چگونه خاورمیانه در حال مهندسی اولین قطب ژئوپلیتیک «پساغربی» جهان است؟

برای مصرف‌کنندگان جهانی، مدیران زنجیره تأمین و سیاست‌گذاران، دوران خدمت خاورمیانه صرفاً به عنوان یک پمپ بنزین منفعل و میدان نبرد نیابتی برای قدرت‌های غربی، قطعاً به پایان رسیده است. برای دهه‌ها، مسیر ژئوپلیتیکی منطقه عمدتاً توسط پایتخت‌های خارجی، به‌ویژه واشنگتن، دیکته می‌شد که یک معماری امنیتی تک‌قطبی را برای حفاظت از جریان انرژی و مهار نفوذ رقبا مدیریت می‌کرد. امروز، این پویایی معکوس شده است. خاورمیانه دیگر صرفاً در حال حرکت بین قدرت‌های جهانی رقیب نیست؛ بلکه فعالانه در حال شکل دادن به شرایطی است که این قدرت‌ها با منطقه و با یکدیگر تعامل می‌کنند.[5]

این تحول نشان‌دهنده ظهور اولین قطب ژئوپلیتیک واقعاً «پساغربی» جهان است. این منطقه که توسط نسل جدیدی از رهبران در ریاض، ابوظبی، دوحه و فراتر از آن هدایت می‌شود، در حال اعمال سطح بی‌سابقه‌ای از استقلال استراتژیک است. این کشورها با جایگزین کردن اتحادهای انحصاری ابرقدرت‌ها با یک استراتژی عمل‌گرایانه «همسویی چندگانه»، در حال بازنویسی قوانین دیپلماسی قرن بیست و یکم هستند.[1][6]

اهمیت این تغییر بسیار زیاد است. تغییر موقعیت خاورمیانه اساساً نحوه ترسیم مسیرهای تجارت جهانی، قیمت‌گذاری بازارهای انرژی و میانجی‌گری بحران‌های بین‌المللی را دگرگون می‌کند. این نشان‌دهنده یک حرکت قطعی از نظم جهانی است که در آن نفوذ از یک مرکز واحد اعلام می‌شد، به سمت یک واقعیت چندقطبی که در آن قدرت از طریق قطب‌هایی که سرمایه، فناوری و ایده‌ها را به هم متصل می‌کنند، مذاکره می‌شود.[5]

در هسته این تحول، سازوکار همسویی چندگانه قرار دارد. قدرت‌های میانی منطقه‌ای به جای چسبیدن به یک شریک انتخابی واحد، به طور فعال در حال تنوع بخشیدن به شراکت‌های اقتصادی، امنیتی و دیپلماتیک خود هستند. این رویکرد، نه یک رد ایدئولوژیک غرب، بلکه یک استراتژی محاسبه‌شده «همه شریک، بدون دشمن» است که برای به حداکثر رساندن منافع ملی در دنیایی که به طور فزاینده‌ای تکه‌تکه شده، طراحی شده است.[1]

کشورهای خاورمیانه با تعامل همزمان با ایالات متحده، چین، هند و روسیه، اقتصادهای خود را از اصطکاک قدرت‌های بزرگ مصون نگه می‌دارند. آن‌ها اذعان دارند که دوران تک‌قطبی، آن‌ها را در معرض نوسانات سیاست داخلی غرب و اولویت‌های متغیر سیاست خارجی قرار داده است. همسویی چندگانه به آن‌ها اجازه می‌دهد تا ریسک‌های خود را مدیریت کنند و اطمینان حاصل کنند که ثبات و رفاه بلندمدت آن‌ها بیش از حد به هیچ بازیگر خارجی واحدی وابسته نیست.[6]

واضح‌ترین شواهد این چرخش ژئوپلیتیکی، نهادی است. گسترش اخیر بلوک بریکس پلاس (BRICS+) برای شامل شدن امارات متحده عربی، مصر، اتیوپی و ایران—در کنار مشارکت عمیق عربستان سعودی در چارچوب‌های بریکس—نشان‌دهنده یک حرکت عمدی برای نمایش هویت «جنوب جهانی» است. پیوستن به این سازمان‌های چندجانبه غیرغربی، به قدرت‌های منطقه‌ای این امکان را می‌دهد که در بحث‌های مربوط به دلارزدایی، معماری‌های مالی جایگزین و اصلاح حکمرانی جهانی، سهمی داشته باشند.[3]

همزمان، خاورمیانه خود را در مرکز پروژه‌های زیرساختی جهانی رقیب تثبیت می‌کند. خلیج فارس در تقاطع جغرافیایی حیاتی «طرح کمربند و جاده» گسترده چین و «کریدور اقتصادی هند-خاورمیانه-اروپا» با حمایت ایالات متحده قرار دارد. رهبران منطقه‌ای به جای انتخاب بین سرمایه زیرساختی پکن و چارچوب‌های اتصال واشنگتن، هر دو را در برنامه‌های توسعه ملی خود ادغام می‌کنند.[2]

