پنتاگون برای یکپارچه‌سازی توسعه پهپادها و سامانه‌های بدون سرنشین، «قیّم خودمختاری» منصوب کرد

وزارت دفاع ایالات متحده رویکرد خود را نسبت به جنگ‌افزارهای رباتیک به طور اساسی بازسازی کرده و ایجاد «دفتر سامانه‌های بدون سرنشین و خودمختار» را اعلام نموده است. این اداره که توسط یک «قیّم خودمختاری» تازه منصوب شده رهبری می‌شود، برنامه‌های مستقل توسعه پهپادها را از شاخه‌های نظامی سلب کرده و آنها را تحت یک مرجع واحد و متمرکز ادغام خواهد کرد. این سازماندهی مجدد گسترده برای حذف تکرارهای بوروکراتیک و تسریع استقرار پلتفرم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی در حوزه‌های هوایی، زمینی و دریایی طراحی شده است. مقامات دفاعی امیدوارند با یکپارچه‌سازی رویکرد پراکنده پنتاگون، به سرعت شکاف خود را با رقبای جهانی که به شدت قابلیت‌های نظامی خودمختار خود را توسعه داده‌اند، کاهش دهند.[1][5]

برای دهه‌ها، ارتش، نیروی دریایی، نیروی هوایی و سپاه تفنگداران دریایی (مارینز) به صورت جداگانه عمل می‌کردند و سامانه‌های بدون سرنشین خود را با قابلیت همکاری اندک طراحی و تهیه می‌کردند. این رویکرد نامنسجم منجر به هدر رفتن میلیاردها دلار برای تحقیقات تکراری و پلتفرم‌هایی شد که نمی‌توانستند در میدان نبرد با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. تحت چارچوب جدید، «قیّم خودمختاری» کنترل یک سبد مالی تلفیقی به ارزش ۱۲.۴ میلیارد دلار برای سال مالی ۲۰۲۷ را در دست خواهد گرفت. این دفتر واحد اکنون معماری‌های نرم‌افزاری، الزامات سخت‌افزاری و جدول‌های زمانی تدارکات را برای همه چیز، از ریزپهپادهای نظارتی گرفته تا شناورهای سطحی بدون سرنشین بزرگ، دیکته خواهد کرد و شاخه‌های نظامی را مجبور به پذیرش فناوری‌های استاندارد و فرادامنه‌ای می‌کند.[4]

کاتالیزور این یکپارچگی تاریخی دو چیز است: گسترش سریع پهپادهای ارزان و مؤثر در درگیری‌های اخیر، و تهدید استراتژیک ناشی از چین. مقامات دفاعی به صراحت اشاره کردند که میدان‌های نبرد اوکراین و خاورمیانه نشان داده‌اند که چگونه سامانه‌های بدون سرنشین ارزان‌قیمت و قابل اتلاف می‌توانند دارایی‌های نظامی سنتی و چند میلیارد دلاری را فلج کنند. همزمان، سرمایه‌گذاری تهاجمی پکن در انبوه پهپادها و تولید خودمختار، فرماندهان آمریکایی را نگران کرده است. پنتاگون به این نتیجه رسید که چرخه سنتی تدارکات – که اغلب یک دهه طول می‌کشد تا یک هواپیما یا کشتی جدید مستقر شود – اساساً با سرعت نرم‌افزاری جنگ خودمختار مدرن سازگار نیست.[2]

ایجاد این «قیّم» شوک‌هایی را در پایگاه صنعتی دفاعی ایجاد کرده است. پیمانکاران اصلی دفاعی سنتی، که مدت‌ها به برنامه‌های چند دهه‌ای برای پلتفرم‌های سرنشین‌دار گران‌قیمت متکی بودند، خود را برای یک اختلال جدی در مدل‌های کسب‌وکارشان آماده می‌کنند. به این اداره جدید اختیارات قانونی فوق‌العاده‌ای داده شده است تا بوروکراسی سنتی تدارکات را دور بزند، برنامه‌های قدیمی با عملکرد ضعیف را لغو کند و قراردادهای فناوری‌های تجاری آماده (Commercial off-the-shelf) را تسریع بخشد. این تغییر به شدت به نفع استارتاپ‌های فناوری چابک و شرکت‌های دفاعی با پشتوانه سرمایه‌گذاری خطرپذیر است که می‌توانند نرم‌افزار و سخت‌افزار را با سرعت‌های تجاری تکرار کنند و سلسله مراتب تثبیت شده تأمین‌کنندگان نظامی را تهدید به برهم زدن می‌کند.[4]

