داده‌های نوآ (NOAA) عبور ال‌نینو از مرز ۲ درجه سانتی‌گراد و رسیدن به وضعیت «سوپر» را تایید کرد

اداره ملی اقیانوسی و جوی آمریکا (NOAA) رسماً تایید کرده است که ناهنجاری‌های دمای سطح آب در مرکز و شرق اقیانوس آرام از مرز ۲ درجه سانتی‌گراد عبور کرده و رویداد اقلیمی فعلی را به وضعیت «سوپر ال‌نینو» ارتقا داده است. این داده‌ها که در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شد، نشان‌دهنده گذار از یک الگوی آب‌وهوایی در حال توسعه به یک اختلال جوی با شدت تاریخی است که تا اوایل سال ۲۰۲۷ بر سیستم‌های اقلیمی جهان مسلط خواهد بود.[1][2]

مرز ۲ درجه سانتی‌گراد صرفاً یک شاخص آماری نیست؛ بلکه آستانه فیزیکی است که در آن چرخه بازخورد اقیانوس و جو شروع به تغییر شدید مسیر طوفان‌های جهانی و توزیع بارش می‌کند. بر اساس گزارش مرکز پیش‌بینی اقلیمی نوآ، دمای اقیانوس آرام استوایی در حال حاضر بیش از ۲ درجه سانتی‌گراد گرم‌تر از میانگین بلندمدت است؛ حجم عظیمی از گرمایش که از زمان آغاز ثبت داده‌های مدرن در سال ۱۹۵۰، تنها چند بار مشاهده شده است.[1][4]

این تاییدیه همزمان با انتشار ارزیابی‌های به‌روزشده سازمان جهانی هواشناسی (WMO) صورت می‌گیرد که احتمال تداوم این شرایط تا فوریه ۲۰۲۷ را نزدیک به ۱۰۰ درصد می‌داند. به‌روزرسانی ۳ سپتامبر این سازمان نشان داد که حجم عظیم گرمای زیرسطحی — در حالی که برخی لایه‌های اقیانوس بیش از ۸ درجه سانتی‌گراد بالاتر از حد نرمال اندازه‌گیری شده‌اند — تضمین می‌کند که این رویداد پیش از رسیدن به نقطه اوج خود در بازه زمانی اکتبر تا دسامبر، همچنان تقویت خواهد شد.[6]

مکانیسم‌های یک سوپر ال‌نینو شامل یک توده عظیم از آب گرم است که توسط بادهای تجاری ضعیف‌شده و امواج قدرتمند کلوین به سمت شرق و آمریکای جنوبی رانده می‌شود. با انتقال این گرما از اقیانوس به جو، جت استریم اقیانوس آرام به سمت جنوب و شرق کشیده می‌شود. این تغییر ساختار، وضعیتی را ایجاد می‌کند که پیش‌بین‌های «Severe Weather Europe» از آن به عنوان «سپر جوی طوفان برای ایالات متحده» یاد می‌کنند؛ پدیده‌ای که با افزایش برش باد، مانع از شکل‌گیری طوفان‌ها می‌شود و دلیل آرامش استثنایی فصل طوفان‌های اقیانوس اطلس تا اواسط سپتامبر را توضیح می‌دهد.[5]

با این حال، سرکوب طوفان‌های اقیانوس اطلس با پیامدهای شدید در سایر نقاط جهان جبران می‌شود. جت استریم تغییریافته معمولاً باعث بارش‌های شدید و مداوم در سراسر جنوب ایالات متحده، سواحل اکوادور و شمال پرو می‌شود. در مقابل، این سیستم یک فرونشینی پرفشار بر فراز غرب اقیانوس آرام ایجاد می‌کند که به خشکسالی‌های شدید در سراسر استرالیا، اندونزی و جنوب آفریقا دامن می‌زند.[1][5]

مرکز پیش‌بینی و کاربردهای اقلیمی ایگاد (IGAD) از هم‌اکنون احتمال وقوع شرایط مرطوب‌تر از حد نرمال در شاخ آفریقا را ۹۰ درصد برآورد کرده است که خطر فوری سیلاب‌های فاجعه‌بار در مناطقی مانند جنوب اتیوپی و سومالی را افزایش می‌دهد. در همین حال، اقلیم‌شناسان دانشگاه کالیفرنیا تخمین می‌زنند که با احتمال ۷۰ درصد، رویداد ۲۰۲۶ در نهایت به قوی‌ترین ال‌نینوی ثبت‌شده در تاریخ تبدیل خواهد شد و از رکوردهای سال‌های ۱۹۹۷-۱۹۹۸ و ۲۰۱۴-۲۰۱۶ عبور خواهد کرد.[1][4]

دمای پایه جهانی به عنوان یک عامل تشدیدکننده عمل می‌کند که این رویداد را از پیشینیان تاریخی خود متمایز می‌سازد. از آنجا که این سوپر ال‌نینو در پس‌زمینه دمای از پیش بالارفته اقیانوس‌های جهان رخ می‌دهد، آزادسازی موقت گرما، روندهای گرمایش بلندمدت را تشدید خواهد کرد. لئون هرمانسون، سرپرست این پیش‌بینی، می‌گوید: «یک ال‌نینو برای پایان سال ۲۰۲۶ پیش‌بینی شده است که شانس تبدیل شدن سال بعد، یعنی ۲۰۲۷، به سال رکوردشکن بعدی را افزایش می‌دهد.»[1]

برای سیستم‌های زیرساختی و مدیریت بحران، تاییدیه نوآ هرگونه ابهام باقی‌مانده در پیش‌بینی‌ها را برطرف می‌کند. داده‌ها حکم می‌کنند که نیمکره شمالی با زمستانی بسیار پرنوسان، همراه با تغییرات شدید دمایی و رویدادهای بارشی سنگین مواجه خواهد شد، در حالی که نیمکره جنوبی باید تنش‌های طولانی‌مدت کشاورزی را مدیریت کند. نقطه بررسی قابل‌تایید بعدی در اواخر نوامبر فرا می‌رسد، زمانی که سازمان جهانی هواشناسی ارزیابی خواهد کرد که آیا گرمای اقیانوس به اوج خود رسیده است یا ناهنجاری همچنان به سمت مرز ۳ درجه سانتی‌گراد صعود خواهد کرد.[2][3]