سقوط محبوبیت ترامپ به ۳۲ درصد در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا

میزان محبوبیت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، تنها چند روز مانده به انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ به ۳۲ درصد سقوط کرد که پایین‌ترین سطح در دوره دوم ریاست‌جمهوری او به‌شمار می‌رود. این افت چشمگیر، مانعی جدی بر سر راه حزب جمهوری‌خواه در تلاش برای حفظ اکثریت خود در کنگره ایجاد کرده است.[4]

نظرسنجی جامعی که توسط موسسه اس‌اس‌آر‌اس (SSRS) به سفارش سی‌ان‌ان انجام شده نشان می‌دهد نزدیک به هفت نفر از هر ده آمریکایی اکنون از عملکرد رئیس‌جمهور ناراضی هستند. داده‌ها حاکی از آن است که انگیزه ضدیت با ترامپ در حال حاضر پیشران اصلی شور انتخاباتی دموکرات‌ها در حوزه‌های کلیدی رقابتی است.[1]

رقم ۳۲ درصدی رضایت، نشان‌دهنده افتی قابل‌توجه نسبت به رقم ۴۱ درصدی است که ترامپ در ماه‌های آغازین سال جاری ثبت کرده بود. تحلیل‌گران نظرسنجی‌ها خاطرنشان می‌کنند که روسای جمهور مستقر به‌ندرت درست پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای با چنین افتی روبه‌رو می‌شوند بدون اینکه در انتخابات محلی و منطقه‌ای کنگره با شکست‌های سنگین مواجه گردند.[2]

نشریه فوربز گزارش می‌دهد که دقیقاً یک هفته پیش از روز انتخابات، موازنه خالص محبوبیت ترامپ روی منفی ۱۹ درصد قرار دارد. این شکاف منفی عمدتاً در میان رای‌دهندگان مستقل و زنان حومه‌نشین متمرکز است؛ دو گروه جمعیتی که در دوره‌های اخیر نقشی تعیین‌کننده ایفا کرده‌اند.[3]

داده‌های اس‌اس‌آر‌اس تمایل عمیق جامعه به تغییر را آشکار می‌کند؛ به‌طوری‌که ۶۴ درصد از پاسخ‌دهندگان اظهار داشتند قصد دارند با رای خود در این انتخابات، پیام مخالفت با دولت بفرستند. در مقابل، تنها ۲۸ درصد رای خود را ابراز حمایتی از دولت مستقر می‌دانند.[1]

شاخص‌های تاریخی انتخابات میان‌دوره‌ای

در تاریخ معاصر سیاسی آمریکا، محبوبیت زیر ۴۰ درصد برای رئیس‌جمهور همواره با شکست‌های سنگین حزب حاکم در انتخابات میان‌دوره‌ای پیوند خورده است. در جریان نخستین انتخابات میان‌دوره‌ای ترامپ در سال ۲۰۱۸، میزان محبوبیت او حدود ۳۹ درصد بود که به از دست رفتن خالص ۴۰ کرسی مجلس نمایندگان منجر شد.[2][4]

استراتژیست‌های سیاسی هشدار می‌دهند رقم فعلی ۳۲ درصد، نامزدهای جمهوری‌خواه را در موقعیتی بسیار شکننده‌تر از هشت سال پیش قرار داده است. حجم چشمگیر رای‌دهندگانی که نارضایتی شدید ابراز می‌کنند، شکافی در انگیزه مشارکت ایجاد کرده که جبران آن از طریق کارزارهای سنتی دعوت به پای صندوق‌ها بسیار دشوار است.[3]

تحلیل نیوزویک از دو نظرسنجی سراسری مستقل تایید می‌کند که جایگاه سیاسی رئیس‌جمهور به کفی بی‌سابقه رسیده و حتی مرز ۳۵ درصدی را که پیش‌تر به عنوان پایه حمایتی او قلمداد می‌شد، شکسته است. این فرسایش آرا نشان می‌دهد بخشی از پایگاه اصلی جمهوری‌خواهان یا از مشارکت ناامید شده یا در حال رویگردانی است.[2]

جامعه بین‌المللی نیز این جابه‌جایی سیاسی داخلی را از نزدیک رصد می‌کند. شبکه الجزیره اشاره دارد که ثبت چنین محبوبیت نازلی در آستانه انتخابات می‌تواند نشانه‌ای از فلج قانون‌گذاری پیش‌رو در واشنگتن باشد و احتمالاً سیاست خارجی آمریکا را طی دو سال آینده با چالش‌هایی جدی روبه‌رو سازد.[4]

