اوج ۱.۸ درجه‌ای: چگونه مدل‌های اقلیمی جهان به سمت عبور موقت و حذف کربن تغییر مسیر دادند

معماری اولیه توافقنامه پاریس در سال ۲۰۱۵، گرمایش ۱.۵ درجه سانتی‌گراد را به عنوان سقف مطلق جوی در نظر می‌گرفت؛ حد و مرز سختی که انتشار جهانی باید پیش از عبور از آن متوقف می‌شد. اجماع علمی کنونی که این هفته در گزارش «محدود کردن عبور موقت» برنامه محیط زیست سازمان ملل (UNEP) رسمی شد، با این دما نه به عنوان یک سقف، بلکه به عنوان خط پایه‌ای برای بازگشت برخورد می‌کند.

تفاوت در فرض یک نقض موقت است. از آنجا که بودجه کربن باقی‌مانده برای جلوگیری از عبور دما از ۱.۵ درجه سانتی‌گراد بسیار ناچیز است، استراتژی اقلیمی جهانی رسماً به مسیر «عبور موقت، اوج و کاهش» تغییر یافته است. این چارچوب می‌پذیرد که سیاره فراتر از هدف گرم خواهد شد، گرمایش را به پایین‌ترین اوج ممکن محدود می‌کند و سپس برای خنک کردن دوباره زمین، بر حذف دی‌اکسید کربن از جو تکیه می‌کند.[1]

این تغییر، واقعیت ریاضیاتی را که مدل‌های اقلیمی سال‌ها پیش‌بینی کرده‌اند، به رسمیت می‌شناسد. بر اساس گزارش UNEP، اقدام جهانی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای آن‌قدر کند بوده است که نمی‌توان از عبور از مرز ۱.۵ درجه سانتی‌گراد در چند سال آینده جلوگیری کرد.

حتی اگر دولت‌ها برنامه‌های اقلیمی ملی موجود خود را به طور کامل اجرا کنند و به تعهدات اضافی انتشار خالص صفر پایبند باشند، خوش‌بینانه‌ترین سناریو اکنون اوج گرمایش را در حدود ۱.۸ درجه سانتی‌گراد بالاتر از سطح پیش از صنعتی شدن می‌بیند. اینگر اندرسن، مدیر اجرایی UNEP، اظهار داشت: «بیایید شفاف باشیم که هدف ۱.۵ همچنان هدف اصلی است. اما اکنون باید به گونه‌ای متفاوت به آن نزدیک شویم؛ از بالا.»[1]

مسیر عبور موقت، واکنش اقلیمی را به سه مرحله به هم پیوسته تقسیم می‌کند. مرحله اول یک واکنش فوری با تمرکز بر کند کردن روند گرمایش از طریق کاهش سریع انتشار، به ویژه با کاهش متان و سایر آلاینده‌های کوتاه‌عمر است.

مرحله دوم، مقابله و مهار، با نزدیک شدن دما به اوج خود آغاز می‌شود. در این دوره، اقتصادها باید حداقل به انتشار خالص صفر برسند و هم‌زمان با تأثیرات اقلیمی شدیدتر سازگار شوند. مرحله نهایی، تاب‌آوری بلندمدت، شامل کاهش مجدد دما از طریق انتشار خالص منفی پایدار دی‌اکسید کربن است.[2]

این مرحله نهایی، حذف دی‌اکسید کربن را از یک طرح پشتیبان به یک ابزار الزامی اقلیمی ارتقا می‌دهد. بازگشت به ۱.۵ درجه سانتی‌گراد مستلزم خارج کردن CO2 از جو و ذخیره دائمی آن با استفاده از سیستم‌های مبتنی بر طبیعت مانند جنگل‌کاری و فناوری‌های مهندسی‌شده حذف کربن است.

