تشدید جنگ آمریکا و ایران به جبهه دریایی دوم؛ حوثی‌ها تنگه باب‌المندب را مسدود کردند

تمرکز دیپلماتیک و نظامی جنگ شش‌ماهه آمریکا و ایران به طور سرسختانه‌ای بر تنگه هرمز باقی مانده بود. اما با پایان یافتن مهلت ۶۰ روزه مذاکرات آتش‌بس در روز دوشنبه بدون حصول توافق، مرکز ثقل درگیری ناگهان ۱۲۰۰ مایل به سمت جنوب غربی تغییر کرد. در حالی که جهان خلیج فارس را زیر نظر داشت، شوک بزرگ بعدی به سیستم جهانی اکنون در نوک جنوبی دریای سرخ در حال وقوع است.[2][4][6]

نیروهای حوثی همسو با ایران در یمن، محاصره دریایی تازه اعلام شده تنگه باب‌المندب را تشدید کرده و با شلیک موشک‌های بالستیک، کشتی باری «تهامه» (Tihamah) متعلق به مصر را هدف قرار دادند. این حمله منجر به کشته شدن چهار خدمه بین‌المللی – سه تبعه پاکستانی و یک تبعه اندونزیایی – و همچنین دو امدادگر یمنی شد که هنگام رسیدن به صحنه، هدف حمله بعدی قرار گرفتند. این حادثه اولین تلفات جانی در کشتیرانی تجاری از زمان آغاز جنگ گسترده‌تر آمریکا و ایران در اواخر فوریه را رقم می‌زند.[1][6]

این تلفات تأیید می‌کند که محاصره حوثی‌ها، که در ابتدا در ۲۰ ژوئیه برای هدف قرار دادن کشتی‌های مرتبط با عربستان سعودی اعلام شده بود، یک بلوف لفاظی نیست. این حملات در نزدیکی شهر بندری تحت کنترل دولت، «مُخا» (Mokha)، رخ داد و از مهمات دقیق استفاده شد که دفاع کشتی را در هم شکست.

حوثی‌ها هفته‌ها هشدار داده بودند که هر کشتی‌ای که با بنادر سعودی تجارت کند، به عنوان یک عامل متخاصم تلقی خواهد شد و بدین ترتیب، کارزار محلی خود را مستقیماً به جنگ گسترده‌تر منطقه‌ای پیوند دادند.[1][3][6]

این جبهه دریایی دوم، محاسبات اقتصادی درگیری را به طور اساسی تغییر می‌دهد. هنگامی که تنگه هرمز در اوایل سال جاری توسط نیروهای ایرانی عملاً بسته شد، بازارهای جهانی انرژی این شوک را تا حد زیادی جذب کردند، زیرا عربستان سعودی با موفقیت میلیون‌ها بشکه نفت را روزانه از طریق خط لوله شرق به غرب خود به بندر ینبع (Yanbu) در دریای سرخ منتقل کرد. این مسیر جایگزین زمینی از اوج‌گیری قیمت جهانی نفت به سطوح فاجعه‌بار جلوگیری کرد.[6]

با این حال، این راه‌حل جایگزین یک آسیب‌پذیری جغرافیایی آشکار دارد. در حالی که خط لوله ینبع تنگه هرمز را دور می‌زند، هر محموله‌ای که عازم بازار حیاتی آسیا باشد، همچنان باید از طریق کانال ۱۸ مایلی باب‌المندب به سمت جنوب عبور کند. حوثی‌ها با مسدود کردن این مسیر ثانویه، عملاً در تلاشند تا راه پشتی را ببندند که اقتصاد جهانی را از بدترین اثرات جنگ مصون نگه داشته بود.[6]

صنعت کشتیرانی از هم‌اکنون نشانه‌هایی از فشار شدید را بروز داده است. در حالی که ترافیک کلی از طریق باب‌المندب به طرز شگفت‌آوری انعطاف‌پذیر باقی مانده است – به طور متوسط بیش از ۲۶۰ عبور هفتگی در اوایل آگوست – تعداد تانکرهایی که با سیستم‌های ردیابی خودکار خاموش در دریای سرخ حرکت می‌کنند، در ماه گذشته بیش از ۲۰ درصد افزایش یافته است. کاپیتان‌های کشتی‌ها به طور فزاینده‌ای برای جلوگیری از شناسایی توسط باتری‌های ساحلی حوثی‌ها، «ناپدید می‌شوند».[5]

تشدید تنش دریایی همزمان با فروپاشی کامل تلاش‌های دیپلماتیک برای پایان دادن به درگیری گسترده‌تر آمریکا و ایران است. تفاهم‌نامه ۶۰ روزه‌ای که در ماه ژوئن برای تسهیل مذاکرات صلح امضا شده بود، در ۱۷ آگوست در بحبوحه بن‌بست کامل رسماً منقضی شد. این وقفه کوتاه دیپلماتیک هفته‌ها قبل شکسته شده بود، زمانی که ایران حملات به کشتی‌های تجاری را برای تأکید بر حاکمیت خود بر هرمز از سر گرفت.[2][4]

در واکنش به فروپاشی مذاکرات و فشار شدید دریایی، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، روز دوشنبه یک اولتیماتوم شدید صادر کرد و تهدید کرد که اگر این کشور خلیج فارس «مانع» تلاش‌های آمریکا برای بازگشایی اجباری تنگه هرمز شود، عمان را بمباران خواهد کرد. گزارش شده بود که عمان در تلاش بود تا برای کاهش بحران ترانزیت، یک توافق کشتیرانی مستقل و جداگانه با تهران منعقد کند که خشم دولت آمریکا را برانگیخت.[2]

رهبری حوثی‌ها معتقد است که محاصره آنها یک اقدام تلافی‌جویانه مستقیم و متناسب در برابر حملات هوایی عربستان سعودی به فرودگاه صنعا و تحریم دریایی گسترده‌تر به رهبری آمریکا علیه بنادر ایران است. سخنگویان حوثی اعلام کرده‌اند که آماده مذاکره هستند، اما اصرار دارند که هرگونه توافقی باید شامل لغو محاصره یمن توسط عربستان باشد که قدمت آن به سال ۲۰۱۵ بازمی‌گردد.[1][3]

برای آمریکا و متحدان منطقه‌ای آن، بسته شدن دوگانه حیاتی‌ترین گلوگاه‌های دریایی خاورمیانه، یک معضل استراتژیک جدی ایجاد می‌کند. برخلاف هرمز، جایی که قدرت دریایی آمریکا می‌تواند مستقیماً با دارایی‌های ایران مقابله کند، تأمین امنیت باب‌المندب مستلزم حرکت در چشم‌انداز متلاشی و چند جناحی جنگ داخلی ده‌ساله یمن است، و واشنگتن را در برابر تهدیدی قرار می‌دهد که ممکن است حل آن تنها با قدرت دریایی امکان‌پذیر نباشد.[6][8]