میانگین نظرسنجی‌ها حاکی از چرخش قاطع رای حزبی عمومی به سمت جناح مخالف است. اکنون دموکرات‌ها در نظرسنجی‌های سراسری حزبی، پیشتازی مشابه دوره‌هایی را ثبت کرده‌اند که به «انتخابات موجی» شهرت دارند؛ وضعیتی که کرسی‌های نمایندگان مستقر جمهوری‌خواه را حتی در حوزه‌های امن پیشین نیز تهدید می‌کند.[1][3]

محرک‌های اقتصادی و سیاست‌گذاری

ریشه نارضایتی رای‌دهندگان در نگرانی‌های اقتصادی عمیق و ناخشنودی از اجرای سیاست‌های اخیر دولت قرار دارد. علی‌رغم برخی شاخص‌های مثبت اقتصاد کلان، نظرسنجی اس‌اس‌آر‌اس نشان داد که ۵۸ درصد از رای‌دهندگان بر این باورند که کشور در مسیر نادرستی حرکت می‌کند.[1]

فشارهای تورمی و افزایش هزینه‌های زندگی همچنان اصلی‌ترین مسائلی است که منتقدان عملکرد رئیس‌جمهور به آن اشاره می‌کنند. ستادهای انتخاباتی دموکرات‌ها با بهره‌برداری از افت جایگاه دولت، این دغدغه‌های معیشتی را مستقیماً به کاخ سفید نسبت داده‌اند.[1]

تحلیل فوربز تاکید می‌کند که موازنه منفی ۱۹ درصدی رضایت، میان رای‌دهندگانی با درآمد سالانه زیر ۷۵ هزار دلار حتی آشکارتر است. این پایگاه رای کارگری که نقشی حیاتی در پیروزی ترامپ در سال ۲۰۲۴ داشت، اکنون نشانه‌هایی جدی از گسست را بروز می‌دهد.[3]

افزون بر این، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که درگیری‌های اخیر در کنگره دستاورد سیاسی مورد انتظار کاخ سفید را در پی نداشته است. برعکس، مذاکرات فرسایشی و بن‌بست‌های حزبی، انگیزه افکار عمومی برای تغییر در ساختار قدرت را تقویت کرده است.[1][4]

نامزدهای جمهوری‌خواه در رقابت‌های تنگاتنگ سنا و مجلس نمایندگان با چشم‌انداز استراتژیک پیچیده‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کنند. بسیاری در تلاشند کارزارهای خود را محلی جلوه دهند و به جای سراسری‌کردن رقابت حول رئیس‌جمهوری که با نارضایتی عمیق عمومی مواجه است، بر موضوعات ایالتی تمرکز کنند.[2][3]

راهبردهای انتخاباتی در روزهای پایانی

نظرسنجی سی‌ان‌ان فاش می‌کند که حضور ترامپ در کارزارهای انتخاباتی شمشیر دولبه‌ای برای جمهوری‌خواهان در معرض خطر است. گرچه تجمعات او همچنان خیل حامیان وفادار را جذب می‌کند، داده‌ها گویای آن است که این رویدادها هم‌زمان رای‌دهندگان دموکرات را برمی‌انگیزد و میانه‌روها را دور می‌سازد.

در واکنش به این ارقام ناامیدکننده، چندین نماینده برجسته جمهوری‌خواه در هفته‌های پایانی کارزارها آشکارا فاصله خود را از رئیس‌جمهور حفظ کرده‌اند. در تبلیغات تلویزیونی حوزه‌های رقابتی، نام بردن از کاخ سفید یا برنامه‌های رئیس‌جمهور عملاً متوقف شده است.[2][4]

در مقابل، نامزدهای دموکرات میلیون‌ها دلار صرف تبلیغات دیجیتال و رسانه‌ای کرده‌اند تا رقبای جمهوری‌خواه خود را مستقیماً به رئیس‌جمهور پیوند بزنند. یافته‌های اس‌اس‌آر‌اس تایید می‌کند این رویکرد در بسیج پایگاه رای دموکرات‌ها و اقناع رای‌دهندگان مستقلِ مردد بسیار کارآمد بوده است.[1]

شکاف انگیزه مشارکت به‌ویژه میان رای‌دهندگان جوان و ساکنان تحصیل‌کرده حومه شهرها پررنگ‌تر است. میزان نارضایتی از رئیس‌جمهور در این گروه‌ها از ۷۰ درصد فراتر رفته و مزیت ساختاری قدرتمندی برای دموکرات‌ها در مناطق کلیدی و سرنوشت‌ساز سراسر کشور پدید آورده است.[3]

