کاهش ۵۷ درصدی مازاد جهانی شکر توسط وزارت کشاورزی آمریکا: چگونه بازارهای انرژی و آب و هوا زنجیره تامین شیرینی‌پزی را تغییر می‌دهند؟

بازار جهانی شکر در حال کالیبراسیون مجدد سریعی است. وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) در آخرین گزارش نیمه‌سالانه خود، پیش‌بینی مازاد جهانی شکر برای سال بازاریابی ۲۰۲۷/۲۰۲۶ را ۵۷ درصد کاهش داد و مازاد پیش‌بینی شده را به تنها ۴.۸ میلیون تن متریک رساند.[1][2]

این بازنگری شدید نزولی، میلیون‌ها تن عرضه مورد انتظار را از ترازنامه جهانی حذف می‌کند و نشان‌دهنده بازاری اساساً فشرده‌تر برای نانوایان صنعتی، تولیدکنندگان شیرینی و سازندگان مواد غذایی است که به قیمت‌گذاری ثابت کالاها وابسته هستند.[2][3]

این تنگنا نتیجه یک شکست محصول واحد نیست، بلکه حاصل همگرایی پیچیده‌ای از اقتصاد جهانی انرژی، الگوهای متغیر آب و هوایی و سیاست‌های تجاری ملی است که در حال بازآرایی زنجیره تأمین کشاورزی هستند.[3]

برای درک اینکه چرا مازاد شکر در حال کاهش است، ابتدا باید به بازارهای انرژی نگاه کرد. برزیل بزرگترین تولیدکننده و صادرکننده شکر در جهان است، اما کارخانه‌های نیشکر آن با انعطاف‌پذیری منحصر به فردی کار می‌کنند: آنها می‌توانند نیشکر را خرد کرده و یا شکر کریستالی تولید کنند یا سوخت اتانول.[3][6]

تنش‌های ژئوپلیتیکی اخیر، از جمله اختلال در کشتیرانی در تنگه هرمز، قیمت جهانی نفت خام را افزایش داده است. با افزایش قیمت بنزین، رانندگان برزیلی – که عمدتاً از خودروهای دوگانه‌سوز (flex-fuel) استفاده می‌کنند – به اتانول روی می‌آورند و تقاضای داخلی برای سوخت زیستی را بالا می‌برند.[5][6]

این پویایی اساساً محاسبات اقتصادی کارخانه‌داران برزیلی را تغییر داده است. پس از تغییر سیاست اخیر که ترکیب اتانول بدون آب (anhydrous ethanol) در بنزین برزیل را به ۳۰ درصد افزایش داد، انتظار می‌رود کارخانه‌ها تولید اتانول را با نسبت ۵۲ به ۴۸ به تولید شکر ترجیح دهند.[3]

در نتیجه، پیش‌بینی می‌شود تولید شکر برزیل برای فصل ۲۰۲۷/۲۰۲۶ با کاهش ۱.۳ میلیون تنی به ۴۲.۵ میلیون تن برسد و مستقیماً حجم شکر خام موجود برای صادرات جهانی را کاهش دهد.[1][3]

در حالی که تولید برزیل به سمت مخازن سوخت هدایت می‌شود، طرف دیگر معادله عرضه جهانی با نوسانات جوی دست و پنجه نرم می‌کند. در آسیا، ظهور الگوی آب و هوایی قوی ال‌نینو، عملکرد محصولات کشاورزی را در مناطق کلیدی کشت تهدید می‌کند.[4][5]

تایلند، که از لحاظ تاریخی صادرکننده بزرگی بوده است، پیش‌بینی می‌شود به دلیل کاهش سطح زیر کشت و شرایط نامساعد آب و هوایی، تولیدش ۱.۸ میلیون تن کاهش یابد و به ۹.۵ میلیون تن برسد.[1][3]

در هند، دومین تولیدکننده بزرگ جهان، وضعیت به شدت توسط سیاست‌های دولتی محافظت می‌شود. پس از باران‌های موسمی متوالی که ذخایر آب زیرزمینی را احیا کرد، در واقع پیش‌بینی می‌شود تولید هند به ۳۳.۶ میلیون تن بهبود یابد.[1][3]

با این حال، بخش شکر هند تحت چارچوبی بسیار مداخله‌گرانه عمل می‌کند که در درجه اول برای حمایت از مصرف‌کنندگان و کشاورزان داخلی طراحی شده است. دولت از سازوکار «قیمت منصفانه و سودآور» (FRP) برای تضمین حداقل پرداخت‌ها به کشاورزان استفاده می‌کند، در حالی که سهمیه‌های صادراتی را به شدت کنترل می‌کند.[1][3]

از آنجایی که هند امنیت غذایی داخلی و الزامات ترکیب اتانول خود را در اولویت قرار می‌دهد، بهبود مورد انتظار در تولید به معنای سرازیر شدن صادرات ارزان به بازار جهانی نخواهد بود.[1][4]

برای صنعت جهانی شیرینی‌پزی و تولید مواد غذایی، این همگرایی عوامل به این معنی است که دوران شکر خام فراوان و ارزان متوقف شده است. قراردادهای آتی شکر خام نیویورک #۱۱ (New York #11) در حال حاضر شروع به بازتاب این واقعیت فشرده‌تر کرده‌اند و از افت‌های قبلی بازگشته‌اند.[5]

نانوایان صنعتی با بستن قراردادهای آتی و بررسی تنظیمات فرمولاسیون پاسخ می‌دهند. برخی تولیدکنندگان در حال تسریع پذیرش شیرین‌کننده‌های جایگزین یا بهینه‌سازی دستورالعمل‌ها برای کاهش کل قندهای افزوده‌شده هستند – اقدامی که همسو با روندهای گسترده‌تر سلامت مصرف‌کننده است و در عین حال حاشیه‌های سود را حفظ می‌کند.[2]

این وضعیت بر پیوستگی عمیق زنجیره تأمین کشاورزی مدرن تأکید می‌کند، جایی که نوسان در لجستیک نفت خاورمیانه می‌تواند مستقیماً بر قیمت یک شیرینی در اروپا یا آمریکای شمالی تأثیر بگذارد.[3][6]

با نگاه به آینده، تحلیلگران بازار تأکید می‌کنند که مازاد ۴.۸ میلیون تنی همچنان یک حاشیه اطمینان است، هرچند بسیار نازک. بازار دچار کسری نیست، اما نسبت به ریسک‌های اجرایی و اختلالات بیشتر بسیار حساس است.[2][3]

توازن نهایی برای سال ۲۰۲۷/۲۰۲۶ به شدت به شدت فصل باران‌های موسمی آسیا و اینکه آیا قیمت جهانی نفت خام به اندازه کافی تثبیت می‌شود تا کارخانه‌های برزیلی را ترغیب کند که نسبت خردایش خود را دوباره به سمت شکر تغییر دهند، بستگی خواهد داشت.[2][4]