سازوکار قیمت‌گذاری و بازده اوراق قرضه: درک رابطه معکوس میان نرخ بهره و قیمت اوراق

سرمایه‌گذاران به طور معمول سرمایه خود را در دارایی‌های با درآمد ثابت به دنبال ثبات تزریق می‌کنند، با این حال صندوق‌های اوراق قرضه اغلب در طول چرخه‌های انقباضی بانک مرکزی، زیان‌های دو رقمی ثبت می‌کنند.

این تناقض آشکار—که یک دارایی ظاهراً امن می‌تواند به سرعت اصل سرمایه را از بین ببرد—ناشی از درک نادرست اساسی از نحوه عملکرد بازارهای با درآمد ثابت است. حل این تنش در یک اصل مطلق ریاضی نهفته است که بر تمام بازارهای بدهی حاکم است: قیمت اوراق قرضه و نرخ بهره در جهت مخالف حرکت می‌کنند.[2][5]

برای درک این رابطه معکوس، باید مفهوم پرداخت ثابت اوراق قرضه را از ارزش نوسانی آن در بازار ثانویه جدا کرد. هنگامی که یک نهاد اوراق قرضه منتشر می‌کند، متعهد می‌شود که نرخ بهره مشخصی، معروف به کوپن، را بر اساس مبلغ اصلی یا ارزش اسمی (Par Value) پرداخت کند. اگر یک اوراق قرضه استاندارد ۱۰۰۰ دلاری کوپن ۴ درصدی پرداخت کند، سالانه ۴۰ دلار به دارنده آن می‌رساند. این قرارداد زیربنایی غیرقابل تغییر است.[1][3]

تنش زمانی ایجاد می‌شود که نرخ‌های بهره رایج بازار پس از انتشار آن اوراق قرضه خاص تغییر کنند. اگر بانک مرکزی برای مبارزه با تورم نرخ‌ها را افزایش دهد و اوراق قرضه جدید شروع به ارائه کوپن ۵ درصدی کنند، این اوراق جدید سالانه ۵۰ دلار پرداخت خواهند کرد. ناگهان، اوراق قرضه قدیمی‌تر که فقط ۴۰ دلار می‌پردازد، ذاتاً برای هر خریدار منطقی که به دنبال سرمایه‌گذاری است، جذابیت کمتری پیدا می‌کند.[2][3]

از آنجایی که پرداخت ۴۰ دلاری اوراق قرضه قدیمی‌تر نمی‌تواند به طور قانونی تغییر کند، تنها راهی که می‌تواند با اوراق ۵ درصدی جدید رقابت کند، کاهش قیمت درخواستی آن است. یک خریدار تنها در صورتی اوراق قدیمی‌تر با پرداخت کمتر را خریداری می‌کند که بتواند آن را با تخفیف به دست آورد—به عنوان مثال، پرداخت ۹۰۰ دلار به جای ارزش اسمی اولیه ۱۰۰۰ دلار.[1][3]

با خرید اوراق قرضه با این تخفیف، خریدار جدید همچنان سالانه فقط ۴۰ دلار وجه نقد دریافت می‌کند، اما از آنجایی که در ابتدا مبلغ کمتری پرداخت کرده است، بازده مؤثر او—یعنی بازده تا سررسید—افزایش می‌یابد تا با استاندارد جدید ۵ درصدی بازار مطابقت پیدا کند. قیمت دقیقاً به اندازه‌ای کاهش می‌یابد که بازده در سراسر بازار یکسان شود.[1][5]

این سازوکار به عنوان ترازوی نامرئی بازار با درآمد ثابت عمل می‌کند. وقتی نرخ‌ها بالا می‌روند، قیمت اوراق قرضه موجود باید کاهش یابد تا بازده رقابتی ارائه دهد. برعکس، اگر نرخ‌ها به ۳٪ کاهش یابند، آن اوراق قرضه قدیمی‌تر ۴ درصدی بسیار مطلوب می‌شود و قیمت آن بالاتر از ارزش اسمی ۱۰۰۰ دلاری خود افزایش می‌یابد و با قیمت بالاتر از ارزش اسمی (Premium) معامله می‌شود.[2][3]

شدت این نوسان قیمت توسط معیاری به نام «مدت» (Duration) تعیین می‌شود، که حساسیت قیمت اوراق قرضه به تغییرات نرخ بهره را اندازه‌گیری می‌کند. اگرچه مدت بر حسب سال بیان می‌شود، اما عملاً به عنوان یک ضریب برای ریسک پرتفوی عمل می‌کند.[2]

