پیش‌بینی ال‌نینیوی بی‌سابقه: دمای جهانی ۲۰۲۷ به سطوحی می‌رسد که تا ۲۰۳۷ انتظار نمی‌رفت

برای سال‌ها، مدل‌های اقلیمی پیش‌بینی می‌کردند که جهان تا اوایل دهه ۲۰۳۰ به طور مداوم از آستانه گرمایش ۱.۵ درجه سانتیگراد عبور نخواهد کرد و تا حدود سال ۲۰۳۷ به ۱.۷۶ درجه بالاتر از سطح پیش از دوران صنعتی نخواهد رسید. اما جو همیشه از یک مسیر صاف و خطی پیروی نمی‌کند. اکنون، یک الگوی ال‌نینیوی در حال تشدید سریع در اقیانوس آرام، با انتشار گازهای گلخانه‌ای پایه تلاقی کرده و تهدید می‌کند که گرمایش یک دهه آینده را در یک سال پرنوسان و ناگهانی متمرکز کند.[3]

بر اساس تحلیل جدیدی که با واشنگتن پست به اشتراک گذاشته شده است، ۹۵ درصد احتمال وجود دارد که سال ۲۰۲۷ تمام رکوردهای قبلی دمای جهانی را بشکند. دانشمندان اقلیمی تخمین می‌زنند که ترکیب گرمایش ناشی از فعالیت‌های انسانی و ال‌نینیوی کنونی می‌تواند میانگین دمای جهانی را به ۱.۷۶ درجه سانتیگراد بالاتر از سطح پیش از دوران صنعتی برساند. این نشان‌دهنده یک جهش ناگهانی ۱۳ ساله جلوتر از روند گرمایش تثبیت‌شده است و به طور موقت سیاره را در معرض شرایط حرارتی قرار می‌دهد که در بالاترین حد پیش‌بینی‌ها تا سال ۲۰۴۰ یا به طور متوسط تا سال ۲۰۳۷ انتظار نمی‌رفت.[3]

اداره ملی اقیانوسی و جوی (NOAA) اوایل تابستان امسال هشدار ال‌نینیو را اعلام کرد و خاطرنشان ساخت که این پدیده به سرعت در اقیانوس آرام استوایی توسعه یافته است. داده‌های اخیر NOAA نشان می‌دهد که ۸۱ درصد احتمال دارد این سامانه تا اواخر سال ۲۰۲۶ به یک ال‌نینیوی «بسیار قوی» تبدیل شود و تا اوایل بهار ۲۰۲۷ ادامه یابد.[1]

مکانیسم این جهش دمایی ریشه در انتقال حرارت اقیانوسی دارد. رویدادهای ال‌نینیو مانع از بالا آمدن آب سرد و عمیق اقیانوس در سواحل آمریکای جنوبی می‌شوند و به مناطق وسیعی از اقیانوس آرام اجازه می‌دهند تا گرمای به دام افتاده را به جو ساطع کنند. از آنجایی که دمای جو کمی از گرمایش اقیانوس عقب‌تر است، شدیدترین تأثیرات حرارتی سامانه کنونی انتظار می‌رود در سال ۲۰۲۷ آشکار شود و ناهنجاری جهانی را حدود ۰.۲۹ درجه سانتیگراد بالاتر از آنچه روند پایه پیش‌بینی می‌کرد، افزایش دهد.[1]

سازمان جهانی هواشناسی (WMO) بارها هشدار داده است که همگرایی ال‌نینیو و انتشار گازهای پایه، دمای جهانی را به «قلمرو ناشناخته» سوق خواهد داد. در حالی که ناظران بین‌المللی تأکید می‌کنند که یک سال بالاتر بودن از مرز ۱.۵ یا ۱.۷ درجه به معنای نقض دائمی اهداف بلندمدت توافق پاریس نیست، اما این افزایش موقت، محدودیت‌های زیرساخت‌های جهانی را آزمایش خواهد کرد. WMO خاطرنشان می‌کند که این جهش حرارتی پیامدهای گسترده‌ای برای مدیریت آب، امنیت غذایی و سلامت عمومی خواهد داشت.[2][4][5][6]

پیامدهای پایین‌دستی دنیای ۱.۷۶ درجه‌ای، حتی اگر موقت باشد، سیستمی است. هوای گرم‌تر به صورت تصاعدی رطوبت بیشتری را در خود نگه می‌دارد – تقریباً ۷ درصد بیشتر به ازای هر درجه سانتیگراد گرمایش. این واقعیت فیزیکی به این معنی است که سال ۲۰۲۷ نه تنها احتمالاً گرم‌ترین سال ثبت شده خواهد بود، بلکه مرطوب‌ترین سال نیز خواهد بود و باعث رویدادهای بارش شدید در برخی مناطق و تشدید خشکسالی در مناطق دیگر می‌شود.[5]

برنامه‌ریزان زیرساخت‌ها از هم‌اکنون در حال آماده شدن برای این تأثیر هستند. جهش حرارتی ناگهانی عملاً یک دهه زمان آماده‌سازی را که شهرداری‌ها و بخش‌های کشاورزی برای سازگاری با شرایط اقلیمی اواسط دهه ۲۰۳۰ تصور می‌کردند، از بین می‌برد. شبکه‌های برق، که در طول گرمای شدید کارایی انتقال خود را از دست می‌دهند، با تقاضاهای سرمایشی بی‌سابقه‌ای روبرو خواهند شد، در حالی که سیستم‌های مدیریت آب باید بین رودخانه‌های جوی و دوره‌های طولانی خشکی، نوسانات شدید را مدیریت کنند.[4][5]

مسیر بلندمدت، با این حال، همچنان توسط انتشار گازها تعیین می‌شود. تحلیل‌های Carbon Brief نشان می‌دهد که در حالی که نوسانات طبیعی مانند ال‌نینیو می‌تواند تا ۰.۲ درجه سانتیگراد در یک سال مشخص اضافه یا کم کند، روند پایه زیرین کاملاً توسط فعالیت‌های انسانی هدایت می‌شود. انتظار می‌رود پس از فروکش کردن ال‌نینیوی کنونی، دمای جهانی در سال‌های ۲۰۲۸ و ۲۰۲۹ کاهش یابد، هرچند به یک خط پایه باز خواهد گشت که به طور دائمی بالاتر از دهه گذشته است.[3]