این ادغام دوگانه بر یک روند گسترده‌تر تأکید می‌کند: پیروزی اقتصاد ژئوپلیتیک بر ژئوپلیتیک سنتی. برای کشورهایی مانند عربستان سعودی و امارات، سیاست خارجی به طور فزاینده‌ای تابع تحول اقتصادی داخلی است. طرح‌های بلندپروازانه پسا-هیدروکربنی نیازمند سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی عظیم، انتقال فناوری و مسیرهای تجاری باز هستند. بلوک‌های ایدئولوژیک به عنوان مانعی برای این اهداف تلقی می‌شوند؛ اولویت، اتصال اقتصادی است.[6]

فراتر از تجارت و زیرساخت، خاورمیانه به سرعت در حال صادر کردن نفوذ دیپلماتیک است. بازیگران منطقه‌ای از «دیپلماسی تخصصی» استفاده می‌کنند—با بهره‌گیری از سرمایه مالی، تسلط بر انرژی و موقعیت جغرافیایی خود برای ایفای نقش میانجی‌های جهانی ضروری. آن‌ها در حال پر کردن خلأ دیپلماتیکی هستند که نظم تک‌قطبی در حال عقب‌نشینی از خود به جا گذاشته است و ثابت می‌کنند که قادر به مدیریت مذاکرات پیچیده بدون نظارت غرب هستند.[1]

این قدرت میانجی‌گری تازه به دست آمده، نتایج ملموسی به همراه داشته است. از تسهیل تبادل زندانیان با ریسک بالا بین روسیه و اوکراین گرفته تا میزبانی مذاکرات صلح برای درگیری‌ها در شاخ آفریقا، کشورهای خلیج فارس خود را به عنوان برگزارکنندگان بی‌طرف معرفی می‌کنند. تنش‌زدایی دیپلماتیک تاریخی سال ۲۰۲۳ بین رقبای منطقه‌ای، عربستان سعودی و ایران، که با میانجی‌گری چین انجام شد، بیشتر نشان‌دهنده تمایل منطقه برای فراتر رفتن از واشنگتن برای حل و فصل درگیری و دستیابی به ثبات بود.[4][6]

تلاش برای خوداتکایی منطقه‌ای به معماری‌های امنیتی نیز گسترش می‌یابد. قدرت‌های خاورمیانه با اذعان به اینکه مداخلات ایالات متحده در طول دو دهه گذشته اغلب نتوانسته است ثبات پایدار ایجاد کند، به طور فزاینده‌ای مالکیت همسایگی خود را به دست می‌گیرند. همسویی‌های چهارجانبه جدید و سازوکارهای مشورتی بین کشورهایی مانند مصر، ترکیه، پاکستان و عربستان سعودی نشان‌دهنده تمایل به مدیریت نگرانی‌های امنیتی مشترک به صورت داخلی است.[1][4]

با این حال، این گذار پساغربی بدون ابهامات و محدودیت‌های عمیق نیست. کل استراتژی همسویی چندگانه بر این فرض استوار است که قدرت‌های بزرگ جهانی به تحمل وفاداری‌های همپوشان ادامه خواهند داد. اگر تنش‌های فزاینده بین ایالات متحده و چین—یا غرب و روسیه—به جنگ اقتصادی آشکار تبدیل شود، تعادل ظریف خاورمیانه می‌تواند تحت آزمون‌های جدی قرار گیرد.[5]

اعمال تحریم‌های ثانویه، دوشاخه‌سازی فناوری یا جداسازی اجباری می‌تواند بازیگران منطقه‌ای را مجبور به انتخاب‌های دودویی کند که آن‌ها سخت تلاش کرده‌اند از آن اجتناب کنند. علاوه بر این، ثبات داخلی منطقه شکننده باقی می‌ماند. موفقیت این چرخش ژئوپلیتیکی به شدت به توانایی این کشورها برای تحقق وعده‌های اقتصادی بلندپروازانه خود و مدیریت انتظارات داخلی در آینده‌ای پسا-هیدروکربنی بستگی دارد.[6]

با وجود این خطرات، به نظر می‌رسد همسویی ساختاری خاورمیانه پایدار باشد. منطقه اهرم نفوذ خود را شناخته و از آن برای تغییر صفحه شطرنج جهانی استفاده می‌کند. خاورمیانه با اولویت دادن به اتصال اقتصادی، میانجی‌گری دیپلماتیک و استقلال استراتژیک، در حال نوشتن یک کتاب راهنمای جدید برای قدرت‌های میانی در یک جهان چندقطبی است.[1][5]

در نهایت، ظهور خاورمیانه به عنوان یک قطب ژئوپلیتیک پساغربی واقعیتی است که بقیه جهان باید خود را با آن تطبیق دهند. برای سیاست‌گذاران غربی، این امر مستلزم تغییر از درخواست انحصار به ارائه شراکت‌های رقابتی است. نفوذ در قرن بیست و یکم تنها توسط تسلط نظامی دیکته نخواهد شد، بلکه توسط توانایی تعامل سازنده با قطب‌هایی که اکنون محرک اتصال جهانی هستند، تعیین می‌شود.[5][6]