آیا فروپاشی هیئت استیناف سازمان تجارت جهانی رسماً به نظام تجارت جهانی مبتنی بر قانون پایان داده است؟

هیئت استیناف سازمان تجارت جهانی عملاً از کار افتاده است و با آن، دوران اجرای چندجانبه و الزام‌آور قوانین تجارت جهانی نیز بی‌سروصدا به پایان رسیده است. برای یک ربع قرن، این دادگاه مستقر در ژنو به عنوان دیوان عالی تجارت جهانی عمل می‌کرد و تضمین می‌کرد که اختلافات تجاری بر اساس اجماع حقوقی و نه قدرت اقتصادی خام حل و فصل شوند.

امروز، آن نظام فلج شده است. فروپاشی هیئت استیناف به معنای توقف تجارت جهانی نیست، اما نحوه اجرای قوانین بازی را به طور اساسی تغییر می‌دهد—و چشم‌انداز را از یک نظم حقوقی واحد به واقعیتی تکه‌تکه و مبتنی بر قدرت منتقل می‌کند.[2][3]

مکانیسم این فروپاشی ریشه در اهرم‌های رویه‌ای دارد. هیئت استیناف برای رسیدگی به یک فرجام‌خواهی به حد نصاب حداقل سه قاضی نیاز دارد که از فهرست ثابت هفت نفره انتخاب می‌شوند. از سال ۲۰۱۷، ایالات متحده به طور سیستماتیک انتصاب قضات جدید را همزمان با پایان دوره خدمت اعضای فعلی مسدود کرد.

تا دسامبر ۲۰۱۹، تعداد اعضا به زیر حد نصاب مورد نیاز رسید و این هیئت توانایی خود را برای فعالیت از دست داد. با وجود پیشنهادهای متعدد از سوی بیش از صد کشور عضو برای از سرگیری روند انتخاب، این انسداد در دولت‌های متوالی ایالات متحده مطلق باقی مانده است.[1]

این فلج شدن، یک حفره قانونی در تفاهم‌نامه حل اختلاف سازمان تجارت جهانی را به سلاحی تبدیل کرده است. بر اساس قوانین، حکم صادر شده توسط هیئت بدوی (سطح اول) نمی‌تواند به طور رسمی تصویب و اجرا شود اگر در حال فرجام‌خواهی باشد.

از آنجا که هیئت استیناف قادر به رسیدگی به پرونده‌ها نیست، هر کشوری که در حکم سطح اول بازنده شود، می‌تواند به سادگی درخواست فرجام‌خواهی کند و اختلاف را به یک بلاتکلیفی حقوقی نامحدود بفرستد. این رویه که به عنوان «فرجام‌خواهی در خلاء» شناخته می‌شود، عملاً به هر کشور عضو اجازه می‌دهد تا حکم صادر شده علیه اقدامات تجاری خود را وتو کند و سازمان تجارت جهانی را از قدرت اجرایی خود تهی سازد.[1][2][3]

پیامدهای سیستمی این حفره قانونی آشکار است. وقتی احکام قابل اجرا نباشند، انگیزه برای طرح پرونده از بین می‌رود. قبل از این بحران، بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹، اعضای سازمان تجارت جهانی به طور متوسط سالانه ۱۹ مشاوره حل اختلاف را آغاز می‌کردند.

بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، این رقم به تنها ۸.۵ در سال کاهش یافت. این کاهش ۵۵ درصدی در پرونده‌های جدید نشان می‌دهد که این فلج شدن صرفاً روند فرجام‌خواهی را مختل نکرده است؛ بلکه کشورهای عضو را به طور اساسی از استفاده از فرآیند هیئت بدوی نیز منصرف کرده است.[3]

قوی‌ترین استدلال برای برچیدن هیئت استیناف بر دفاع از حاکمیت ملی استوار است. منتقدان، که عمدتاً توسط ایالات متحده رهبری می‌شوند، استدلال می‌کنند که این دادگاه درگیر «تجاوز قضایی مزمن» بوده و تعهدات جدیدی را ایجاد کرده که کشورهای عضو هرگز به صراحت درباره آن‌ها مذاکره نکرده بودند.

به طور خاص، واشنگتن ادعا کرد که هیئت استیناف بارها از اختیارات خود در مورد اقدامات جبرانی تجاری و اقدامات ضد دامپینگ فراتر رفته و به طور نامناسبی تعرفه‌های امنیت ملی را زیر سوال برده است. از این منظر، فلج کردن دادگاه یک اقدام اصلاحی ضروری برای مهار یک قوه قضائیه بین‌المللی فعال بوده است.[3]

با این حال، نبود یک مجری چندجانبه الزام‌آور به طور نامتناسبی به اقتصادهای کوچک‌تر و در حال توسعه آسیب می‌رساند. سیستم حل اختلاف سازمان تجارت جهانی طراحی شده بود تا زمین بازی را هموار کند و تضمین نماید که تعهدات صرف نظر از اندازه اقتصادی یا نفوذ ژئوپلیتیکی یک کشور، الزام‌آور باقی بمانند.

