تعدیل ۱۰ درصدی نیروهای اوبر برای تامین مالی چرخش ۱۰ میلیارد دلاری به سمت تاکسی‌های خودران

تخصیص مجدد سرمایه از لایه‌های مدیریت انسانی به شراکت‌های حوزه وسایل نقلیه خودران، بزرگترین تغییر ساختاری اوبر از زمان همه‌گیری سال ۲۰۲۰ را رقم زده است. این شرکت تاکسی اینترنتی با حذف حدود ۳۳۰۰ موقعیت شغلی شرکتی - معادل ۱۰ درصد از نیروی کار جهانی خود - در حال تخت کردن سلسله‌مراتب سازمانی و تامین مالی یک گذار ۱۰ میلیارد دلاری به سمت ناوگان بدون راننده است. این تجدید ساختار، منابع را از هماهنگی‌های داخلی به سمت تثبیت جایگاه پلتفرم در بازار نوظهور تاکسی‌های خودران (روبوتاکسی) سوق می‌دهد و نشان‌دهنده یک چرخش قطعی از مدیریت رانندگان انسانی به سمت تامین مالی زیرساخت‌های خودکار است.[1][2][4]

دارا خسروشاهی، مدیرعامل اوبر، در یادداشتی به تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۲۶ خطاب به کارمندان، جزئیات این تعدیل نیرو را که پیچیدگی‌های سازمانی انباشته‌شده در مرحله توسعه اخیر شرکت را هدف قرار داده، تشریح کرد. این دستورالعمل، تعداد کل مدیران شرکتی را در سراسر عملیات جهانی به میزان ۲۰ درصد کاهش می‌دهد. برای اجرای این ساختار تخت، شرکت در حال حذف نیمی از «تیم‌های خرد» خود است - واحدهای تخصصی که در آن‌ها یک مدیر تنها بر یک یا دو کارمند مستقیم نظارت دارد - و برخی از این سرپرستان را برای ساده‌سازی ساختارهای گزارش‌دهی، به نقش‌های مشارکت‌کننده فردی بازمی‌گرداند.[4]

عمق این تعدیل نیرو در سطوح پایین‌تر نمودار سازمانی شرکت به میزان قابل‌توجهی افزایش می‌یابد. اوبر در حال کاهش ۲۰ درصدی تعداد کارمندانی است که در هفت لایه گزارش‌دهی یا بیشتر، پایین‌تر از مدیرعامل قرار دارند. همزمان، این شرکت در حال برچیدن سیاست‌های کاری منعطف خود برای متمرکز کردن کارکنان باقیمانده است. تیم رهبری دستور داده است که تنها ۱ درصد از نیروی کار باقیمانده مجاز به فعالیت کاملاً دورکار خواهند بود، در حالی که اکثریت قریب به اتفاق باید حداقل سه روز در هفته در مراکز اداری فیزیکی تعیین‌شده حضور یابند.[1][4]

خسروشاهی در یادداشت کارکنان برای توضیح منطق پشت این تعدیل‌های ناگهانی نوشت: «یک سازمان چابک‌تر به معنای مالکیت شفاف‌تر، تصمیم‌گیری‌های سریع‌تر و صرف زمان بیشتر برای ساختن به جای هماهنگی است. این امر همچنین پس‌اندازهایی ایجاد می‌کند که قصد داریم آن‌ها را در رشد، نوآوری و قابلیت‌هایی که در سال‌های آینده بیشترین اهمیت را خواهند داشت، سرمایه‌گذاری مجدد کنیم.» ارتباط صریح بین صرفه‌جویی فوری در هزینه‌های حقوق و دستمزد و قابلیت‌های فناورانه آینده، نیازهای مالی عظیم مرحله عملیاتی بعدی شرکت را که نیازمند سرمایه اولیه سنگینی است، برجسته می‌کند.[4]

