عامل رقیق‌سازی: چرا عدد آووگادرو تضمین می‌کند که در بیشتر داروهای هومیوپاتی هیچ مولکول فعالی وجود ندارد

در سال ۱۷۹۶، در یک داروخانه کوچک در لایپزیگ آلمان، پزشکی به نام ساموئل هانمن (Samuel Hahnemann) آزمایشی را آغاز کرد که بعدها به صنعتی چند میلیارد دلاری تبدیل شد. هانمن که از درمان‌های پزشکی به شدت سمی دوران خود - مانند حجامت و تجویز فلزات سنگین - ناامید شده بود، یک قطره از عصاره پوست درخت گنه‌گنه را برداشت و آن را با ۹۹ قطره الکل مخلوط کرد.

او شیشه را محکم به یک کتاب با جلد چرمی کوبید، فرآیندی که آن را «تکان دادن شدید» (succussion) نامید، و سپس یک قطره از آن مخلوط جدید را برداشت تا دوباره آن را رقیق کند. فرضیه او این بود که هرچه یک ماده بیشتر رقیق و تکان داده شود، روح شفابخش آن قوی‌تر می‌شود.[4]

این فرآیند تکرارشونده باعث پیدایش مقیاس «صدمین» یا C شد که تا به امروز پایه و اساس پزشکی مدرن هومیوپاتی است. یک داروی 1C به نسبت ۱ به ۱۰۰ رقیق شده است. برای ساخت داروی 2C، یک قطره از مخلوط 1C برداشته شده و در ۹۹ قطره دیگر از حلال رقیق می‌شود که رقت ۱ در ۱۰,۰۰۰ را ایجاد می‌کند.

زمانی که یک دارو به 30C می‌رسد - رایج‌ترین غلظتی که امروزه در داروخانه‌ها برای بیماری‌هایی مانند سرماخوردگی و آلرژی فروخته می‌شود - این فرآیند رقیق‌سازی ۱ به ۱۰۰ را سی بار جداگانه طی کرده است.[4]

برای دهه‌ها، بیماران هانمن واقعاً احساس بهتری داشتند، عمدتاً به این دلیل که دیگر توسط پزشکی رایج قرن هجدهم مسموم نمی‌شدند. اما در سال ۱۸۱۱، یک فیزیکدان ایتالیایی به نام آمدئو آووگادرو (Amedeo Avogadro) اصلی را مطرح کرد که در نهایت توجیه شیمیایی رقت‌های هانمن را از بین برد. کار آووگادرو منجر به کشف یک محدودیت ریاضی قطعی درباره تعداد مولکول‌هایی شد که می‌توانند از نظر فیزیکی در مقدار مشخصی از ماده وجود داشته باشند.[5]

این محدودیت اکنون به عنوان عدد آووگادرو شناخته می‌شود: ۱۰²³ × ۶٫۰۲۲. این عدد نشان‌دهنده تعداد دقیق مولکول‌ها در یک مول از هر ماده است. برای درک بهتر، یک مول آب مایع حدود ۱۸ میلی‌لیتر یا تقریباً یک قاشق غذاخوری است.

این عدد بسیار بزرگ به این معناست که ماده تا بی‌نهایت قابل تقسیم نیست؛ اگر شما یک محلول را به طور مداوم با ضریب ۱۰۰ تقسیم کنید، در نهایت به نقطه‌ای می‌رسید که تنها یک مولکول از ماده اولیه برایتان باقی می‌ماند و رقیق‌سازی بعدی آن را به طور کامل از بین خواهد برد.[5]

تقابل بین رقت‌های هانمن و محدودیت آووگادرو دقیقاً در نقطه 12C رخ می‌دهد. در 12C، ماده اولیه با ضریب ۱۰²⁴ رقیق شده است. از آنجا که این ضریب رقیق‌سازی از عدد آووگادرو (۱۰²³) فراتر می‌رود، از نظر آماری بعید است که یک شیشه استاندارد از داروی 12C حتی یک مولکول از ماده اولیه را در خود داشته باشد.

همان‌طور که یک تحلیل در سال ۲۰۱۸ توسط The Science Snail اشاره می‌کند، «رقیق کردن یک محلول تا مرز آووگادرو» به این معناست که ماده موثره از نظر ریاضی به طور کامل از حلال پاک شده است.

با این حال، داروهای استاندارد هومیوپاتی که در سطح جهانی فروخته می‌شوند، معمولاً تا 30C یا ۱۰⁶⁰ رقیق می‌شوند. برای درک مقیاس عظیم رقت 30C، تصور کنید یک مولکول از ماده موثره را بردارید و آن را در حجمی از آب به بزرگی ۳۰ میلیارد برابر کره زمین پنهان کنید. وقتی یک مصرف‌کننده داروی 30C را می‌خرد، در واقع در حال خرید آب خالص است که سپس معمولاً روی یک قرص لاکتوز یا ساکارز خالص چکانده می‌شود.[4][5]

