پیروزی تاریخی حزب آلترناتیو برای آلمان در انتخابات ایالتی زاکسن-آنهالت همزمان با ریزش آرای حزب دموکرات مسیحی

برای در دست گرفتن حکومت ایالت زاکسن-آنهالت آلمان، حزب «آلترناتیو برای آلمان» (AfD) باید اکثریت مطلق کرسی‌های پارلمان ماگدبورگ را در اختیار داشته باشد، چرا که تمامی احزاب سیاسی دیگر از ائتلاف با آن‌ها سر باز می‌زنند. پس از انتخابات ایالتی روز یکشنبه، به نظر می‌رسد این شرط محقق نشده است. در حالی که این حزب راست‌گرای افراطی توانست ۴۴٫۴ درصد آرا را به دست آورد - که بیش از دو برابر نتیجه آن‌ها در سال ۲۰۲۱ است و شکستی سنگین به حزب دموکرات مسیحی (CDU) به رهبری فریدریش مرتس وارد کرد - پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که AfD برای رسیدن به حد نصاب لازم جهت تشکیل دولت مستقل، حدود سه کرسی کم دارد.[3][4]

این انتخابات با مشارکت بی‌سابقه ۷۶٫۵ درصدی در سراسر این ایالت ۲٫۱ میلیون نفری همراه بود که نشان‌دهنده اهمیت بالای رقابتی است که در سراسر اروپا با دقت دنبال می‌شد. سهم آرای حزب AfD قوی‌ترین عملکرد یک حزب راست‌گرای افراطی در هر انتخابات ایالتی آلمان از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون محسوب می‌شود. با وجود کسب اکثریت نسبی قاطع، واقعیت‌های ساختاری سیستم نمایندگی تناسبی آلمان به این معناست که کسب بیشترین آرا به‌طور خودکار قدرت اجرایی را به همراه نمی‌آورد.[1][3][4][5]

حزب حاکم دموکرات مسیحی (CDU) که به مدت ۲۴ سال رهبری زاکسن-آنهالت را بر عهده داشته، با ریزش فاجعه‌بار آرا مواجه شد. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که این حزب راست میانه حدود ۱۷٫۸ تا ۱۸٫۴ درصد آرا را کسب کرده است، در حالی که در انتخابات ایالتی قبلی در سال ۲۰۲۱، ۳۷٫۱ درصد آرا را در اختیار داشت. این نتیجه، حزب مرتس را با فاصله‌ای زیاد در جایگاه دوم قرار می‌دهد، توازن قوا در این ایالت شرقی را به‌طور بنیادین تغییر داده و پرسش‌های فوری درباره رهبری ملی او در آستانه انتخابات فدرال آینده مطرح می‌کند.[2][4][6]

رهبری AfD با نادیده گرفتن کمبود ریاضی کرسی‌ها در پیش‌بینی‌های اولیه، به‌سرعت مدعی دریافت اختیار برای تشکیل دولت شد. اولریش زیگموند، نامزد ۳۵ ساله و پیشتاز AfD در زاکسن-آنهالت، یکشنبه عصر در جمع هواداران شادمان در مقر این حزب در ماگدبورگ سخنرانی کرد. زیگموند گفت: «ما دقیقاً به همان چیزی رسیدیم که برایش برنامه‌ریزی کرده بودیم. ما در این ایالت تاریخ‌ساز شدیم.» او افزود که این نتیجه «کل آلمان را به لرزه درخواهد آورد.»[2][3][5]

زیگموند همچنین انتقادات تندی را متوجه دولت فدرال و رهبر ملی حزب دموکرات مسیحی کرد. او به شبکه تلویزیونی دولتی ARD گفت: «فریدریش مرتس یک کمپینر بسیار خوب برای ما در این کارزار انتخاباتی بود. هر روزی که این مرد در دفتر صدراعظمی حضور داشته باشد، یک روز اضافی است.» آلیس وایدل، رهبر مشترک ملی AfD نیز با تکرار همین موضع، نتیجه پیش‌بینی‌شده را «خارق‌العاده» توصیف کرد و اظهار داشت که «دست حزب به سوی همه کسانی که می‌خواهند زاکسن-آنهالت را بهتر کنند، دراز است.»[5]

سازوکار اصلی که مانع از رسیدن AfD به مقام نخست‌وزیری ایالتی می‌شود، «Brandmauer» یا دیوار آتش است؛ یک سیاست سخت‌گیرانه که توسط تمامی احزاب جریان اصلی آلمان حفظ شده و هرگونه همکاری سیاسی، ائتلاف‌سازی یا هماهنگی قانون‌گذاری با AfD را ممنوع می‌کند. از آنجا که پیش‌بینی می‌شود AfD بتواند ۳۹ کرسی از ۸۳ کرسی لاندتاگ (پارلمان ایالتی) را کسب کند، این حزب فاقد ۴۲ کرسی لازم برای انتخاب مستقل نخست‌وزیر ایالتی است.[2][3][4][6]

