یوفا تهدید به تحریم فیفا را بر سر شکست در فروش سهام جام جهانی و بحران حاکمیتی حفظ می‌کند

بن‌بست میان قدرتمندترین کنفدراسیون فوتبال جهان و نهاد حاکم جهانی این ورزش همچنان در اوج تنش قرار دارد. با وجود عذرخواهی عمومی و عقب‌نشینی سریع فیفا در مورد فروش جنجالی ۲۰ میلیارد دلاری حقوق تجاری، اتحادیه فوتبال اروپا (یوفا) از پس گرفتن تهدید خود مبنی بر تحریم جام جهانی خودداری می‌کند.[1][2]

این بحران زمانی شعله‌ور شد که جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، پیشنهاد داد حقوق تجاری جام جهانی به یک شرکت تابعه جدید به نام «فیفا فوروارد اینترپرایز» منتقل شود. هدف این طرح جمع‌آوری ۴.۲ میلیارد دلار از طریق فروش ۲۰ درصد سهام اقلیت به سرمایه‌گذاران خصوصی، از جمله شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر آمریکایی «ترایو اترنال» بود. اینفانتینو این اقدام را راهی برای دموکراتیزه کردن تأمین مالی فوتبال جهانی معرفی کرد و وعده داد در صورت حمایت از این طرح، ۴۰ میلیون دلار به هر یک از ۲۱۱ فدراسیون عضو فیفا پرداخت شود.[4][8]

این پیشنهاد کنفدراسیون‌های منطقه‌ای را غافلگیر کرد و یک شورش فوری و بی‌سابقه را برانگیخت. ۵۵ کشور عضو یوفا به اتفاق آرا رأی به تحریم تمامی رقابت‌های فیفا دادند و اعلام کردند که جام جهانی «فروشی نیست» و این طرح را به عنوان شانه خالی کردن فیفا از وظیفه خود به عنوان نگهبان فوتبال جهانی محکوم کردند.[6][7]

فیفا که با ورزشی متفرق و غیبت احتمالی قدرت‌هایی مانند اسپانیا، فرانسه و انگلیس از تورنمنت‌های شاخص خود مواجه بود، ناگهان این پیشنهاد را لغو کرد. در جریان یک نشست سطح بالا در مراکش، نهاد حاکم جهانی از اعضای خود به دلیل عدم مشورت عذرخواهی کرد و اذعان داشت که این روند باید به گونه‌ای متفاوت مدیریت می‌شد.[2][7]

با این حال، ژست‌های آشتی‌جویانه نتوانسته است تنش را کاهش دهد. یوفا در بیانیه‌ای سرسختانه تأکید کرد که شرایط آن برای بازگشت به رقابت‌های فیفا برآورده نشده است. این نهاد اروپایی خواستار تضمین‌های ساختاری و الزام‌آور است که فیفا هرگز دوباره تلاش نکند حاکمیت یا رقابت‌های خود را به مالکیت خصوصی واگذار کند.[1][3][6]

پیامدهای این ماجرا یک بحران حاکمیتی عمیق‌تر را نیز به دنبال داشته است. یوفا مجدداً تأکید کرد که اعتماد خود را به ریاست اینفانتینو کاملاً از دست داده است، موضعی که علی‌رغم تلاش‌های فیفا برای نمایش وحدت، همچنان پابرجاست. متعاقباً، اتحادیه فوتبال انگلیس حمایت خود را از انتخاب مجدد اینفانتینو پس گرفت، که نشان‌دهنده شکافی گسترده‌تر در پایگاه‌های قدرت سنتی این ورزش است.[1][3][7]

این ناآرامی‌ها فراتر از اروپا گسترش یافته است. نهاد حاکم بر فوتبال آمریکای جنوبی، کونمبول (CONMEBOL)، با صدور بیانیه‌ای از «اقدامات یک‌جانبه مکرر که بدون توسل به گفتگو انجام شده‌اند» انتقاد کرد و خواستار آن شد که فیفا برای تصمیم‌گیری‌های استراتژیک بزرگ به سازوکارهای نهادی پایبند باشد. اگرچه کونمبول از پیوستن به تحریم خودداری کرد، اما این عقب‌نشینی متحد، بر تقاضای جهانی برای شفافیت تأکید می‌کند.[2][7]

با نزدیک شدن جام جهانی زیر ۲۰ سال زنان در لهستان به عنوان رویداد بزرگ بعدی فیفا، زمان برای یافتن راه‌حل در حال اتمام است. این اختلاف نبرد فزاینده بر سر روح تجاری فوتبال بین‌المللی را آشکار کرده است و در حالی که فدراسیون‌های عضو خواستار تضمین‌های دائمی در برابر خصوصی‌سازی هستند، آینده سودآورترین دارایی این ورزش در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.[2][4][5][8]