این واقعیت ریاضی یک تناقض عمیق برای جامعه پزشکی ایجاد می‌کند. یک بررسی در سال ۲۰۲۰ که در مجله Frontiers in Pharmacology منتشر شد، «محبوبیت مداوم هومیوپاتی» را بررسی کرد و خاطرنشان ساخت که این صنعت در سطح جهانی رونق دارد، با وجود اینکه اصول اولیه آن با قوانین بنیادی فیزیک و شیمی در تضاد است. محققان می‌پرسند اگر هیچ ماده موثره‌ای وجود ندارد، چگونه به نظر می‌رسد که این داروها برای افراد زیادی کارساز هستند؟[1]

پزشکان و نظریه‌پردازان هومیوپاتی توضیحات مختلفی برای پر کردن این شکاف ارائه می‌دهند. یک سرمقاله در سال ۲۰۱۹ در homeopathy360 در دفاع از «نظریه رقیق‌سازی‌ها» استدلال می‌کند که عدم حضور فیزیکی مولکول بی‌اهمیت است، زیرا فرآیند تکان دادن شدید، امضای انرژی ماده را به حلال منتقل می‌کند. این مفهوم که اغلب به عنوان «حافظه آب» شناخته می‌شود، نشان می‌دهد که مولکول‌های آب به طور دائمی خود را بازآرایی می‌کنند تا شکل ماده از دست رفته را به خاطر بسپارند.

برخی تحقیقات آزمایشگاهی تلاش کرده‌اند تا این فرضیه حافظه را تأیید کنند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۵ که در مجله Homeopathy منتشر شد، از مطالعات پراکندگی دی‌الکتریک استفاده کرد تا استدلال کند که داروهای هومیوپاتی توانمندشده یک «ناقل ساختاریافته» را نشان می‌دهند - به این معنی که پیوندهای هیدروژنی در آب به طور دائمی تغییر کرده‌اند.

با این حال، شیمیدانان سنتی خاطرنشان می‌کنند که پیوندهای هیدروژنی در آب مایع در مقیاس زمانی پیکوثانیه می‌شکنند و دوباره شکل می‌گیرند، که این امر حافظه ساختاری بلندمدت را در دمای اتاق از نظر فیزیکی غیرممکن می‌سازد.[3][5]

یک دفاع جدیدتر به جای حافظه آب، بر آلودگی فیزیکی تکیه دارد. مقاله‌ای در سال ۲۰۱۰ که آن هم در مجله Homeopathy منتشر شد، استدلال کرد که «رقت‌های شدید هومیوپاتی مواد اولیه را حفظ می‌کنند» و این کار به شکل نانوذرات انجام می‌شود. محققان پیشنهاد کردند که فرآیند تکان دادن شدید، قطعات میکروسکوپی سیلیکا را از شیشه‌ها جدا می‌کند و ماده موثره به این نانوذرات متصل شده و با چسبیدن به این خرده‌شیشه‌ها از فرآیند رقیق‌سازی جان سالم به در می‌برد.[2]

حتی اگر حفظ نانوذرات اتفاق بیفتد، باز هم فاصله تا اثربخشی دارویی پر نمی‌شود. در پزشکی رایج، یک دارو از طریق یک رابطه دقیق دوز-پاسخ عمل می‌کند: میلیون‌ها مولکول باید به میلیون‌ها گیرنده سلولی متصل شوند تا یک تغییر بیولوژیکی ایجاد کنند. چند نانوذره سرگردان نمی‌توانند پاسخ‌های فیزیولوژیکی سیستمیک مورد نیاز برای درمان عفونت، کاهش فشار خون یا کاهش التهاب شدید را آغاز کنند.[5]

برای مصرف‌کننده، این علم به یک نتیجه‌گیری بسیار کاربردی و اطمینان‌بخش تبدیل می‌شود. داروهای هومیوپاتی دقیقاً به این دلیل که خالی هستند، فوق‌العاده ایمن‌اند. آن‌ها با داروهای تجویزی تداخل نخواهند داشت، باعث سمیت کبدی نمی‌شوند و نمی‌توانند باعث اوردوز شیمیایی شوند. برای والدینی که درد دندان درآوردن کودک نوپا را درمان می‌کنند یا بزرگسالانی که استرس خفیف را مدیریت می‌کنند، این داروها بی‌خطرترین مداخله ممکن هستند.[5]

فایده درمانی که بیماران تجربه می‌کنند واقعی است، اما ناشی از اثر دارونما و تشریفات مراقبت است. مصرف یک قرص، احساس انجام یک اقدام پیشگیرانه برای سلامتی و انتظار برای رفع علائم، به سیستم ایمنی طبیعی بدن اجازه می‌دهد تا کار خود را بدون دخالت انجام دهد. برای شرایط خودمحدودشونده مانند یک سرماخوردگی خفیف یا یک خراش جزئی، یک دارونمای ایمن اغلب تمام چیزی است که بدن برای احساس حمایت در طول بهبودی به آن نیاز دارد.[1][5]

خطر تنها زمانی به وجود می‌آید که این داروهای بدون مولکول جایگزین مداخلات پزشکی فعال در شرایط جدی یا تهدیدکننده زندگی شوند. درک محدودیت آووگادرو به بیماران این قدرت را می‌دهد که از هومیوپاتی دقیقاً برای همان چیزی که هست استفاده کنند: یک تشریفات بی‌ضرر و آرام‌بخش که از بدن در حین بهبودی طبیعی حمایت می‌کند، نه یک ابزار شیمیایی برای مبارزه با بیماری.[5]