بدون یک هیئت استیناف فعال، این نظام به پویایی‌ای باز می‌گردد که در آن اقتصادهای بزرگ می‌توانند به سادگی احکام را نادیده بگیرند و اقدامات تلافی‌جویانه را جذب کنند، در حالی که کشورهای کوچک‌تر چارچوب حقوقی لازم برای دفاع از دسترسی به بازار خود را از دست می‌دهند.[3]

در تلاشی برای نجات حاکمیت قانون در تجارت جهانی، ائتلافی از اعضای سازمان تجارت جهانی یک راه‌حل موقت را رهبری کردند. در سال ۲۰۲۰، اتحادیه اروپا و ده‌ها کشور دیگر «ترتیبات داوری استیناف موقت چندجانبه» (MPIA) را تأسیس کردند. این اقدام موقت خارج از ساختار رسمی هیئت استیناف عمل می‌کند اما وظایف آن را تکرار می‌کند و به کشورهای شرکت‌کننده اجازه می‌دهد تا برای اختلافات خود وارد داوری الزام‌آور شوند.[1]

اگرچه MPIA تلاشی حیاتی برای حفظ حل و فصل قانونی اختلافات است، اما محدودیت‌های ساختاری جدی دارد. این ترتیبات کاملاً داوطلبانه است و چندین قدرت تجاری بزرگ جهان—به ویژه ایالات متحده—از پیوستن به آن خودداری کرده‌اند. در نتیجه، MPIA بیشتر به عنوان یک توافق چندجانبه میان کشورهای همفکر عمل می‌کند تا جایگزینی واقعی برای صلاحیت جهانی که هیئت استیناف زمانی در اختیار داشت.[1][3]

با تکه‌تکه شدن مکانیسم اجرای چندجانبه، مرکز ثقل حل اختلافات تجاری به سمت چارچوب‌های دوجانبه و منطقه‌ای در حال تغییر است. کشورها به طور فزاینده‌ای بندهای داوری الزام‌آور را در توافق‌نامه‌های تجارت آزاد جدید خود گنجانده و به طور کامل ژنو را دور می‌زنند. همزمان، وابستگی فزاینده‌ای به مذاکرات دیپلماتیک و حل اختلاف جایگزین برای مدیریت اصطکاک‌ها قبل از تبدیل شدن به نبردهای حقوقی رسمی وجود دارد.[3]

این زوال نهادی با چرخش ژئوپلیتیکی گسترده‌تر به سمت حمایت‌گرایی همزمان شده است. گسترش یارانه‌های صنعتی، کنترل‌های صادراتی و تعرفه‌های امنیت ملی، محیط تجارت جهانی را بسیار پیچیده‌تر از دوران اوج سازمان تجارت جهانی در اواخر دهه ۱۹۹۰ کرده است. ابزارهای حقوقی که دولت‌ها اکنون برای مدیریت تجارت استفاده می‌کنند، بسیار بی‌ثبات هستند و دستیابی به پیش‌بینی‌پذیری از طریق صرفاً قضاوت را دشوارتر می‌سازند.[3]

میراث نهایی فروپاشی هیئت استیناف ممکن است تعریف مجدد اساسی از خود سازمان تجارت جهانی باشد. این سازمان به جای اینکه به عنوان دیوان عالی تجارت جهانی عمل کند، مجبور است به ریشه‌های خود به عنوان یک مجمع مذاکره‌کننده بازگردد. تلاش‌های اصلاحی در حال حاضر بر به‌روزرسانی قوانین ماهوی در مورد تجارت دیجیتال، شرکت‌های دولتی و استانداردهای زیست‌محیطی متمرکز شده‌اند، با این اذعان که دوران اجرای قضایی سخت‌گیرانه به پایان رسیده است.

نظام تجارت جهانی مبتنی بر قانون به پایان نرسیده است، اما به طور برگشت‌ناپذیری تغییر کرده است. نظم حقوقی جهانی و الزام‌آور که در سال ۱۹۹۵ برقرار شد، به یک سیستم چندسرعته تقسیم شده است که در آن اجرا به مشارکت داوطلبانه و اتحادهای منطقه‌ای بستگی دارد. در آینده قابل پیش‌بینی، تجارت جهانی کمتر توسط چکش قضات بین‌المللی و بیشتر توسط واقعیت‌های عمل‌گرایانه و اغلب آشفته دیپلماسی اقتصادی اداره خواهد شد.[1][3]