آستانه ۲.۵ درجه: هدف دمایی توافق پاریس چگونه ریسک‌های بلندمدت اقلیمی را ترسیم می‌کند

در ۳ سپتامبر ۲۰۲۶، سازمان ملل متحد چارچوبی را منتشر کرد که عبور پیش‌بینی‌شده از مرز گرمایش ۱.۵ درجه سلسیوس را ترسیم می‌کند؛ اقدامی که نحوه مدل‌سازی ریسک‌های اقلیمی کوتاه‌مدت توسط نهادهای بین‌المللی را اساساً تغییر می‌دهد. این گزارش مسیر مشخصی را برای بازگشت به زیر منطقه خطر ترسیم کرده و می‌پذیرد که دمای جهانی به‌طور موقت از جاه‌طلبانه‌ترین هدف تعیین‌شده توسط مذاکره‌کنندگان بین‌المللی فراتر خواهد رفت.

با رسمیت بخشیدن به مفهوم «عبور موقت»، چارچوب سازمان ملل به برنامه‌ریزان زیرساختی و فعالان محیط‌زیست اجازه می‌دهد تا فشارهای فیزیکی دقیقی را که اکوسیستم‌ها در طول دوره اوج گرمایش متحمل می‌شوند مدل‌سازی کنند، نه آنکه صرفاً برای سناریویی برنامه‌ریزی کنند که در آن مرز ۱.۵ درجه هرگز شکسته نمی‌شود.[6]

این بازتنظیم، تمرکز عملیاتی بسیاری از دانشمندان اقلیمی و سیاست‌گذاران را به‌سوی درک ریسک‌های ترکیبی که بین ۲.۰ تا ۲.۵ درجه گرمایش پدیدار می‌شوند، سوق می‌دهد. نظرسنجی سال ۲۰۲۴ از دانشمندان برجسته اقلیمی که توسط آیریش تایمز (The Irish Times) منتشر شد، نشان داد که اکثریت قابل‌توجهی از آنان انتظار دارند دمای جهانی تا پایان این قرن دست‌کم ۲.۵ درجه سلسیوس بالاتر از سطح پیش از انقلاب صنعتی افزایش یابد.

فعالیت بر اساس این پیش‌فرض، مبنای سازگاری جهانی را تغییر داده و دولت‌ها را وادار می‌سازد تا سیستم‌هایی را طراحی کنند که قادر به تحمل وضعیت جوی بسیار ناپایدارتری نسبت به مدل‌های پیشین باشند.[4]

آستانه ۲.۵ درجه نشان‌دهنده یک تغییر وضعیت متمایز در سیستم اقلیمی زمین است؛ جایی که روند خطی گرمایش جای خود را به فشارهای ترکیبی زیرساختی و زیست‌محیطی می‌دهد. پژوهشگران ناسا (NASA) نشان داده‌اند که در مرز دو درجه گرمایش و فراتر از آن، مخاطرات اقلیمی صرفاً در فراوانی افزایش نمی‌یابند؛ بلکه شروع به هم‌پوشانی کرده و رویدادهای هم‌زمانی مانند خشکسالی‌ها و امواج گرمای متقارن ایجاد می‌کنند که تاب‌آوری کشاورزی را به چالش می‌کشند.

این رویدادهای هم‌پوشان، فشار بر شبکه‌های واکنش اضطراری و زنجیره‌های تأمین غذا را چند برابر کرده و نیازمند بازنگری سیستمی در نحوه ذخیره‌سازی منابع و مدیریت توزیع آب توسط کشورها هستند.[5]

معماری بنیادین توافق ۲۰۱۵ پاریس یک سیستم دوهدفه را پایه‌گذاری کرد که کشورها را متعهد می‌سازد «افزایش میانگین دمای جهانی را بسیار پایین‌تر از ۲ درجه سلسیوس نسبت به سطوح پیش از صنعتی‌شدن نگه دارند و تلاش‌ها برای محدود کردن افزایش دما به ۱.۵ درجه سلسیوس را پیگیری کنند».

بر اساس گزارش کلایمت آنالیتیکس (Climate Analytics)، این هدف دمایی بلندمدت نه به‌عنوان یک پرتگاه صفر و یک، بلکه به‌عنوان یک طیف کاهش ریسک طراحی شده است که در آن هر کسری از درجه، شدت پیامدهای پایین‌دستی را تعیین می‌کند. ساختار این معاهده به‌طور هدفمند یک چارچوب قانونی و علمی برای کاهش مستمر اثرات فراهم می‌کند و تضمین می‌سازد که حتی در صورت محقق نشدن هدف اولیه، الزام به جلوگیری از گرمایش بیشتر همچنان از نظر قانونی الزام‌آور باقی بماند.[1][3]

هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم (IPCC) در گزارش ویژه خود درباره گرمایش جهانی ۱.۵ درجه‌ای، این طیف را به‌صراحت کمّی‌سازی کرد و به تفصیل شرح داد که چگونه گذار از ۱.۵ به ۲.۰ درجه، آسیب‌پذیری زیرساخت‌های ساحلی و اکوسیستم‌های دریایی را به‌طور تصاعدی افزایش می‌دهد.