سیاست دیوار آتش ریشه در جایگاه ایدئولوژیک AfD و وضعیت رسمی آن بر اساس قوانین آلمان دارد. در سال ۲۰۲۳، سازمان اطلاعات داخلی آلمان (BfV)، شاخه زاکسن-آنهالت حزب AfD را به عنوان یک «جنبش افراط‌گرای راست تاییدشده» طبقه‌بندی کرد. این نهاد با اشاره به گرایش‌های بیگانه‌ستیزانه، یهودستیزانه و ضددموکراتیک در میان اعضای این حزب، شاخه ایالتی آن را تحت نظارت شدید قرار داد.[3][6]

پلتفرم انتخاباتی AfD در زاکسن-آنهالت ضمن بهره‌برداری از نارضایتی‌های عمیق منطقه‌ای، تغییرات رادیکالی را در سیاست‌ها پیشنهاد داد. کارزار زیگموند وعده داد که یک نیروی ویژه ایالتی برای اخراج مهاجران ایجاد کند، بودجه آنچه را که این حزب تبلیغات چپ‌گرایانه می‌نامد قطع کند و زاکسن-آنهالت را از شبکه پخش عمومی منطقه‌ای خارج سازد. این حزب همچنین متعهد شد که آموزش در خانه را - که در حال حاضر در سراسر آلمان ممنوع است - به منظور ترویج آنچه تربیت میهن‌پرستانه می‌خواند، قانونی کند.[5]

طنین این پلتفرم انتخاباتی، شکاف‌های پایدار اقتصادی و اجتماعی میان شرق و غرب آلمان را برجسته می‌کند. از زمان اتحاد دوباره، زاکسن-آنهالت بیش از یک‌چهارم جمعیت خود را از دست داده و با رکود صنعتی دست‌وپنجه نرم کرده است. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که حمایت از AfD به‌شدت از سوی رأی‌دهندگانی هدایت می‌شود که احساس می‌کنند دولت فدرال در برلین با آن‌ها مانند شهروندان درجه دو رفتار می‌کند؛ احساسی که با مخالفت شدید با سیاست‌های ملی مهاجرت و حمایت نظامی از اوکراین درآمیخته است.[4]

با انزوای AfD، بار تشکیل دولت بر دوش حزب به‌شدت تضعیف‌شده دموکرات مسیحی (CDU) می‌افتد. محاسبات برای تشکیل یک ائتلاف از جریان اصلی بسیار پیچیده است، زیرا آرای باقی‌مانده میان چندین حزب کوچک‌تر تقسیم شده است. پیش‌بینی می‌شود که حزب چپ میانه سوسیال دموکرات (SPD) و سبزها هر کدام حدود ۸٫۴ تا ۹٫۲ درصد آرا را کسب کنند، در حالی که آرای حزب سوسیالیست چپ (Die Linke) در حدود ۸٫۶ تا ۹٫۳ درصد در نوسان است.[2][3][4]

ائتلاف سارا واگن‌کنشت (BSW)، یک حزب انشعابی با رویکرد محافظه‌کارانه اجتماعی اما چپ‌گرایانه اقتصادی که از حزب چپ جدا شده، بر این چندپارگی می‌افزاید. پیش‌بینی می‌شود BSW با کسب ۵٫۱ درصد آرا، به‌سختی از حد نصاب ۵ درصدی لازم برای ورود به پارلمان ایالتی عبور کرده و چهار کرسی به دست آورد. حزب لیبرال دموکرات آزاد (FDP)، شریک کوچک در دولت ایالتی رو به پایان، با سقوط به ۲٫۴ درصد، نمایندگی خود را به‌طور کامل از دست خواهد داد.[2][3][4][6]

برای تشکیل یک اکثریت حاکم، CDU احتمالاً باید یک ائتلاف اقلیت با SPD و سبزها تشکیل دهد. با این حال، یک دولت اقلیت برای تصویب بودجه و جان سالم به در بردن از رأی اعتماد، نیازمند مدارا یا رأی ممتنع قانون‌گذاران حزب چپ یا BSW خواهد بود. CDU از نظر تاریخی یک دیوار آتش ثانویه در برابر همکاری با حزب چپ حفظ کرده است، که هرگونه توافق رسمی را برای پایگاه محافظه‌کار مرتس از نظر سیاسی مسموم می‌سازد.[3]

مذاکرات طولانی‌مدت ائتلاف به عنوان یک آزمون فشار برای دیوار آتش (Brandmauer) عمل خواهد کرد. اگر احزاب جریان اصلی نتوانند یک دولت باثبات تشکیل دهند، زاکسن-آنهالت ممکن است با ماه‌ها فلج سیاسی مواجه شود یا مجبور به برگزاری انتخابات زودهنگام گردد. اکنون تمرکز فوری به ماگدبورگ معطوف شده است، جایی که لاندتاگ تازه‌منتخب باید تشکیل جلسه دهد و تلاش کند تا یک نخست‌وزیر ایالتی را از میان مجلسی به‌شدت دچار تفرقه انتخاب کند.[2][3][6]