این قابلیت‌ها به شدت در بخش وسایل نقلیه خودران متمرکز هستند. اوبر ۱۰ میلیارد دلار برای شراکت‌های تاکسی خودران متعهد شده است و فعالانه از توسعه‌دهندگانی از جمله Waymo، Wayve، Avride، Lucid، Nuro و Rivian حمایت می‌کند. این تخصیص مجدد سرمایه نشان‌دهنده یک تغییر بنیادین در مدل کسب‌وکار اوبر است: شرکتی که یک دهه از تمرکز سرمایه و مالکیت ناوگان اجتناب می‌کرد، اکنون در حال تامین مالی لایه تجاری صنعتی است که دارایی‌های اصلی آن متعلق به اپراتورهای ناوگان خارجی است. این شرکت اخیراً سفرهای تجاری تاکسی‌های خودران را در لندن با همکاری Wayve راه‌اندازی کرده است که در حال حاضر با حضور رانندگان ایمنی دارای مجوز در داخل وسایل نقلیه فعالیت می‌کنند.[1][3]

فشار رقابتی که محرک این چرخش است، به سرعت در بازارهای کلان‌شهرهای بزرگ در حال تشدید است. شرکت Waymo متعلق به آلفابت، خدمات تجاری تاکسی خودران خود را در سال ۲۰۱۸ راه‌اندازی کرد و به طور پیوسته در حال گسترش حضور مستقل خود در شهرهای ایالات متحده است و بدون رانندگان ایمنی انسانی فعالیت می‌کند. با پیشرفت شبکه‌های بدون راننده تسلا و Zoox متعلق به آمازون، اوبر با رویکردی تهاجمی در حال حرکت است تا اطمینان حاصل کند که اپلیکیشن رزرو آن همچنان رابط اصلی مصرف‌کننده باقی می‌ماند. اگر مالکان ناوگان‌های خودران با موفقیت جایگزین‌های مستقیم برای مصرف‌کننده ایجاد کنند، اوبر با خطر از دست دادن تسلط بر بازاری مواجه می‌شود که در حال حاضر کل ارزش‌گذاری شرکتی آن را تعریف می‌کند.[4]

این چرخش استراتژیک در پس‌زمینه یک عملکرد مالی قدرتمند رخ می‌دهد که در تضاد آشکار با تلاش‌های قبلی برای تجدید ساختار شرکتی است. اوبر در جریان گزارش درآمدهای سه‌ماهه دوم خود، از افزایش ۲۲ درصدی رزروهای ناخالص نسبت به سال قبل خبر داد که به ۵۸٫۰۲ میلیارد دلار رسید، در حالی که سود هر سهم غیر GAAP جهشی ۳۵ درصدی داشت. این شرکت در حال حاضر بیش از ۱۰ میلیارد دلار جریان نقد آزاد در دوازده ماه گذشته تولید می‌کند که ذخایر سرمایه عظیم لازم برای تامین مالی گذار چندساله به وسایل نقلیه خودران را بدون نیاز به جذب سرمایه خارجی فوری یا انتشار بدهی فراهم می‌آورد.[1]

با وجود جریان نقدینگی پایه قوی، بازارهای مالی نسبت به افزایش شدت نیاز به سرمایه در بخش تاکسی‌های خودران ابراز نگرانی کرده‌اند. سهام اوبر پیش از اعلام تجدید ساختار، به دلیل اضطراب سرمایه‌گذاران از رقابت فزاینده با شرکت‌های متمرکز بر فناوری خودران و رقبای حوزه تحویل، بیش از ۶ درصد از ابتدای سال کاهش یافته بود. پس از یادداشت خسروشاهی که جزئیات حذف ۳۳۰۰ شغل و تمرکز مجدد بر گسترش حاشیه سود را تشریح می‌کرد، ارزش سهام اندکی بهبود یافت که نشان‌دهنده تایید وال استریت از اقدامات تهاجمی مهار هزینه‌ها است.[1]

۳۳۰۰ کارمند تحت تاثیر این تصمیم، همگی از کارکنان شرکتی هستند؛ این تجدید ساختار وضعیت فوری میلیون‌ها پیمانکار مستقلی را که در حال حاضر در سراسر جهان برای این پلتفرم رانندگی می‌کنند، تغییر نمی‌دهد. با این حال، تامین مالی تهاجمی شراکت‌های خودران و راه‌اندازی اخیر عملیات تجاری تاکسی‌های خودران، مسیر بلندمدت قطعی را برای ناوگان انسانی که مقیاس اولیه شرکت را بنا نهادند، تعیین می‌کند. در حالی که اوبر از یک بازار مبتنی بر نیروی کار به یک شبکه لجستیک خودکار گذر می‌کند، تعدیل نیروهای شرکتی به عنوان کاتالیزور مالی برای عصر بدون راننده عمل می‌کند.[1][2]