فراتر از تدارکات سخت‌افزاری، حیاتی‌ترین مأموریت «قیّم خودمختاری» ایجاد یک معماری نرم‌افزاری یکپارچه است. پنتاگون آینده‌ای را متصور است که در آن یک پهپاد نیروی هوایی بتواند به طور یکپارچه داده‌های هدف‌گیری را به یک شناور سطحی بدون سرنشین نیروی دریایی منتقل کند، و سپس آن شناور یک حمله را با وسایل نقلیه رزمی رباتیک ارتش هماهنگ کند. دستیابی به این امر مستلزم یک سیستم عامل جهانی و پیوندهای داده امن است که شاخه‌های نظامی به طور تاریخی نتوانسته‌اند به تنهایی آن را توسعه دهند. دفتر جدید استانداردهای سخت‌گیرانه‌ای را برای داده‌ها اعمال خواهد کرد تا اطمینان حاصل شود که همه سامانه‌های خودمختار آینده به یک شبکه رزمی مشترک و مجهز به هوش مصنوعی متصل می‌شوند.

با این حال، تمرکز سریع توسعه پهپادها با واکنش شدید مدافعان کنترل تسلیحات و قانونگذاران مترقی مواجه شده است. منتقدان هشدار می‌دهند که هدف صریح تسریع تسلیحاتی شدن هوش مصنوعی، همراه با مأموریت قیّم برای کاهش بوروکراسی، خطر دور زدن بررسی‌های اخلاقی حیاتی را در پی دارد. سازمان‌های حقوق بشری استدلال می‌کنند که اصرار بر استفاده از انبوه پهپادهای خودمختار ناگزیر به سمت «سامانه‌های تسلیحاتی خودمختار کشنده» (LAWS) سوق می‌یابد – ماشین‌هایی که قادرند اهداف را بدون دخالت انسان انتخاب و درگیر کنند. آنها نگرانند که دفتر جدید سرعت و کشندگی را بر اجرای دقیق تدابیر ایمنی ترجیح دهد.[3]

وزارت دفاع به شدت این نگرانی‌های اخلاقی را رد کرده و تأکید می‌کند که این سازماندهی مجدد، سیاست‌های موجود در مورد نظارت انسانی را تغییر نمی‌دهد. مقامات به بخشنامه ۳۰۰۰.۰۹ وزارت دفاع اشاره کردند که حکم می‌کند سامانه‌های تسلیحاتی خودمختار و نیمه‌خودمختار باید به گونه‌ای طراحی شوند که به فرماندهان و اپراتورها اجازه دهند «سطوح مناسبی از قضاوت انسانی در مورد استفاده از زور» را اعمال کنند. پنتاگون اصرار دارد که متمرکز کردن توسعه در واقع ایمنی را بهبود می‌بخشد، زیرا تضمین می‌کند که همه مدل‌های هوش مصنوعی قبل از استقرار تحت آزمایش‌های استاندارد و دقیق قرار گیرند، به جای تکیه بر پروتکل‌های ایمنی نامنظمی که قبلاً توسط شاخه‌های نظامی جداگانه استفاده می‌شد.[1][5]

در سطح بین‌المللی، این بازسازی به عنوان یک تشدید عمده در مسابقه جهانی تسلیحات هوش مصنوعی تلقی می‌شود. رسانه‌های دولتی و تحلیلگران نظامی چین، ایجاد «قیّم خودمختاری» را به عنوان دلیلی بر قصد واشنگتن برای نظامی‌سازی تهاجمی هوش مصنوعی قلمداد کرده‌اند و نشان می‌دهند که پکن احتمالاً در پاسخ، طرح‌های متمرکز پهپادی خود را تسریع خواهد کرد. در همین حال، متحدان ایالات متحده در ناتو (NATO) بی‌سروصدا از این اقدام استقبال کرده‌اند. وزارتخانه‌های دفاع اروپا، که بسیاری از آنها برای ادغام سامانه‌های بدون سرنشین در نیروهای قدیمی خود با مشکل مواجه هستند، یکپارچگی ایالات متحده را گامی ضروری برای ایجاد پروتکل‌های استانداردی می‌دانند که کشورهای متحد می‌توانند در نهایت برای جنگ ائتلافی اتخاذ کنند.

گام‌های فوری بعدی این اداره جدید به شدت تحت نظارت خواهد بود. به «قیّم خودمختاری» مأموریت ۹۰ روزه‌ای داده شده است تا یک ممیزی جامع و طبقه‌بندی شده از تمام برنامه‌های بدون سرنشین موجود در وزارت دفاع انجام دهد. انتظار می‌رود تا اواخر پاییز، این دفتر اولین موج لغو برنامه‌ها را اعلام کند و میلیاردها دلار را از پروژه‌های تکراری به سمت فناوری‌های انبوه مقیاس‌پذیر هدایت کند. واکنش کنگره به این کاهش‌ها – به ویژه قانونگذارانی که حوزه‌های انتخاباتی آنها به مشاغل تولید دفاعی قدیمی وابسته است – اولین آزمون سیاسی بزرگ برای اختیارات واقعی این قیّم خواهد بود.[1][4]