میراث ساختاری سایکس-پیکو: مقایسه روایت مرزهای مصنوعی با تاب‌آوری دولت‌ها

توافق‌نامه سایکس-پیکو در سال ۱۹۱۶ به تنهایی خاورمیانه مدرن را ترسیم نکرد، اما منطق ساختاری تقسیم خارجی را پایه‌گذاری کرد که همچنان بر کریدورهای منابع و ترانزیت منطقه حاکم است. در حالی که حافظه عمومی این پیمان را مقصر تمام بی‌ثباتی‌های معاصر می‌داند، خطوط واقعی ترسیم شده توسط مارک سایکس، دیپلمات بریتانیایی، و فرانسوا ژرژ-پیکو، دیپلمات فرانسوی، عمدتاً توسط کنفرانس سان رمو در سال ۱۹۲۰ و پیمان لوزان در سال ۱۹۲۳ بازنویسی شدند. آنچه باقی ماند، چارچوب اولویت‌دهی آن‌ها به زیرساخت‌های اروپایی—به ویژه راه‌آهن‌ها، بنادر و خطوط لوله نفت—بر واقعیت‌های جمعیتی بود.[1][4][9]

پیمان اصلی مه ۱۹۱۶، شام و بین‌النهرین را به مناطق نفوذ مستقیم و غیرمستقیم تقسیم کرد. در طول مذاکرات، سایکس رویکرد هندسی خود به دیپلماسی را با این جمله معروف برای کابینه بریتانیا توصیف کرد: «من دوست دارم خطی از حرف 'e' در عکا تا آخرین 'k' در کرکوک بکشم.» فرانسه سواحل سوریه و بخش زیادی از لبنان امروزی را ادعا کرد، در حالی که بریتانیا بنادر حیفا و عکا، در کنار دره‌های رودخانه‌های دجله و فرات را تضمین کرد. همانطور که مجله حقوق بین‌الملل دانشگاه بوستون اشاره می‌کند، این توافق اساساً یک نقشه منطقه‌بندی اقتصادی بود که برای تضمین راه‌آهن بغداد و کنترل آبیاری منطقه‌ای طراحی شده بود، نه یک طرح اولیه برای دولت-ملت‌ها.[1]

طی ۱۱۰ سال پس از آن، روایت سایکس-پیکو به یک توضیح جامع برای نارسایی‌های منطقه‌ای تبدیل شد. ناسیونالیست‌های عرب و گروه‌های شبه‌نظامی فراملی به طور یکسان از یادگار این پیمان برای سلب مشروعیت از نظام دولتی کنونی استفاده کرده‌اند. در سال ۲۰۱۴، دولت اسلامی (داعش) به طور مشهوری بخشی از مرز عراق و سوریه را با بولدوزر تخریب کرد و تبلیغاتی منتشر نمود که در آن قصد خود را برای «محو سایکس-پیکو» و برچیدن کامل مرزهای استعماری اعلام کرد.[2][5][7]

با این حال، مرزها دوام چشمگیری از خود نشان داده‌اند. مؤسسه واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک تأکید می‌کند که علی‌رغم درگیری‌های داخلی گسترده، تمامیت ارضی دولت‌هایی مانند عراق، سوریه و اردن تا حد زیادی حفظ شده است. طی یک قرن دولت‌سازی، این ملت‌ها بوروکراسی‌های ریشه‌دار، ارتش‌های ملی و هویت‌های سیاسی متمایزی ایجاد کرده‌اند که نخبگان محلی انگیزه بالایی برای محافظت از آن‌ها دارند، حتی زمانی که دسترسی دولت مرکزی به شدت مورد مناقشه است.[3][6]

تنش میان این دو واقعیت—مصنوعی بودن خاستگاه مرزها و واقعیت ملموس وجود کنونی آن‌ها—ژئوپلیتیک مدرن خاورمیانه را تعریف می‌کند. مؤسسه مطالعات امنیت ملی اشاره می‌کند که در حالی که مرزها مکرراً توسط بازیگران غیردولتی به چالش کشیده می‌شوند، هیچ دولت مستقل به رسمیت شناخته شده‌ای در منطقه از بازگشت به امپراتوری بدون مرز پیش از ۱۹۱۶ حمایت نمی‌کند. نظام دولتی، هرچند در آغاز ناقص بود، اما خودکفا شده است.[3][8]

منطق اقتصادی توافق‌نامه ۱۹۱۶ همچنان در زیرساخت‌های فیزیکی منطقه قابل مشاهده است. اصرار بریتانیا بر کنترل بندر حیفا و مسیر زمینی به بین‌النهرین، زمینه را برای خط لوله نفت کرکوک-حیفا فراهم کرد که از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۴۸ فعال بود. امروزه، رقابت بر سر کریدورهای ترانزیت و دسترسی به بنادر، مذاکرات اصلی انگلیس و فرانسه را منعکس می‌کند و خطوط لوله و مسیرهای تجاری مدرن جایگزین راه‌آهن‌های اوایل قرن بیستم شده‌اند.[9]

از نظر جمعیتی، این تقسیم جمعیت‌های قابل توجهی، به ویژه تخمین ۳۰ تا ۴۵ میلیون کُرد، را بدون دولت مستقل رها کرد و سرزمین تاریخی آن‌ها را در سراسر ترکیه، ایران، عراق و سوریه تقسیم نمود. این وضعیت بی‌تابعیتی حل‌نشده، قوی‌ترین شواهد جاری را برای نقد «مرزهای مصنوعی» فراهم می‌کند، زیرا جناح‌های کُرد همچنان برای خودمختاری در داخل مرزهایی که توسط توافق پس از جنگ جهانی اول تعیین شده‌اند، مبارزه می‌کنند.[1][2][4][7]

ارزیابی میراث سایکس-پیکو مستلزم جدا کردن افسانه یک لحظه واحد نقشه‌کشی از یک قرن دولت‌سازی محلی است که به دنبال آن آمد. خطوط روی نقشه نه به این دلیل که لندن و پاریس در سال ۱۹۱۶ آن‌ها را تحمیل کردند، بلکه به این دلیل که دولت‌های بغداد، دمشق و امان ۱۰۰ سال بعد را صرف اجرای آن‌ها کردند. عامل تعیین‌کننده برای ثبات آینده منطقه دیگر مشروعیت مرزهای استعماری نیست، بلکه این است که آیا دولت‌های فعال در داخل آن‌ها می‌توانند ۴۵ میلیون کُرد بدون تابعیت و کریدورهای اقتصادی در حال تغییر را که از قلمرو حاکمیتی آن‌ها عبور می‌کنند، مدیریت کنند.[6][8][9]