مدل ترموستاتیک: چگونه جهت و شدت افکار عمومی، خروجی سیاست را اصلاح می‌کند

هنگامی که یک دولت تازه منتخب قدرت را به دست می‌گیرد و بلافاصله برنامه‌ای را که بر اساس آن کمپین کرده بود اجرا می‌کند، افکار عمومی به طور قابل اعتمادی علیه همان سیاست‌ها موضع می‌گیرد. این نه یک شکست در پیام‌رسانی سیاسی است و نه یک تغییر ناگهانی در ارزش‌های زیربنایی رأی‌دهندگان. این عملکرد دقیق مدل ترموستاتیک افکار عمومی است.

این چارچوب که اولین بار توسط کریستوفر ولزین، دانشمند علوم سیاسی، در مطالعه‌ای در سال ۱۹۹۵ درباره هزینه‌های دفاعی رسمی شد، نشان می‌دهد که شهروندان با سیاست‌های دولتی مانند کنترل دمای یک اتاق رفتار می‌کنند: هنگامی که سیاست‌گذاران با افزایش هزینه‌ها یا گسترش مقررات، «گرما را بالا می‌برند»، مردم سیگنال می‌دهند که اتاق بیش از حد گرم شده و خواستار پایین آوردن درجه می‌شوند.[1]

این سازوکار، خواسته‌های انتزاعی رأی‌دهندگان را از خواسته‌های لحظه‌ای آن‌ها جدا می‌کند. یک رأی‌دهنده نیازی به درک جزئیات تخصیص بودجه فدرال ندارد تا تشخیص دهد که یک دولت لیبرال در حال گسترش دولت است یا یک دولت محافظه‌کار در حال کاهش آن. آن‌ها صرفاً جهت حرکت را مشاهده می‌کنند و ترجیحات خود را نسبت به آن حرکت تنظیم می‌کنند.

اگر هزینه‌های دفاعی به شدت افزایش یابد، تقاضای عمومی کلی برای افزایش بیشتر هزینه‌های دفاعی کاهش می‌یابد. اگر بودجه رفاهی کاهش یابد، درخواست‌ها برای حمایت از شبکه ایمنی اجتماعی بلندتر می‌شود. ترجیح ابراز شده عمومی تقریباً همیشه تقاضا برای اصلاح مسیر است، نه بیان یک ایدئولوژی مطلق.[1][2][6]

این حلقه بازخورد منفی، ریتم تعیین‌کننده سیاست‌های دموکراتیک مدرن را ایجاد می‌کند. این توضیح می‌دهد که چرا رؤسای جمهور به طور معمول در انتخابات میان‌دوره‌ای متحمل شکست‌های سنگین می‌شوند و چرا پیروزی‌های قاطع قانون‌گذاری اغلب اکثریت حزب حاکم را از بین می‌برد.

هنگامی که یک حزب با موفقیت سیاست را در جهت مطلوب خود حرکت می‌دهد، ذاتاً بخشی از تقاضای عمومی برای آن تغییر را برآورده می‌کند، و باعث می‌شود رأی‌دهندگان کمتر تشنه اقدام بیشتر باشند و بیشتر نگران زیاده‌روی شوند. هرچه دولت با شدت بیشتری عمل کند، واکنش ترموستاتیک قوی‌تر می‌شود و حال و هوای عمومی را به سمت اپوزیسیون سوق می‌دهد.[2]

برای اینکه این مدل کار کند، مردم باید واقعاً متوجه شوند که سیاست در حال تغییر است. استوارت سوروکا، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس، در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۲ با مرکز نیسکان توضیح داد: «بنابراین هدف دموکراسی نمایندگی این است که سیاست عمومی را تولید کند که با ترجیحات عمومی مطابقت داشته باشد. و این نه تنها مستلزم آن است که دولت‌ها به مردم پاسخگو باشند، بلکه مردم نیز به اقدامات دولت پاسخگو باشند.»

تحقیقات ولزین و سوروکا تأیید می‌کند که رسانه‌های جمعی نقش انتقال حیاتی را ایفا می‌کنند. پوشش تلویزیونی و روزنامه‌ای به طور مداوم یک سیگنال تجمعی و دقیق از مسیری که سیاست ملی در آن پیش می‌رود، ارائه می‌دهد. کل بدنه رأی‌دهندگان—نه فقط ناظران سیاسی بسیار درگیر—این سیگنال را دریافت کرده و بر اساس آن تنظیم می‌شوند. رسانه‌ها نیازی به توضیح جزئیات یک لایحه ندارند؛ آن‌ها فقط باید جهت‌گیری ایدئولوژیک و شدت اقدامات دولت را منتقل کنند تا مردم بتوانند واکنش خود را تنظیم کنند.[6]

با این حال، خط مبنای ترموستاتیک ثابت نیست. ترجیح زیربنایی عمومی برای اقدام دولتی تمایل دارد که به مرور زمان افزایش یابد. در حوزه‌هایی مانند دفاع و هزینه‌های داخلی، اگر تخصیص بودجه سالانه تقریباً ۲ تا ۳ درصد به دلار واقعی افزایش نیابد، ترجیحات عمومی برای هزینه‌های بیشتر در واقع افزایش خواهد یافت.