به عنوان یک قاعده کلی ریاضی، به ازای هر ۱٪ تغییر در نرخ بهره، قیمت اوراق قرضه در جهت مخالف به اندازه‌ای تقریباً برابر با مدت آن، تغییر خواهد کرد. اوراق قرضه با مدت پنج سال، در صورت افزایش یک واحد درصدی نرخ‌ها، تقریباً ۵٪ از ارزش بازار ثانویه خود را از دست خواهد داد.[2][5]

این اثر ضریب‌دهنده به این معناست که اوراق قرضه بلندمدت ریسک نرخ بهره بسیار بالاتری نسبت به اوراق کوتاه‌مدت دارند. یک اوراق قرضه خزانه‌داری ۳۰ ساله در مقایسه با یک سند خزانه‌داری ۲ ساله، هنگام تعدیل سیاست پولی توسط بانک‌های مرکزی، نوسان قیمتی عظیمی را تجربه خواهد کرد و بیشتر شبیه یک دارایی سهامی عمل می‌کند تا یک ابزار پس‌انداز.[4][5]

منحنی بازده این پویایی را در افق‌های زمانی مختلف پیچیده‌تر می‌کند. به طور معمول، اوراق قرضه بلندمدت بازده بالاتری ارائه می‌دهند تا سرمایه‌گذاران را برای مسدود کردن پول خود و پذیرش این ریسک مدت طولانی‌تر جبران کنند. هنگامی که این داده‌ها روی نمودار ترسیم می‌شوند، یک منحنی عادی و با شیب صعودی ایجاد می‌شود.[4]

با این حال، در دوره‌های عدم قطعیت اقتصادی یا افزایش تهاجمی نرخ بهره توسط بانک مرکزی، نرخ‌های کوتاه‌مدت می‌توانند بالاتر از نرخ‌های بلندمدت افزایش یابند و یک منحنی بازده معکوس ایجاد کنند. این وارونگی نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران انتظار دارند نرخ‌ها در آینده کاهش یابند، که اغلب پیش‌بینی‌کننده رکود اقتصادی است که بانک‌های مرکزی را مجبور به کاهش نرخ‌ها خواهد کرد.[4]

برای سرمایه‌گذاران خرد، تمایز بین نگهداری اوراق قرضه انفرادی و مالکیت صندوق‌های اوراق قرضه برای درک این سازوکارها حیاتی است. سرمایه‌گذاری که یک اوراق قرضه انفرادی می‌خرد و آن را تا سررسید نگه می‌دارد، صرف نظر از آنچه در این مدت برای نرخ بهره رخ می‌دهد، کل اصل سرمایه خود را باز پس خواهد گرفت، مشروط بر اینکه ناشر نکول نکند.[1][3]

نوسانات قیمت در بازار ثانویه برای سرمایه‌گذاری که تا سررسید نگه می‌دارد، کاملاً بی‌اهمیت است. آنها هزینه فرصت از دست دادن نرخ‌های بالاتر را تجربه می‌کنند، اما زیان سرمایه‌ای محقق شده‌ای بر روی سرمایه‌گذاری اولیه خود متحمل نمی‌شوند.[1][5]

با این حال، صندوق‌های اوراق قرضه تاریخ سررسید واحدی ندارند. آنها پرتفوی‌های دائمی از اوراق قرضه هستند که به طور مداوم توسط مدیران برای حفظ یک مدت هدفمند، خرید و فروش می‌شوند. از آنجایی که آنها به طور دائمی با قیمت بازار ارزش‌گذاری می‌شوند (Marked to Market)، رابطه معکوس بین نرخ‌ها و قیمت‌ها بلافاصله در خالص ارزش دارایی (NAV) صندوق منعکس می‌شود.[2][5]

هنگامی که نرخ‌ها به شدت افزایش می‌یابند، صندوق‌های اوراق قرضه به ناچار ارزش خود را از دست می‌دهند. سرمایه‌گذارانی که در این دوره‌ها وحشت می‌کنند و سهام صندوق خود را می‌فروشند، آن زیان‌ها را تثبیت می‌کنند و یک تعدیل ریاضی بازار را به کاهش دائمی ثروت شخصی تبدیل می‌کنند.[5]

در نهایت، سرمایه‌گذاری با درآمد ثابت مستلزم پذیرش این واقعیت است که «امن» به احتمال دریافت جریان‌های نقدی وعده داده شده اشاره دارد، نه ثبات قیمت روزانه دارایی. با تسلط بر سازوکار بازده و مدت، سرمایه‌گذاران می‌توانند ریسک نهفته در پرتفوی خود را به درستی قیمت‌گذاری کنند و از غافلگیری‌های پرهزینه جلوگیری نمایند.[3][5]