نیوزویک خاطرنشان می‌کند که هم‌پوشانی این دو نظرسنجی روی رقم ۳۲ درصد، احتمال خطای آماری تصادفی را منتفی می‌سازد. ثبات داده‌ها در روش‌شناسی‌های مختلف تایید می‌کند که فضای سیاسی به‌طور بنیادین علیه حزب مستقر دگرگون شده است.[2]

پیامدها برای ترکیب آینده کنگره

در صورتی که نظرسنجی‌های کنونی در صندوق‌های رای محقق شود، توازن قوا در مجلس نمایندگان و سنا احتمالاً تغییر خواهد کرد. روی کار آمدن دولتی منقسم، برنامه‌های قانون‌گذاری رئیس‌جمهور را برای دو سال باقی‌مانده از دوره دوم وی به‌شدت محدود خواهد ساخت.[3][4]

AI

پوشش خبری الجزیره تاکید دارد که تسلط دموکرات‌ها بر یک یا هر دو مجلس بلافاصله موجی از تحقیقات پارلمانی و نظارت‌های سرسختانه بر قوه مجریه را کلید خواهد زد؛ چشم‌اندازی که محور استدلال‌های پایانی هر دو حزب در کارزارها شده است.[4]

داده‌های اس‌اس‌آر‌اس همچنین شدت احساسات رای‌دهندگان را سنجیده و نشان می‌دهد شمار کسانی که به‌شدت از عملکرد رئیس‌جمهور ناراضی‌اند، نزدیک به دو برابر کسانی است که به‌شدت از او حمایت می‌کنند. این سنجه شدت نگرش، در طول تاریخ مطمئن‌ترین شاخص برای پیش‌بینی مشارکت واقعی در انتخابات میان‌دوره‌ای بوده است.[1]

طراحان راهبرد جمهوری‌خواهان در محافل خصوصی به عمق این بحران اذعان دارند و منابع مالی خود را از حوزه‌های تهاجمی به سمت دفاع از کرسی‌هایی تغییر داده‌اند که پیش‌تر امن تلقی می‌شدند. گسترش نقشه حوزه‌های پررقابت، توان مالی و لجستیکی این حزب را زیر فشار گذاشته است.[2]

اگرچه خلاصه‌های منتشرشده از نظرسنجی‌های سی‌ان‌ان و اس‌اس‌آر‌اس تفکیک‌های آماری دقیقی از حال‌وهوای رای‌دهندگان ارائه می‌دهند، در گزارش‌های اولیه نقل‌قول مستقیمی از مسئولان ستادها یا مدیران مراکز نظرسنجی در این خصوص گنجانده نشده است و خود آمارها روایتگر اصلی رویدادها هستند.[1]

تحلیل‌گران انتخابات هشدار می‌دهند که اگرچه نرخ محبوبیت در سطح ملی شاخص کلان قدرتمندی است، انتخابات میان‌دوره‌ای در نهایت در صدها حوزه انتخابی مجزا و بومی تعیین تکلیف می‌شود. با این حال، فضای ملی مسموم علیه حزب حاکم، کمتر زمانی مانع شکستن سدهای دفاعی محلی نشده است.[2][3]

روزهای پیش‌رو نشان خواهد داد که آیا نظرسنجی‌ها توانسته‌اند روحیه رای‌دهندگان را به‌درستی منعکس کنند یا خطاهای ساختاری دوره‌های قبل همچنان پابرجا مانده‌اند. در هر حال، با بسته‌شدن پنجره رای‌گیری، رقم ۳۲ درصد به عنوان هشداری تاریخی پیش روی کاخ سفید ایستاده است.[1]

در آخرین تعطیلات پایان هفته پیش از رای‌گیری، دو حزب برای متقاعد کردن آخرین رای‌دهندگان مردد، چهره‌های کلیدی خود را به شکلی بی‌سابقه روانه میدان خواهند کرد. برای جمهوری‌خواهان، چالش اصلی ایجاد انگیزه در پایگاهی است که با افت موقعیت رئیس‌جمهور، بیش از پیش متشتت به نظر می‌رسد.[2][4]

با آغاز شمارش آرا و بسته شدن اولین حوزه‌ها در روز سه‌شنبه، رضایت ۳۲ درصدی به عنوان معیار قطعی ارزیابی نتایج آن شب عمل خواهد کرد. برآیند این انتخابات نه تنها کنترل کنگره را مشخص می‌کند، بلکه چشم‌انداز سیاسی منتهی به چرخه انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ را نیز دگرگون خواهد ساخت.[3]