دولت باید به طور مداوم مخارج خود را گسترش دهد تا صرفاً تقاضای عمومی برای هزینه‌های بیشتر را ثابت نگه دارد. هنگامی که گسترش سیاست از آستانه ۳ درصد فراتر می‌رود، ترموستات فعال می‌شود و مردم سیگنال خویشتن‌داری می‌دهند. این بدان معناست که نقطه تعادل ذاتاً تورمی است و برای حفظ یک تقسیم ۵۰-۵۰ خنثی در رضایت عمومی، نیازمند رشد مداوم است.[6][7]

این مدل به طور گسترده در طرح‌های نهادی مختلف اعمال می‌شود و به طور مؤثر در سیستم ریاستی ایالات متحده و همچنین سیستم‌های پارلمانی بریتانیا و کانادا عمل می‌کند. در بریتانیا، پاسخگویی عمومی به تغییرات در مخارج دولتی به ویژه مشهود است و گاهی اوقات از اثرات بازخورد اندازه‌گیری شده در ایالات متحده فراتر می‌رود. طراحی ساختاری دولت—چه انتخابات تناسبی یا اکثریتی، فدرال یا واحد—بزرگی پاسخ را تغییر می‌دهد، اما پویایی اصلی ترموستاتیک یک ویژگی جهانی دموکراسی نمایندگی باقی می‌ماند.[3][4]

همه مسائل یک واکنش ترموستاتیک را تحریک نمی‌کنند. این مدل به حوزه‌های سیاستی متکی است که دارای برجستگی بالا و خروجی‌های واضح و قابل اندازه‌گیری هستند، مانند هزینه‌های بودجه‌ای. در حوزه‌های کم‌برجستگی که تغییر سیاست عمدتاً نظارتی است تا مالی، مردم برای سنجش «دمای» اتاق دچار مشکل می‌شوند و در نتیجه بازخورد بسیار ضعیف‌تری ایجاد می‌شود.

علاوه بر این، تغییرات واقعی و مطلق در افکار عمومی رخ می‌دهد، به ویژه در مورد حقوق مدنی و برابری اجتماعی. در طول ۷۰ سال گذشته، حمایت آمریکایی‌ها از برابری نژادی و جنسیتی به طور پیوسته در یک جهت حرکت کرده است و نوسانات چرخه‌ای و ترموستاتیک که مشخصه مسائل اقتصادی و دفاعی است را به چالش می‌کشد.[2]

در مقابل، افکار عمومی در مورد تغییرات آب و هوایی، از لحاظ تاریخی به شدت از الگوی ترموستاتیک پیروی کرده است. در حالی که یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۰ توسط ییل و جورج میسون نشان داد که ۷۳ درصد از پاسخ‌دهندگان معتقدند گرمایش جهانی در حال وقوع است و ۶۲ درصد اذعان دارند که عمدتاً ناشی از انسان است، شدت این نگرانی با چرخه سیاسی در نوسان است.

نگرانی در مورد گرمایش جهانی اغلب زمانی که دموکرات‌ها ریاست جمهوری را در دست دارند کاهش می‌یابد و زمانی که جمهوری‌خواهان قدرت را به دست می‌گیرند افزایش می‌یابد، که منعکس‌کننده فرض عمومی است که حزب حاکم یا به اندازه کافی کار می‌کند یا مشکل را نادیده می‌گیرد. این ماهیت چرخه‌ای، حامیانی را که به اقدام اقلیمی از دریچه ساختاری مشابه حقوق مدنی نگاه می‌کنند، ناامید می‌کند، زیرا متوجه می‌شوند که عموم مردم با سیاست زیست‌محیطی مانند یک مسئله سیاسی استاندارد و قابل تنظیم با درجه رفتار می‌کنند.

مدل ترموستاتیک نحوه درک اختیارات سیاسی را بازتعریف می‌کند. یک پیروزی قاطع انتخاباتی، تأیید دائمی ایدئولوژی یک حزب نیست، بلکه یک سیگنال موقت برای تنظیم مسیر سیاست فعلی است. هنگامی که آن تنظیم آغاز می‌شود، تقاضای عمومی برای آن به طور طبیعی کاهش می‌یابد. آنچه سیاستمداران اغلب به عنوان یک رأی‌دهنده ناسپاس یا بی‌ثبات درک می‌کنند، در واقع عملکرد موفقیت‌آمیز یک سیستم دموکراتیک است که ذاتاً در برابر افراط‌گرایی مقاومت می‌کند و سیاست را مجبور به بازگشت به سمت مرکز می‌کند.[5][6]