت استراتژیک جامع خود با تهران، مذاکرات اضطراری پشت پرده را آغاز کردند. برخلاف میانجیگری سنتی غربی که اغلب متکی بر تهدید به اجبار نظامی یا تحریم‌های فلج‌کننده است، پکن از موقعیت خود به عنوان خریدار اصلی انرژی خاورمیانه استفاده کرد تا هر دو طرف را مجبور به بازگشت به میز مذاکره کند.[4]

مکانیسم این آتش‌بس جدید منعکس‌کننده استراتژی منحصر به فرد «شبه‌میانجیگری» چین است. پکن جزئیات دقیق قوانین دریایی یا بازرسی‌های هسته‌ای را دیکته نمی‌کند؛ در عوض، یک چتر اقتصادی و دیپلماتیک سطح بالا فراهم می‌کند که ادامه درگیری را برای همه طرف‌ها ناخوشایند می‌سازد. برای ایران، که اقتصادش به شدت به صادرات نفت به آسیا وابسته است، رنجاندن بزرگترین مشتری خود خط قرمزی بود که نمی‌توانست از آن عبور کند. برای ایالات متحده، این درک که یک درگیری طولانی‌مدت مستلزم تعهد نظامی گسترده و نامحدود در خلیج فارس است، راهکار چینی را به یک ضرورت عمل‌گرایانه، هرچند تلخ، تبدیل کرد.[2][4]

منافع اقتصادی که محرک مداخله چین بود، بسیار زیاد بود. فروپاشی آتش‌بس قبلی پیش از این شروع به ضربه زدن به اقتصادهای شکننده آسیایی کرده بود و شوک‌هایی را در سراسر زنجیره‌های تأمین جهانی ایجاد می‌کرد. تنگه هرمز یک گلوگاه حیاتی برای تقریباً ۲۰ درصد از نفت و گاز طبیعی تجارت شده در جهان است. با از سرگیری خصومت‌ها، ترافیک دریایی عملاً متوقف شد و حدود ۶۰۰ دریانورد در خلیج فارس و آب‌های اطراف گرفتار شدند.[1][3]

بازارهای مالی به شدت به حملات از سر گرفته شده واکنش نشان دادند. تحلیلگران هشدار دادند که بسته شدن طولانی‌مدت تنگه نه تنها باعث افزایش سرسام‌آور قیمت نفت می‌شود، بلکه زنجیره‌های تأمین فناوری پیشرفته در سراسر آسیا را نیز به شدت مختل می‌کند و بانک‌های مرکزی را مجبور به چرخه‌های انقباضی سخت‌گیرانه می‌کند. پکن با میانجیگری در آتش‌بس، نه تنها به عنوان یک صلح‌ساز منطقه‌ای، بلکه به عنوان ضامن امنیت اقتصادی خود و ثبات گسترده‌تر بازار آسیا عمل کرد.[4]

این پیروزی دیپلماتیک یک اتفاق منفرد نیست؛ بلکه اوج یک استراتژی بلندمدت است. پایه و اساس این لحظه در سال ۲۰۲۳ گذاشته شد، زمانی که چین با موفقیت میانجیگری برای احیای تاریخی روابط دیپلماتیک بین رقبای دیرینه، عربستان سعودی و ایران را انجام داد. آن موفقیت اولیه ظرفیت پکن را برای عبور از خطوط گسل فرقه‌ای و ژئوپلیتیکی پیچیده منطقه، بدون حمل بار تاریخی قدرت‌های غربی، نشان داد. اکنون، با میانجیگری در یک بحران نظامی مستقیم که ایالات متحده و اسرائیل را درگیر می‌کند، چین جایگاه خود را از یک شریک اقتصادی منطقه‌ای به یک ذینفع اصلی امنیتی ارتقا داده است.[4]

پیامدهای این امر برای واشنگتن عمیق است. برای دهه‌ها، ایالات متحده به عنوان هژمون بلامنازع و ضامن امنیت خاورمیانه عمل کرده است. با این حال، بحران اخیر محدودیت‌های بازدارندگی نظامی آمریکا را برجسته کرد. در حالی که ارتش آمریکا ظرفیت خود را برای حمله دقیق به ده‌ها هدف ایرانی نشان داد، نتوانست بدون ریسک یک جنگ طولانی‌مدت و چندجبهه‌ای، تنگه هرمز را به طور یکجانبه امن کند. این واقعیت که یک دولت آمریکایی مجبور شد آتش‌بسی را که توسط رقیب اصلی جهانی‌اش میانجیگری شده بود، به طور ضمنی بپذیرد، نشان‌دهنده یک توازن مجدد چشمگیر در قدرت جهانی است.[1][4]

اسرائیل نیز با چشم‌انداز استراتژیک اساساً تغییر یافته‌ای روبرو است. اسرائیل کاتز، وزیر دفاع اسرائیل، هشدار داده بود که ارتش در حالت آماده‌باش بالا قرار دارد و آماده است برای از بین بردن تهدیدها، برای سومین بار به ایران حمله کند. در حالی که آتش‌بس با میانجیگری چین تبادل فوری موشک‌ها را متوقف می‌کند، اسرائیل را با ایرانی جسورتر روبرو می‌سازد که اکنون از پوشش دیپلماتیک صریح پکن برخوردار است. این آتش‌بس نگرانی‌های اصلی اسرائیل در مورد برنامه هسته‌ای ایران یا شبکه نیروهای نیابتی منطقه‌ای آن را حل نمی‌کند و زمینه را برای اصطکاک دیپلماتیک در آینده فراهم می‌کند.[1][4]

علاوه بر این، محاسبات سیاسی داخلی در ایالات متحده، طول عمر این توافق را پیچیده می‌کند. با توجه به اینکه رئیس‌جمهور ترامپ علناً آتش‌بس قبلی را «پایان‌یافته» اعلام کرده و از روند مذاکرات ابراز نارضایتی عمیق کرده است، تمایل سیاسی در واشنگتن برای دیپلماسی پایدار و صبورانه به طرز چشمگیری پایین است. دولت آمریکا حملات ایران به تانکرهای تجاری را به عنوان اقدامات تروریستی می‌بیند، که هرگونه سازش دائمی را از نظر سیاسی مسموم می‌کند.[1]

با وجود آرامشی که بازارهای جهانی را فرا گرفته است، آتش‌بس جدید بسیار شکننده باقی می‌ماند. اختلافات اساسی که باعث خشونت‌های اخیر شد—به ویژه، کنترل بر خطوط کشتیرانی در تنگه هرمز و اجرای مرزهای دریایی—هنوز حل نشده است. انتظار می‌رود مذاکرات فنی بین آمریکا و ایران از سر گرفته شود، اما تضاد اساسی بین آزادی ناوبری در مقابل حاکمیت سرزمینی همچنان پابرجاست.[1][2]

در نهایت، رویدادهای این هفته به عنوان یک راهنمای قطعی برای واقعیت ژئوپلیتیکی جدید عمل می‌کنند. دوران مدیریت بحران یک‌جانبه غربی در خاورمیانه به پایان رسیده است. به جای آن، یک پویایی چندقطبی پیچیده ظهور کرده است، جایی که وابستگی متقابل اقتصادی که توسط پکن اعمال می‌شود، به اندازه سخت‌افزار نظامی مستقر شده توسط واشنگتن تعیین‌کننده است. در حالی که گرد و غبار بر فراز خلیج فارس فرو می‌نشیند، جهان باید با پارادایمی سازگار شود که در آن مسیر صلح در خاورمیانه به طور فزاینده‌ای از چین می‌گذرد.[4]