داده‌های IPCC نشان می‌دهد که تفاوت نیم درجه‌ای به معنای قرار گرفتن میلیون‌ها انسان دیگر در معرض ریسک‌های اقلیمی و فقر است. با ترسیم این آسیب‌پذیری‌های مشخص، IPCC نقاط داده دقیقی را ارائه می‌دهد که دولت‌های محلی از آن‌ها برای محاسبه بازگشت سرمایه در پروژه‌های احداث دیوارهای دریایی، تأسیسات شیرین‌سازی آب و مقاوم‌سازی شبکه‌های برق استفاده می‌کنند.[2]

در مرز ۲.۵ درجه، مدل‌های برنامه محیط‌زیست سازمان ملل متحد (UNEP) نشان می‌دهند که اقدامات سازگاری که در حال حاضر توسط دولت‌های محلی به کار گرفته شده‌اند، با محدودیت‌های ساختاری شدیدی مواجه خواهند شد. زیرساخت‌های طراحی‌شده برای یک دنیای ۱.۵ درجه‌ای - مانند ظرفیت‌های فعلی زهکشی آب‌های سطحی، شبکه‌های آبیاری کشاورزی و دیوارهای ساحلی - بر اساس فرض دوره‌های بازگشت تاریخی عمل می‌کنند که یک محیط ۲.۵ درجه‌ای آن‌ها را کاملاً بی‌اعتبار می‌سازد.

وقتی یک سیلاب ۱۰۰ ساله به یک سیلاب ۱۰ ساله تبدیل می‌شود، مدل‌های مالی که پشتوانه اوراق قرضه شهری و بازارهای بیمه هستند، برای محاسبه استهلاک شتاب‌یافته دارایی‌های فیزیکی نیازمند محاسبه مجدد و اساسی خواهند بود.[4][5]

در نتیجه، برنامه‌ریزان شهری و فعالان محیط‌زیست به‌طور فزاینده‌ای از سناریوی ۲.۵ درجه به‌عنوان مبنایی برای سنجش تاب‌آوری استفاده می‌کنند تا اطمینان حاصل کنند پروژه‌های زیرساختی جدید از تحمل لازم برای یک محیط عملیاتی گرم‌تر برخوردارند. این گذار از برنامه‌ریزیِ صرفاً مبتنی بر کاهش اثرات به سوی سازگاری تهاجمی، نیازمند ادغام مستقیم پیش‌بینی‌های اقلیمی در مقررات ملی ساختمان و قوانین منطقه‌بندی است.

با طراحی بر اساس آستانه ۲.۵ درجه، مهندسان یک حاشیه امن در سیستم ایجاد می‌کنند و تضمین می‌نمایند که گره‌های حیاتی مانند بیمارستان‌ها، نیروگاه‌ها و تأسیسات تصفیه آب حتی در طول دوره اوج گرمایشِ پیش‌بینی‌شده نیز کارآمد باقی بمانند.[5][6]

با وجود پیش‌بینی عبور موقت از مرز دمایی، گزارش سپتامبر ۲۰۲۶ سازمان ملل تأکید می‌کند که سازوکارهای کاهش مجدد دما از نظر فناوری همچنان امکان‌پذیر هستند، مشروط بر آنکه استراتژی‌های حذف کربن همگام با کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای گسترش یابند.

این رویکرد سیستم‌محور، اقلیم را پس از عبور از یک آستانه به‌عنوان یک هدف ازدست‌رفته تلقی نمی‌کند، بلکه آن را شبکه‌ای پویا می‌داند که در آن تلاش‌های مستمر برای کاهش اثرات، به کاهش متناسب ریسک‌های بلندمدت می‌انجامد. اکنون تمرکز بر مدیریت دوره عبور موقت است؛ یعنی ایجاد تاب‌آوری زیست‌محیطی و زیرساختی برای مقاومت در برابر اوج دما پیش از آنکه تثبیت و در نهایت خنک‌شدن زمین رخ دهد.[1][2][3][6]

پیامدهای مالی این تغییر در مدل‌سازی، از هم‌اکنون در حال بازسازی نحوه ارزیابی ریسک بلندمدت توسط بازارهای سرمایه جهانی است. از آنجا که اهداف دمایی توافق پاریس محیط نظارتی سه دهه آینده را دیکته می‌کند، سرمایه‌گذاران نهادی از مسیر ۲.۵ درجه برای قیمت‌گذاری بدهی‌های کربنی و دارایی‌های متروکه استفاده می‌کنند.

هنگامی که مبنا از تثبیت در ۱.۵ درجه به عبور موقت ۲.۵ درجه‌ای تغییر می‌یابد، ارزش‌گذاری ذخایر سوخت‌های فسیلی و زنجیره‌های تأمین با شدت کربن بالا نیز به‌تناسب تعدیل شده و سرمایه را به‌سوی فناوری‌های سازگاری که برای بقا در محدوده دمایی بالاتر مورد نیاز است، سوق می‌دهد.[1][3]

موفقیت این استراتژی سازگاری کاملاً به دقت مدل‌های عبور موقت و سرعت استقرار فناوری‌های حذف کربن بستگی دارد. اگر اوج دما پیش از روند نزولی در حدود ۲.۰ درجه باقی بماند، آسیب ساختاری به اکوسیستم‌های جهانی در چارچوب‌های اقتصادی فعلی قابل مدیریت خواهد بود. متغیر تعیین‌کننده برای دهه آینده سیاست‌گذاری اقلیمی دیگر این نیست که آیا مرز ۱.۵ درجه شکسته خواهد شد یا خیر، بلکه این است که جامعه بین‌المللی با چه سرعتی می‌تواند مسیر ترسیم‌شده توسط سازمان ملل برای بازگشت به زیر منطقه خطر را اجرا کند.[2][6]