ال‌نینو ماه‌ها پیش از نقطه اوج مورد انتظار، رکورد تاریخی ناهنجاری دمایی را شکست

ناهنجاری دمای سطح آب در مرکز استوایی اقیانوس آرام به ۳.۰۵ درجه سانتی‌گراد بالاتر از میانگین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۰ رسیده و رسماً رکورد مدرن پیشین یعنی ۳.۰۲ درجه سانتی‌گراد در اواخر نوامبر ۲۰۱۵ را پشت سر گذاشته است. این نقطه عطف که توسط شاخص پرکاربرد «نینو ۳.۴» ثبت شده، نشان‌دهنده قوی‌ترین رویداد ال‌نینو در حداقل ۱۵۰ سال ثبت داده‌های مدرن و احتمالاً بزرگ‌ترین مورد در یک هزاره اخیر است.

آنچه خوانش کنونی را به‌طور ویژه‌ای قابل‌توجه می‌سازد، زمان‌بندی آن است: این ناهنجاری ماه‌ها پیش از اوج‌گیری معمول این پدیده اقلیمی در فصل زمستان، از آستانه تاریخی خود عبور کرده است. از منظر تاریخی، هر ال‌نینوی قدرتمند ثبت‌شده پس از اواسط سپتامبر به تقویت خود ادامه داده است؛ روندی که نشان می‌دهد رویداد کنونی هنوز چندین ماه تشدید مداوم را در پیش دارد.[1][2]

رویدادهای ال‌نینو زمانی رخ می‌دهند که آب‌های استوایی اقیانوس آرام به‌طور غیرعادی گرم می‌شوند و با سرکوب جریان معمول بالا آمدن آب‌های سرد عمقی، مقادیر عظیمی از گرمای ذخیره‌شده اقیانوس را به جو منتقل می‌کنند. هواشناسان هرگونه ناهنجاری دمایی بالاتر از ۰.۵ درجه سانتی‌گراد را به‌عنوان ال‌نینو طبقه‌بندی می‌کنند، در حالی که خوانش‌های فراتر از ۲.۰ درجه سانتی‌گراد رسماً به‌عنوان رویدادهای «بسیار قوی» یا «سوپر» شناخته می‌شوند.

تشدید سریع رویداد سال ۲۰۲۶ به‌طور چشمگیری از روند توسعه سوپر ال‌نینوهای ۱۹۹۷-۱۹۹۸ و ۲۰۱۵-۲۰۱۶ که پیش‌تر به‌عنوان معیار گرمایش شدید اقیانوس‌ها شناخته می‌شدند، پیشی گرفته است. تا اوایل سپتامبر، این ناهنجاری‌ها تقریباً یک درجه کامل بالاتر از سطوح ثبت‌شده در مقطع زمانی مشابه در آن سال‌های تاریخی قرار داشتند.[1][2][3]

مدل‌های پیش‌بینی اکنون برآورد می‌کنند که این ناهنجاری می‌تواند تا ماه نوامبر یا دسامبر به رقم بی‌سابقه ۴.۰ درجه سانتی‌گراد برسد و سیستم اقلیمی جهان را به قلمرویی کاملاً ناشناخته سوق دهد. زیک هاوس‌فادر، دانشمند اقلیم‌شناس، با ارزیابی میانگین ۱۴ مدل پیش‌بینی مختلف، نقطه اوج پیش‌بینی‌شده را «حیرت‌انگیز» توصیف کرد، در حالی که سایر پژوهشگران این پدیده به‌سرعت در حال تشدید را در «سطح گودزیلا» نامیده‌اند.

از آنجا که هیچ سیستم پیش‌بینی فصلی تاکنون در برابر رویدادی با این عظمت مطلق راستی‌آزمایی نشده است، دانشمندان به وجود سطحی از عدم قطعیت ذاتی در تعیین نقطه اوج دقیق اذعان دارند. با این حال، اجماع میان مدل‌ها بر این است که تا زمان تثبیت نهایی این رویداد، رکورد سال ۲۰۱۵ با فاصله زیادی پشت سر گذاشته خواهد شد.[1][2]

گرمای شدید اقیانوس از هم‌اکنون تغییر الگوهای آب‌وهوایی جهان را آغاز کرده است و با ادامه رشد این ناهنجاری، پیامدهای ثانویه آن تنها تشدید خواهند شد. این پدیده معمولاً جریان‌های جت هدایت‌کننده طوفان‌ها را تقویت می‌کند که مسیر سیستم‌های عمده آب‌وهوایی در سراسر جهان را تغییر می‌دهد.