با این حال، گزارش UNEP تأکید می‌کند که حذف کربن نمی‌تواند جایگزین کاهش فوری انتشار شود. شرکت‌ها و دولت‌ها نمی‌توانند به انتشار در سطوح کنونی ادامه دهند و برای حل مشکل در آینده به فناوری‌های حذف تکیه کنند؛ انتشار باید ابتدا به شدت کاهش یابد و زیرساخت‌های حذف، به انتشارات باقی‌مانده رسیدگی کرده و مرحله خنک‌سازی خالص منفی را پیش ببرند.[1][2]

تفاوت بین ۱.۵ درجه سانتی‌گراد و اوج ۱.۸ درجه سانتی‌گراد پیامدهای شدیدی به همراه دارد. هر کسر اضافی از یک درجه، فشار بر اکوسیستم‌ها، سیستم‌های غذایی و سلامت انسان را افزایش می‌دهد. این گزارش هشدار می‌دهد که تولید جهانی غذا در غیاب سازگاری مؤثر، ممکن است تا سال ۲۰۵۰ تا ۱۴ درصد کاهش یابد.

علاوه بر این، دماهای اوج بالاتر و دوره‌های طولانی‌تر عبور موقت، احتمال عبور از نقاط بی‌بازگشت غیرقابل‌جبران، مانند بی‌ثباتی صفحات یخی بزرگ، تخریب جنگل‌های بارانی آمازون و اختلال در گردش واژگونی نصف‌النهاری اقیانوس اطلس را افزایش می‌دهد.[1]

از آنجا که تأثیرات در حال انباشته شدن هستند، کاهش انتشار و سازگاری باید با هم پیش بروند. UNEP تأکید می‌کند که سازگاری نیازمند سرمایه‌گذاری بیشتر، نهادهای قوی‌تر و ترتیبات حاکمیتی جدید و فراگیر است. حتی اگر بازگشت به زیر ۱.۵ درجه سانتی‌گراد تضمین شود، بسیاری از کشورها و جوامع با خسارات غیرقابل‌بازگشتی مواجه خواهند شد که مسائل عمیق عدالت اقلیمی را مطرح می‌کند.

اندرسن با اشاره به اینکه کشورهایی که مسئولیت تاریخی بیشتری در قبال تغییرات اقلیمی دارند باید رهبری این تلاش را بر عهده بگیرند، خاطرنشان کرد: «ما باید برابری و عدالت را در نظر بگیریم، زیرا این امر باید در هسته تمام اقدامات باشد.»[1][4]

از نظر بودجه کربن سیاره‌ای، تنها حدود ۱۳۰ گیگاتن CO2 اضافی می‌تواند از سال ۲۰۲۶ به بعد منتشر شود تا شانس ۵۰ درصدی برای محدود کردن گرمایش جهانی به ۱.۵ درجه سانتی‌گراد بدون عبور موقت حفظ شود. با رسیدن انتشار جهانی گازهای گلخانه‌ای به رکورد ۵۴ میلیارد تن معادل CO2 در سال ۲۰۲۵، این بودجه عملاً به پایان رسیده است.

برای ماندن در این محدوده، انتشار باید در کمی بیش از شش سال به طور پیوسته به صفر برسد؛ مسیری که گزارش UNEP اذعان می‌کند دیگر امکان‌پذیر نیست و مسیر عبور موقت را به بهترین گزینه باقی‌مانده تبدیل می‌کند.[3][8]

پذیرش رسمی چارچوب عبور موقت، مرحله جدیدی در سیاست بین‌المللی اقلیمی را رقم می‌زند. رسیدن به انتشار خالص صفر دیگر مقصد نهایی نیست، بلکه یک نقطه عطف ضروری در مسیر رسیدن به انتشار خالص منفی است.

شدت دهه‌های آینده کاملاً به این بستگی دارد که اقتصاد جهانی با چه سرعتی بتواند دما را به اوج خود برساند. همان‌طور که آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، خلاصه کرد: «ما باید عبور موقت از ۱.۵ درجه را تا حد امکان کوچک و کوتاه کنیم. این امر نیازمند عبور موقتی از جنس جاه‌طلبی است.»[1][6]