برای آمریکای شمالی، این وضعیت اغلب به معنای سیلاب‌های شدید زمستانی، امواج بلند دریا و طوفان‌های قدرتمندی است که مناطقی مانند کالیفرنیا و جنوب ایالات متحده را در هم می‌کوبند. واکنش جوی، گرمای مازاد اقیانوس را مستقیماً به هوا منتقل کرده و تعادل ظریفی را که هنجارهای فصلی بارش و دما را تعیین می‌کند، بر هم می‌زند.[1][2]

در مقابل، تغییر گردش جوی باعث بروز خشکسالی‌های شدید شده و خطر آتش‌سوزی جنگل‌ها را در مناطقی که به بارش‌های قابل‌پیش‌بینی وابسته‌اند، افزایش می‌دهد. استرالیا، اندونزی و جنوب آفریقا به‌طور ویژه‌ای در برابر شرایط خشک و گرمی که یک سوپر ال‌نینو به‌طور قطع ایجاد می‌کند، آسیب‌پذیر هستند.

خسارت اقتصادی ناشی از چنین اختلالات گسترده کشاورزی و زیرساختی می‌تواند تکان‌دهنده باشد. رویداد ۱۹۹۷-۱۹۹۸ منجر به خسارت اقتصادی جهانی معادل ۵.۷ تریلیون دلار شد؛ رقمی که رویداد قوی‌تر کنونی، با مختل کردن زنجیره‌های تامین جهانی و تولید مواد غذایی، تهدید می‌کند که به‌راحتی از آن فراتر خواهد رفت.[2]

شدیدترین پیامد ال‌نینوی ۲۰۲۶، تعامل مستقیم آن با خط پایه موجود گرمایش جهانی ناشی از فعالیت‌های انسانی است. برخلاف رویدادهای تاریخی پیشین، این نوسان اقلیمی طبیعی و رکوردشکن در شرایطی رخ می‌دهد که جو زمین از پیش به‌دلیل آلودگی سوخت‌های فسیلی به‌سرعت در حال گرم شدن است.

این ضربه دوگانه بدان معناست که گرمای مازاد آزادشده توسط اقیانوس آرام، میانگین‌های جهانی را به حد نهایی خود خواهد رساند که تمدن بشری مدرن تاکنون تجربه نکرده است. در نتیجه، اقلیم‌شناسان به‌طور گسترده انتظار دارند که سال ۲۰۲۷ تمام رکوردهای پیشین دمای جهانی را کاملاً در هم بشکند.[2]

جامعه علمی درباره خطرات فوری و فزاینده این اثر گرمایشی دوگانه هشدار می‌دهد. پروفسور کوین ترنبرث از مرکز ملی تحقیقات جوی با تاکید بر اینکه تغییر خط پایه هر نوسان طبیعی را خطرناک‌تر می‌کند، گفت: «تمام اثرات ال‌نینو توسط تغییرات اقلیمی جهانی تشدید می‌شوند.» ترنبرث هشدار داد که گرمای شدید و آتش‌سوزی‌های ویرانگر جنگلی که اخیراً در سراسر نیمکره شمالی مشاهده شده، «تنها نمونه‌ای از آن چیزی است که در راه است» زمانی که ال‌نینو به اوج مطلق خود برسد.[2]

در حالی که جهان خود را برای ماه‌های زمستان آماده می‌کند، تمرکز از ردیابی ناهنجاری به کاهش پیامدهای اجتناب‌ناپذیر آن تغییر می‌یابد. دولت‌ها و آژانس‌های واکنش به بلایا در حال آماده‌سازی برای مجموعه‌ای از فجایع آب‌وهوایی هستند که می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین تحولات جوی جهان در یک هزاره اخیر را رقم بزند.

با قرار گرفتن شاخص «نینو ۳.۴» در محدوده رکوردشکنی و تداوم روند صعودی آن، پنجره زمان برای آماده‌سازی به‌سرعت در حال بسته شدن است و جمعیت‌های آسیب‌پذیر را در معرض تغییرات جوی قرار می‌دهد که هیچ سابقه تاریخی مدرنی ندارد.[1][2]